Wednesday, December 23, 2015

Η καλά κρυμμένη αντίφαση


Share/Bookmark
Μπορεί ένα κόμμα να εκφράσει ταυτόχρονα το φιλελεύθερο κέντρο και τη λαϊκή δεξιά; 

Μπορεί ένα άλλο κόμμα να εκφράσει ταυτόχρονα το φιλελεύθερο κέντρο και τη σοσιαλιστική αριστερά;

Κατά τη γνώμη μου, όχι. Αυτή ήταν πάντα η εσωτερική αντίφαση του δικομματισμού που οδηγούσε σε αδυναμία λήψης αποφάσεων και δημόσιας συζήτησης σε κάθε ζήτημα, από την οικονομία έως τα κοινωνικά ζητήματα. Αυτά τα δυο είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Είναι αυτονόητο πως δεν μπορείς να έχεις μια οικονομία του 21ου αιώνα σε μια κοινωνία που λειτουργεί με όρους του 18ου. Αυτή η αντίφαση, στην οποία επέμεινε μέχρι τέλους, οδήγησε τελικά στην κατάρρευσή του παλαιού δικομματισμού και στην άνοδο των ακραίων λαϊκιστικών δυνάμεων στις δυο άκρες του πολιτικού φάσματος, που τελικά ταυτίστηκαν.

Η σύνθεση των διαφορετικών τάσεων του σύγχρονου κόσμου κάνει αναγκαία την ύπαρξη ενός φιλελεύθερου προοδευτικού κόμματος, με συγκροτημένη άποψη, προτάσεις και ιδεολογία.

Ώστε η σύγκρουση και οι διαφωνίες σε επί μέρους ζητήματα να βρίσκουν διέξοδο και έκφραση, χωρίς πολιτικό κόστος και ακροβασίες, σε έναν καθαρό δημόσιο διάλογο και στο κοινοβούλιο, όπου ο καθένας θα υποστηρίζει με συνέπεια τις απόψεις του χωρίς να χρεώνεται αυτές με τις οποίες διαφωνεί.

Η σημερινή κατάσταση απαξιώνει τη δημοκρατία και συσκοτίζει τις υπαρκτές διαφορές ανάμεσα στις σύγχρονες ιδεολογικές τάσεις.

Οι πολίτες περιπλέκονται σε αντιφατικά μηνύματα και ασυνεπείς στάσεις των κομμάτων που υποστηρίζουν και καταλήγουν, βλαστημώντας για την ασυνέπεια και αναξιοπιστία καθενός, στους τσιπραίους, τους καμμένους και τους ναζιστές. 

Αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη του παλαιού πολιτικού συστήματος, που επιμένει να την αγνοεί. Αλλά και του φιλελεύθερου προοδευτικού χώρου, που αδυνατεί να παραμερίσει τις (επουσιώδεις) διαφορές του, ανάμεσα σε τόσες πριμαντόνες, να βρει νέα φωνή και να δώσει έκφραση στον πολιτικό λόγο του 21ου αιώνα.

Τούτα επιβεβαίωσε ανάμεσα στα άλλα και αυτή η τελευταία, κάπως αστεία, ψηφοφορία για το, με τα ευρωπαϊκά και σύγχρονα δεδομένα παρωχημένο κατά δυο δεκαετίες, Σύμφωνο Συμβίωσης.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Βλέπε σχετικά με το Σύμφωνο Συμβίωσης επίσης 
Ο φερετζές του νόμου 



Η Ιταλία μειώνει τους φόρους


Share/Bookmark
Η συνταγή ενός άλλου αριστερού, παρά τις αντιρρήσεις των Βρυξελλών, είναι η μείωση των φόρων. Η μείωση που ενέκρινε η κυβέρνηση του Matteo Renzi αφορά τις οικογένειες, τους νέους, τις επιχειρήσεις, ενώ συνοδεύεται από αύξηση ορισμένων στοχευμένων δαπανών και μείωση άλλων που κρίνονται περιττές η δευτερεύουσες.

Συγκεκριμένα, η Γερουσία ενέκρινε τον προϋπολογισμό του Matteo Renzi, που προβλέπει το έλλειμμα να τοποθετείται στο 2,4%. «Το έλλειμμα μειώνεται από το 2012, η Ευρώπη το ήθελε χαμηλότερο στο 1,8%, αλλά ήδη είναι το χαμηλότερο τα τελευταία δέκα χρόνια», δήλωσε ο Renzi. Σημειώνεται πως η Ιταλία έχει το δεύτερο μεγαλύτερο χρέος μετά την Ελλάδα στην Ευρωζώνη (133%) αλλά πολύ μεγαλύτερη αναλογικά παραγωγική βάση.

30 δις ευρώ είναι τα χρήματα που κατευθύνονται στην οικονομία, κυρίως μέσω στοχευμένων μειώσεων φόρων: θα μειωθούν οι φόροι στην πρώτη κατοικία, με κόστος περίπου 3,5 δις. Επίσης θα μειωθούν οι φόροι επί των κερδών των επιχειρήσεων, οι φόροι στις επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό για τις κατασκευαστικές εταιρείες και στη γεωργία και θα αυξηθεί η δυνατότητα των επιχειρήσεων να αποσβένουν τον εξοπλισμό τους. Ο ΦΠΑ θα μείνει στο 22% με την προοπτική να μειωθεί στο μέλλον. Μειώνεται επίσης η συνδρομή για τη Δημόσια Τηλεόραση από 113 ευρώ σε 100 κατ’ έτος. Σύμφωνα με τον νέο νόμο δίνεται ακόμη η άδεια στους Δήμους να δαπανήσουν σε σχολεία και δρόμους τα χρήματα που περισσεύουν από τις εκπτώσεις έργων. Δημιουργώντας έτσι κίνητρο για αναζήτηση συμφερότερων συμβάσεων, αφού τα χρήματα που εξοικονομούν δεν τους αφαιρούνται.

Ένα ακόμη μέτρο είναι το μπόνους 80 ευρώ τον μήνα για τους στρατιωτικούς και αστυνομικούς που, όπως υποστήριξε ο Πρωθυπουργός, επιβαρύνονται με την προσπάθεια μετά τα γεγονότα του Παρισιού και τις τρομοκρατικές απειλές και επιπλέον 2 δις για την ασφάλεια.

Και κάτι ακόμα: 1 δις παραπάνω για τον Πολιτισμό επιπλέον άλλων μέτρων, όπως ένα δελτίο 500 ευρώ τον χρόνο σε όλους τους νέους από 18 ετών και άνω για να το δαπανήσουν σε θέατρα, μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους και εκθέσεις της επιλογής τους. Προφανώς, αυτά τα χρήματα θα επιστρέψουν στην οικονομία και στα ανταγωνιστικότερα και πιο ενδιαφέροντα μουσεία και θέατρα και οργανισμούς που θα κατορθώσουν να προσελκύσουν τους νέους. Ο Ρέντζι πυροδοτεί μια πολιτιστική βόμβα από τα κάτω.

Άλλα 400 εκατομμύρια θα κατευθυνθούν στη Διεθνή Συνεργασία και 600 στην καταπολέμηση της φτώχειας στην Ιταλία.

Ο προϋπολογισμός αυτός στηρίζεται στο ότι, σύμφωνα με τον Ιταλό Πρωθυπουργό, η χώρα θα αναπτυχθεί το διπλάσιο το προσεχές έτος: από 0,8% το 2015 στο 1,5% το 2016.

Ταυτόχρονα, συνεχίζονται τα στοχευμένα μέτρα μόνιμου περιορισμού της δημόσιας δαπάνης, γύρω στα 5 δις ευρώ, κυρίως στη Διοίκηση και με το πάγωμα των προσλήψεων στο Δημόσιο.

Το στοίχημα του Renzi είναι προφανώς να κάνει την Ιταλία μια χώρα ελκυστική να επενδύει και να ζει κανείς και να πυροδοτήσει μια έκρηξη στη (μεγάλη) παραγωγική μηχανή της χώρας του. Μειώνοντας σε μόνιμη βάση τον υπερμεγέθη κρατικό μηχανισμό, αλλά διατηρώντας ταυτόχρονα την κοινωνική συνοχή και επενδύοντας στο σπουδαίο, τη γνώση και τον πολιτισμό.

Είναι ενδιαφέρον ότι η επιλογή στήριξης της οικονομίας του Renzi είναι κυρίως η παροχή κινήτρων με τη μείωση των φόρων στις παραγωγικές δραστηριότητες και σε βασικά αγαθά (όπως η πρώτη κατοικία). Ενώ οι δαπάνες του είναι στοχευμένες και επενδυτικές (δρόμοι, σχολεία) ή επένδυση στη γνώση.

Το αντίθετο ακριβώς από το σενάριο των εγχώριων “αριστερών” του ρωμέϊκου, που είναι η προστασία όσων ήδη διαθέτουν τα βασικά και παραπάνω και του μη παραγωγικού κρατικού μηχανισμού με κάθε μέσο και κάθε τρόπο, έναντι αυτών που δεν έχουν τίποτα. Και η περαιτέρω επιβάρυνση κάθε παραγωγικής δραστηριότητας, ώστε τελικά να καταστεί μη βιώσιμη εντός της χώρας. Για να μην αγγίξουν την απαραίτητη μόνιμη μείωση των κρατικών δαπανών με τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας του κράτους, ώστε να μειωθεί το αναγκαίο προσωπικό και οι ανορθολογικές συντάξεις.

Η ζωή θα δείξει ποιος έχει δίκιο. Αν και υποπτεύομαι ότι οι περισσότεροι το μαντεύουμε ήδη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


(πηγή πληροφοριών: El Pais http://internacional.elpais.com/…/ac…/1450813447_178167.html )



Thursday, December 17, 2015

Κακές παρέες


Share/Bookmark
Το καθεστώς Μαδούρο δεν ξέρει να χάνει. Όπως κανένα του είδους. Η Δημοκρατία για αυτούς τους ανθρώπους αποτελεί πρόφαση, όχι ουσία. Μετά από 17 χρόνια καταστροφικού τσαβισμού, οι Βενεζουελάνοι έδωσαν συντριπτική πλειοψηφία στην Αντιπολίτευση στο Κοινοβούλιο της χώρας, πριν λίγες ημέρες.

Σκέφτηκαν, σκέφτηκαν λοιπόν οι αυτοανακηρυχθέντες εκπρόσωποι της λαϊκής εξουσίας του Μαδούρο και τι είπαν: θα δώσουν όλη την εξουσία σε ένα "κοινοβούλιο των κοινοτήτων" που δεν προβλέπεται στο σύνταγμα, και το οποίο θα "αντιπροσωπεύει τον λαό".

Διότι αυτοί που δεν τους ψήφισαν δεν ήταν, προφανώς, "λαός".

Και θα ζητήσουν από την εισαγγελία της χώρας να διερευνήσει "παρατυπίες" στην εκλογή αρκετών βουλευτών της αντιπολίτευσης. Λες και ήταν η αντιπολίτευση στην εξουσία. Λες και είναι οι ηγέτες της κυβέρνησης που βρίσκονται στη φυλακή και όχι ο Δήμαρχος του Καράκας. Λες και είναι τα στελέχη της αντιπολίτευσης και όχι τα ανώτατα στελέχη του καθεστώτος που ελέγχονται για εμπόριο ναρκωτικών και άλλες ενδιαφέρουσες προσοδοφόρες δραστηριότητες, ενώ ο κόσμος υποφέρει από ελλείψεις αγαθών πρώτης ανάγκης.

Κακές παρέες.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Sunday, December 13, 2015

Ο ήλιος και η σκιά του


Share/Bookmark
Για όσους δεν το πήραν καν είδηση κλεισμένοι στην εθνική μιζέρια, η ανθρωπότητα έκανε στο Παρίσι ένα τεράστιο βήμα.

Αναγνώρισε αυτό που πλέον όλες οι μελέτες και τα γεγονότα αποδεικνύουν: την ταχύτατη κλιματική αλλαγή και την υπερθέρμανση του πλανήτη από τη χρήση των ορυκτών καυσίμων.

Εάν τα κράτη δεν αναλάβουν δράση, υπολογίζεται ότι η μέση θερμοκρασία του πλανήτη θα ανέβει 4,5 βαθμούς Κελσίου ως το τέλος του αιώνα σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή. Μεταβολή ασύλληπτη με τεράστιες συνέπειες στην ισορροπία των οικοσυστημάτων, στη βιοποικιλότητα, στις παράκτιες περιοχές, με μεγάλη άνοδο της στάθμης των θαλασσών, την ερημοποίηση ολόκληρων περιοχών, απειλητικά επακόλουθα στη γεωργία και παραγωγή τροφίμων για τα δέκα δισεκατομμύρια κατοίκων της γης, στα υδάτινα αποθέματα, στην παγκόσμια ειρήνη.

195 έθνη συμφώνησαν να αναλάβουν δράση ώστε η άνοδος της θερμοκρασίας να μην ξεπεράσει τους 2 βαθμούς Κελσίου και να προσπαθήσουν να μείνει αρκετά κάτω από αυτούς. Ανάμεσά τους οι δυο μεγαλύτεροι παραγωγοί αερίων του θερμοκηπίου, οι ΗΠΑ και η Κίνα.

Συμφώνησαν επίσης να δημιουργήσουν ένα διεθνές Ταμείο που θα βοηθήσει στη μετάβαση στη νέα οικονομία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Ταυτόχρονα, μια νέα οικονομία αναδύεται, γεμάτη προκλήσεις και ευκαιρίες. Κράτη που στήριξαν την ανάπτυξη και τον πλούτο τους στους ορυκτούς ενεργειακούς πόρους θα χάσουν ισχύ και χρήμα. Νέες τεχνολογίες παραγωγής και αποθήκευσης ενέργειας θα αναπτυχθούν. Παγκόσμια δίκτυα διανομής του ενεργειακού πλεονάσματος από περιοχές και χρόνους αιχμής παραγωγής προς άλλες με αντίστοιχη ζήτηση θα δημιουργηθούν. Τεχνολογίες εξοικονόμησης και βέλτιστης κατανάλωσης θα επεκταθούν σε κάθε τομέα. Όσοι κυριαρχήσουν σε αυτές τις τεχνολογίες θα επηρεάζουν περισσότερο τον κόσμο.

Ένας νέος κόσμος γεμάτος ευκαιρίες για μια χώρα με τεράστιο ηλιακό και αιολικό δυναμικό και ισχυρό ανθρώπινο επιστημονικό δυναμικό αναδύεται. Αν κατορθώσει να ξεκολλήσει από την προϊστορία του λιθάνθρακα και του πετρελαίου όπου ζουν αντίστοιχα προϊστορικά όντα, οι αληθινοί ιδιοκτήτες της ΔΕΗ και των δημόσιων πόρων που έχουν μονοπωλιακά καταχραστεί. Και από το Jurassic park των πετρελαιάδων και των συμφερόντων τους, γεμάτο ευρω-ράπτορες που ρουφάνε χρήμα και αποβάλλουν διοξείδιο του άνθρακα και άλλους καρκινογόνους κοτζαμπάσηδες T-Rex.

Τι παράδοξο και τούτο, μια χώρα που έχει παραμείνει ουσιαστικά στον 18ο αιώνα κοινωνικά και οικονομικά, που έχει βαλτώσει στην προβιομηχανική εποχή, το μόνο που κατάφερε να κρατήσει από τη βιομηχανική επανάσταση δεν ήταν μήτε η τεχνολογία ούτε τα μεγάλα επιτεύγματα, αλλά η βρωμιά της.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Sunday, December 6, 2015

No pasarán!


Share/Bookmark
O Hilary Benn, γιος του πατριάρχη της αριστεράς του Εργατικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας, σε μια ομιλία στο Βρετανικό Κοινοβούλιο που ήδη χαρακτηρίζεται ιστορική, ο σκιώδης υπουργός εξωτερικών των Εργατικών, με την πλάτη γυρισμένη στον αρχηγό του, Jeremy Corbyn, θύμισε στη Βρετανική αριστερά τα ουσιώδη, τη διεθνιστική της ψυχή.

«Βρισκόμαστε απέναντι σε φασίστες», είπε. «Κι αυτό που ξέρουμε για τους φασίστες είναι πως πρέπει να ηττηθούν. Είναι για τον λόγο αυτόν που οι σοσιαλιστές και οι συνδικαλιστές ενώθηκαν με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες και πολέμησαν κατά του Φράνκο. Γι’ αυτό ετούτο το Κοινοβούλιο εναντιώθηκε στον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Γι’ αυτό το κόμμα μας βρέθηκε πάντα απέναντι στην άρνηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και υπεράσπισε τη δικαιοσύνη. Γι' αυτό πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτό το κακό. Ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτό που μας αντιστοιχεί στη Συρία».

Στα 15 ακριβώς λεπτά της ομιλίας του ο Benn θύμισε τους τέσσερις νέους gay που πέταξαν από τον πέμπτο όροφο ενός κτηρίου στο Deir ez-Zor τον Ιούνιο. Θύμισε τον 82χρονο καθηγητή που φύλαξε τις αρχαιότητες της Παλμύρας και τον αποκεφάλισαν και κρέμασαν το κουφάρι του σε ένα φανάρι στην πόλη, τις γυναίκες που θάφτηκαν σε κοινούς τάφους, γιατί τις έκριναν πολύ γριές για να πουληθούν για πόρνες, τους 30 Βρετανούς τουρίστες στην Τύνιδα, τους 224 Ρώσους τουρίστες, τους 178 νεκρούς σε επιθέσεις αυτοκτονίας στη Βηρυτό, την Άγκυρα, το Σουρούκ. Κι εκείνους τους νέους του Μπατακλάν, τους μουσουλμάνους επίσης, που ο ISIS προσπαθώντας να δικαιολογήσει την αιματοχυσία τούς αποκάλεσε «αποστάτες που παραδόθηκαν στην πορνεία και στη διαστροφή».

Τα λόγια του Benn έγιναν σε λίγες ώρες viral στα social media. Έκλεψε την ψυχή της Βρετανικής Αριστεράς, όπως αναφέρουν τα μέσα, ενώ πάνω από το 1/3 των βουλευτών των εργατικών τον ακολούθησε στην ψήφο του .

Εκείνο που θυμίζει ο Hilary Benn με τη στάση του σε όλους μας, σοσιαλιστές, φιλελεύθερους, συντηρητικούς, είναι κάτι παραπάνω από θεμελιώδες: ο πόλεμος απέναντι στους φασίστες είναι υπόθεσή μας, όλων των δημοκρατικών πολιτών.

Η μεγαλύτερη ήττα μας και νίκη του τζιχαντικού φασισμού, το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί, θα ήταν να αφήσουμε την ηγεσία αυτού του πολέμου στους δικούς μας φασίστες.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος






Sunday, November 29, 2015

Ο πρώτος λόγος στους νέους και η τριτοβάθμια υποκρισία μας


Share/Bookmark
Σήμερα το Δημόσιο με τα λεφτά των φορολογουμένων συντηρεί, οργανώνει και λειτουργεί (όπως συντηρεί, όπως οργανώνει και όπως λειτουργεί) δεκάδες Πανεπιστήμια και ΤΕΙ με περιορισμένες θέσεις σπουδών, με συνολικό αριθμό πολύ υψηλότερο από άλλων Ευρωπαϊκών Κρατών αναλογικά με τον πληθυσμό. Δαπανά γι' αυτό ετησίως κάτι λιγότερο από το 1% του ΑΕΠ περίπου (για το σύνολο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης) δηλαδή 1.8 δις ευρώ τον χρόνο. Πλέον οι δαπάνες για υποδομές που γίνονται ή έχουν γίνει από το κράτος (κτήρια, επενδύσεις κλπ). Οι ενεργοί φοιτητές όλων των ετών (μη περιλαμβανομένων των «αιωνίων») είναι 230.00 περίπου, σύμφωνα με υπολογισμούς του Υπουργείου Παιδείας.

Δηλαδή περίπου 7.000 ευρώ τον χρόνο μέσο κόστος ανά φοιτητή μόνο για τα λειτουργικά των σχολών. Χώρια οι επενδύσεις σε υποδομές.

Τι είναι πιο αποτελεσματικό κοινωνικά και οικονομικά, καλύτερο για τους νέους και την ποιότητα της παιδείας τους και δίνει περισσότερες και ίσες ευκαιρίες επιλογής σε όλους δίνοντας σε αυτούς την πραγματική επιλογή;

Α) Να συντηρεί το κράτος με αυτά τα χρήματα δεκάδες ιδρύματα τα οποία επιχειρεί να ρυθμίζει και να διοικεί το ίδιο, όπου οι φοιτητές μπαίνουν κατά τύχη, πολλές φορές άσχετα από τις προτιμήσεις τους, μακριά από το σπίτι τους με πρόσθετα έξοδα και δυσκολία για τους πιο αδύναμους οικονομικά, χωρίς εστίες και σίτιση, χωρίς να μπορούν να επιλέξουν με βάση την ποιότητα της εκπαίδευσης και τις άλλες υπηρεσίες που λαμβάνουν, στα οποία εισέρχονται με το ένα ή το άλλο σύστημα πανελληνίων εξετάσεων 

ή

Β) να δαπανά τα ίδια ακριβώς χρήματα για κάθε φοιτητή (ανάλογα με το μέσο κόστος του αντικειμένου φοίτησης) ως υποτροφία, με το ίδιο σύστημα εξετάσεων ή κάπως βελτιωμένο, με τη δυνατότητα να επιλέξει ο υπότροφος οποιοδήποτε πανεπιστήμιο στην επικράτεια, δημόσιο ή ιδιωτικό μη-κερδοσκοπικό;

Όλα τα Ιδρύματα που θα λειτουργούν στην Ελλάδα θα είναι πλήρως αυτοδιοικούμενα, χωρίς καμία κρατική παρέμβαση, θα επιλέγουν τους τρόπους λειτουργίας τους, τους διδάσκοντες, τα curricula, τα θεματικά αντικείμενα, θα καθορίζουν τις αμοιβές, τους όρους εργασίας και τις λοιπές δαπάνες τους, και θα είναι υποχρεωμένα για να πάρουν άδεια λειτουργίας να αποδέχονται υπότροφους φοιτητές μέχρι ένα ποσοστό πχ το 80% της πιστοποιημένης χωρητικότητάς τους. Με αυτό το ποσό, χωρίς πρόσθετα δίδακτρα, θα ανταγωνίζονται για το ποιο θα πάρει τους περισσότερους, με βάση την ποιότητα υπηρεσιών που προσφέρει (ποιότητα σπουδών, υποδομές, εστίες, χωροθέτηση) και πόσους παραπάνω μπορεί να προσελκύσει.

Πέρα από τους 230.000 δημόσιους υποτρόφους, αν μείνουμε στον τωρινό αριθμό, θα μπορούν να αποδέχονται και άλλους με δίδακτρα που θα καθορίζουν ελεύθερα, μπαίνοντας στην Ελληνική και Διεθνή αγορά και προσελκύοντας και Έλληνες που αλλιώς θα φοιτούσαν στο εξωτερικό. Και «αιώνιους» μπορούν να έχουν, εάν το θέλουν και το πληρώνουν από την τσέπη τους. ‘Η και δυνατότητες ευέλικτης φοίτησης να προσφέρουν. Και φυσικά θα ανταγωνίζονται στην προσέλκυση ερευνητικών προγραμμάτων και συνεργασιών με τον παραγωγικό τομέα για πρόσθετους πόρους και περισσότερες ευκαιρίες στο ακαδημαϊκό προσωπικό και φοιτητές τους.

Όσον αφορά τις υφιστάμενες υποδομές, το Δημόσιο θα τις διαθέτει στα Ιδρύματα που έχουν μεγαλύτερη ζήτηση από τους φοιτητές. Όσα δεν έχουν ζήτηση γιατί δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των φοιτητών, ας κλείσουν. Και το Δημόσιο δεν θα έχει κανέναν απολύτως λόγο στη λειτουργία των υφιστάμενων Δημόσιων Πανεπιστημίων ή των άλλων που θα ιδρυθούν, η οποία θα περάσει στις φυσικές τους διοικήσεις, αφού πλέον δεν θα τα χρηματοδοτεί. Όσα είναι σοβαρά και ανταγωνιστικά, θα επιβιώσουν. Όσα προτιμούν τους Πελεγρίνηδες, θα κλείσουν. Οι τοπικές κοινωνίες που θέλουν να ωφεληθούν από την ύπαρξη Τριτοβάθμιου Ιδρύματος στην περιοχή τους, θα πρέπει να φροντίσουν αυτές για την ανταγωνιστικότητά του ή να το ιδρύσουν οι ίδιες μέσω των ΟΤΑ τους, να παρέχουν για παράδειγμα στέγαση και σίτιση στους φοιτητές με χαμηλό κόστος ή να στηρίζουν τις υποδομές και την ποιότητα των Ιδρυμάτων που επιλέγουν την περιοχή για έδρα τους, να παρέχουν ευκαιρίες παράλληλης απασχόλησης και πρακτικής σε ειδικά θέματα στους φοιτητές, να συνδέσουν τα Ιδρύματα με την παραγωγή τους, και όχι να αρμέγουν δια της πολιτικάντικης βίας τους προϋπολογισμούς άλλων νοικοκυριών, ακόμη και φτωχών νέων.

Τι είναι τελικά πιο αποτελεσματικό, πιο δίκαιο κοινωνικά για τους πιο αδύναμους, πιο συμφέρον οικονομικά για τη χώρα και θα παρέχει καλύτερη ποιότητα σπουδών στους φοιτητές τους;

Πού θα έχουν τελικά μεγαλύτερο λόγο οι φοιτητές (οι πραγματικοί, που ενδιαφέρονται να μορφωθούν), εκεί που ψηφίζουν (άσχετοι αυτοί) για τους Πρυτάνεις και τους Καθηγητές ή εκεί που μπορούν, διαλέγοντας ελεύθερα ανάλογα με τις προσδοκίες τους, να καθορίσουν εάν θα έχουν ή όχι μισθό οι δάσκαλοί τους;

Γιατί δεν κάνουμε μια μεγάλη συζήτηση γι' αυτά και - γιατί όχι - κι ένα δημοψήφισμα;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Για περισσότερα στοιχεία για τα οικονομικά των Πανεπιστημίων είναι ενδιαφέρουσα η μελέτη (2011) στο
http://www.hqa.gr/data/HQA_UniversityCostAnalysis.pdf

βλέπε επίσης: "Κι αν έχουν δίκιο και οι εκπαιδευτικοί;"






Wednesday, November 25, 2015

Το ποτάμι και ο πόλεμος


Share/Bookmark
Χριστούγεννα 2009, Παλμύρα – Deir-ez-zur, Ευφράτης λίγο νοτιότερα από τη Ράκα. Μόνος. Η Ελληνίδα φίλη μου με τον σημερινό Σύριο σύζυγό της και την οικογένειά του στην Παλμύρα και στις ξάστερες νύχτες της ερήμου, γύρω από τις φωτιές. Σε τέντες καράβια που αρμένιζαν στην απέραντη θάλασσα της στεριάς, τις μουσικές και τα νέα παιδιά που χόρευαν με τους παππούδες τους, δίχως να λογαριάζουν ένα μέλλον που ωρίμαζε αθόρυβα κι ανεξιχνίαστα όπως πάντα και δε θαργούσε νάρθει.

Ο δρόμος καμιά πεντακοσαριά χιλιόμετρα, από το κέντρο της ερήμου καμωμένης από από βασάλτη και σκόνη, φτάνεις στις όχθες της πράσινης λωρίδας που την διασχίζει. Ο Ευφράτης, το τεράστιο ποτάμι που ορίζει μαζί με τον δίδυμο αδελφό του, τον Τίγρη, την αρχαία επικράτεια όπου γεννήθηκε ο πολιτισμός. Στη διαδρομή κανένα άλλο όχημα.
Σε μια διασταύρωση, στη μέση του πουθενά ως εκεί που φτάνει το μάτι κι ακόμη παραπέρα, ένας νεαρός, όχι πάνω από 22-23 χρονών, κάνει ωτοστόπ. Καλοντυμένος, με ένα κάπως παλιομοδίτικο αλλά προσεγμένο μάλλινο σακάκι, λευκό πουκάμισο και γραβάτα, μουσάκι, όμορφος, μελί μάτια, καστανόξανθος, με δουλεμένα χαρακτηριστικά από την έρημο. Απόγονος Ασσυρίων, Ρωμαίων, Φράγκων, Ελλήνων, κάποιου Ίβηρα ή Ιρλανδού σταυροφόρου άραγε;

Σταμάτησα. Διασχίσαμε μαζί περίπου διακόσια χιλιόμετρα μέχρι την επόμενη διασταύρωση, το ίδιο άδεια, το ίδιο απέραντη, όπου, προς έκπληξή μου, ζήτησε να τον αφήσω. Με μια δύσκολη συζήτηση με τα φτωχά αγγλικά του, κατάφερα να καταλάβω πως επήγαινε σε μια γιορτή ή γάμο σε ένα άλλο χωριό στην έρημο και θα περίμενε κάποιον άλλον να περάσει προς τα εκεί.

Πλησιάζοντας στον Ευφράτη πύκνωναν τα στοιχεία του νερού, μέχρι που ξαφνικά τον αντίκρισα τον Μεγάλο Ποταμό.  Εκεί στην πεζογέφυρά του οι νεαροί ψαράδες με το ευγενικό βλέμμα, τα κορίτσια που περπατούσαν στην πασαρέλα, τα ταβερνάκια στις όχθες του ποταμού που θύμιζαν ελληνική δεκαετία του 60, το μεγάλο χριστουγεννιάτικο δένδρο που χάραζε σαν βέλος το ηλιοβασίλεμα. Τράβηξα τον δρόμο παράλληλα με το ποτάμι, μέχρι τη Δούρα Ευρωπό, το απώτατο σημείο του Ελληνισμού στην Μεσοποταμία, πόλη-προπύργιο στις όχθες του ποταμού, τα ερείπια της οποίας ανασκάπτονταν ακόμη.

Πέρασμα όπως πάντα, προς την αβεβαιότητα του Ιράκ, εμπόρια, διαδρομές, χρώματα.


Σήμερα η γέφυρα αυτή δεν υπάρχει πια, η Παλμύρα βαριά πληγωμένη, η Deir-ez-zur και η Ράκα στα χέρια μιας αγέλης κτηνών. Η οικογένεια του συζύγου της φίλης μου σκορπισμένη στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, αναγκάστηκε να αφήσει την αρχαία της όαση. Η μητέρα στην Τουρκία, κάποιοι σκοτωμένοι, άλλοι συγγενείς και φίλοι εξαφανισμένοι στις φυλακές. Κάποια αδέλφια παγιδευμένα σε αυτή την ίδια ειδυλλιακή Ράκα, όπου ο ISIS στρατολογεί δια της βίας. Ή υπακούς και πολεμάς ή σε δένουν στις κολώνες της Αψίδας και σε ανατινάζουν μαζί της όπως έκαναν πρόσφατα. Και την οικογένειά σου μαζί. Αντέγραψαν τη μέθοδο του Άσαντ για να πληθαίνει τις τάξεις του στρατού του και να γεμίζει τα μπουντρούμια του με πτώματα. Ή μαζί ή εναντίον….Από τους Καρχηδόνιους και τους Ρωμαίους ως τον Ναπολέοντα και τον Στάλιν. Παμπάλαια κι αμείλικτη η συνταγή του πολέμου.

Ο ίδιος δρόμος που διέσχισα σε πέντε ώρες με την αίσθηση απεραντοσύνης και ελευθερίας στην ασφαλή αγκαλιά του πιο φιλόξενου λαού του κόσμου, τώρα μια παγίδα θανάτου. Η διαδρομή από το φρενοκομείο του ISIS στα σύνορα με την Τουρκία, έτη φωτός, με τέρατα πιο άγρια από τις Χίμαιρες, πιο φοβερά από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, σε κάθε γωνιά, κάθε στροφή. Το μόνο (πανάκριβο) μεταφορικό λέγεται smugglers. Τα ΚΤΕΛ του πολέμου.



Είχα γράψει πριν από καιρό ότι αυτόν τον πόλεμο, αν δεν τον πολεμήσουμε εκεί μαζί τους, με κάθε τρόπο, με χρήματα, νοσοκομεία, σχολεία, στρατιώτες, θα τον πολεμήσουμε εδώ, στην Ευρώπη. Ότι αν δεν φτιαχτούν κέντρα υποδοχής με ειδικούς και συνδεδεμένα με τους ίδιους τους Σύριους, για να ξεχωρίσουν τα κτήνη, αυτά θα τους ακολουθήσουν, όπως οι ύαινες το κοπάδι που κυνηγούν. Αν δεν οργανωθεί η εκκένωση του άμαχου πληθυσμού κι όσων δεν θέλουν να πολεμήσουν, αυτό θα γίνει άτακτα και θα ακολουθήσει ο πόλεμος. Στην ιστορία δεν επιλέγεις τους πολέμους που θα πολεμήσεις. Μπορείς όμως να επιλέξεις τον χρόνο και τις μεθόδους με τις οποίες πολεμάς. Για να νικήσουν οι αξίες σου.

Από εκείνες τις μέρες του εννιά κύλησαν αιώνες σε λίγα χρόνια. Σίγησαν οι μουσικές και οι χοροί μας. Έσβησαν τα άστρα στη σκιά των βολίδων. Κι οι χαρμόσυνες φωτιές των γιορτών στην παγωμένη έρημο φούντωσαν φρικιαστικά. Έγιναν auto da fe. Μυρίζουν σάρκα. Σαν τους δρόμους εκείνης της άλλης πόλης όπου για χρόνια ακολουθούσα τα βήματά μου, του Παρισιού.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Για όποιον ενδιαφέρεται προγενέστερα άρθρα και δημοσιεύσεις μου σχετικά με το θέμα της Συρίας:

katoptra.blogspot.gr/ Το κύμα των μορφωμένων
katoptra.blogspot.gr/ Πλάι ο κόσμος καίγεται… κι εμείς εκλογιζόμαστε
katoptra.blogspot.gr/ Οι υποκριτές
katoptra.blogspot.gr/Το βλέπετε;
katoptra.blogspot.gr/ Δεν τελειώνει έτσι αυτό
katoptra.blogspot.gr/ Δεν έχει τέλος ο τρόμος
katoptra.blogspot.gr/ Γι' αυτό φιλούν το έδαφος
katoptra.blogspot.gr/ Παλιάνθρωποι!
katoptra.blogspot.gr/ Μέρα ντροπής για την πολιτισμένη ανθρωπότητα
katoptra.blogspot.gr/ Αλέπο
katoptra.blogspot.gr/ Να το δούμε αλλιώς
katoptra.blogspot.gr/ Mad Max εναντίον Γιαζίντι: μεσαιωνικό ή μεταμοντέρνο;




























Monday, November 23, 2015

Γιατί δεν μπορούμε να τα έχουμε με όλους καλά;


Share/Bookmark
"Οι ανεύθυνες κριτικές όσων ποτέ δεν βρέθηκαν ούτε ελπίζουν ποτέ να βρεθούν στην εξουσία».

….Ο James Corbyn, ο Bernie Sanders (ο Αμερικάνος που διεκδικεί το χρίσμα των Δημοκρατικών απέναντι στη Χίλαρι Κλίντον) και πολλοί άλλοι σε όλο τον κόσμο που μοιράζονται τον παβλοφικό αντιιμπεριαλισμό τους επιμένουν, με την ίδια αμετανόητη εμμονή μετά τα γεγονότα του Παρισιού, πως είναι οι παρεμβάσεις της Δύσης στη Μέση Ανατολή που δημιούργησαν το τζιχαντικό φαινόμενο. Το είπε ο Sanders στο debate με τη Χίλαρι Κλίντον την περασμένη εβδομάδα: «η καταστροφική εισβολή στο Ιράκ οδήγησε στην άνοδο του ISIS».

Κάποιο δίκιο έχει. Ο ψυχοπαθής πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Dick Cheney, και τα σκυλάκια συνοδείας του – σε σειρά μεγέθους George W. Bush, Tony Blair και José María Aznar – διατάραξαν την ισορροπία της τυραννίας στην περιοχή με την παλαβή εισβολή τους στο Ιράκ. Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς τι θα συνέβαινε εάν ο Saddam Ηussein συνέχιζε στην εξουσία, ίσως η κατάσταση να ήταν ακόμη περισσότερο χαώδης από ό,τι είναι, αλλά δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει την υπόθεση ότι ίσως να είχε φρενάρει τη τζιχάντ, αντιμετωπίζοντας τον τρόμο με περισσότερο τρόμο, όπως ήταν η συνήθειά του.

Από την άλλη πλευρά, θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει πως, αν ο Μπαράκ Ομπάμα δεν είχε αποσύρει τον στρατό των ΗΠΑ από το Ιράκ, ο ISIS μάλλον δεν θα είχε κατορθώσει να επιβάλει το «χαλιφάτο» του στη Συρία και στο Ιράκ. Και μια και μπαίνουμε σε αυτή την κουβέντα, γιατί δεν πάμε και πιο μακριά; Εάν η στάση των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και των άλλων συμμάχων ήταν λιγότερο εκδικητική με τη Γερμανία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, εάν το Σύμφωνο των Βερσαλλιών ήταν πιο γενναιόδωρο με τη Γερμανία, ο Χίτλερ δεν θα είχε φτάσει στην εξουσία και ο κόσμος θα είχε γλιτώσει από τη φρίκη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και τη γενοκτονία έξι εκατομμυρίων Eβραίων.

Το πρόβλημα, αν ακολουθήσει κανείς αυτόν τον δρόμο, ότι την ευθύνη την έχουν οι Κυβερνήσεις της Δύσης, είναι πως προτείνει ως βασικό άξονα του κακού αυτούς που στο βάθος υπερασπίζουν αυτά ακριβώς που το Ισλαμικό Κράτος υποτιμά, τα ίδια που και οι Ναζί υποτιμούσαν: την ελευθερία της έκφρασης, την κυριαρχία του νόμου, το κράτος δικαίου και τα άλλα βασικά στοιχεία της Δημοκρατίας που επιτρέπουν στους Corbyn, Sanders, στους Ποδέμος και στους Σύριζα, περιλαμβανομένων και του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας και άλλων που αντιτίθενται στο status quo, να μπορούν να ανταγωνιστούν στο πολιτικό πεδίο δίχως τον φόβο να μπουν φυλακή ή να δολοφονηθούν. Το να καταλογίζεις την ευθύνη για τη σφαγή στο Παρίσι σε εκλεγμένες κυβερνήσεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ προϋποθέτει μια γκροτέσκα ηθική εξίσωση με τους άχρηστους ηλίθιους, σε πολλές περιπτώσεις πρώην τζάνκια ή αποτυχημένους μικροεγκληματίες, που ανακάλυψαν τον σκοπό της ύπαρξής τους σε μια ιδεολογία που λατρεύει τον θάνατο, που πιστεύει ότι έχει τη θεϊκή στήριξη όταν αποκεφαλίζει απίστους, πετάει ομοφυλόφιλους από τις ταράτσες, λιθοβολεί γυναίκες που κατηγορούνται για μοιχεία και βιάζει, σκλαβώνει και εκπορνεύει κορίτσια 13 χρονών. Είναι αλήθεια πως οι βομβαρδισμοί των Αμερικανών και των συμμάχων τους προκάλεσαν τον θάνατο αμάχων. Πολλών. Πάρα πολλών. Αλλά υπάρχει μια διαφορά. Όταν πεθαίνουν αθώοι, ο Ομπάμα θρηνεί και ζητά συγγνώμη. Ο ISIS το γιορτάζει.

Η πραγματικότητα είναι, όπως είπε πριν μια βδομάδα ο αρχηγός της Υπηρεσίας Ασφάλειας της Γερμανίας, πως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν «διεθνή τρομοκρατικό πόλεμο». Δεν είναι η στιγμή να συνεχίσουμε να λουζόμαστε στα χλιαρά νερά της «αγαθοσύνης». Πρέπει να διαλέξουμε μεριά. Μπορεί κανείς να αισθάνεται ικανοποιημένος με τον εαυτό του αντιτιθέμενος στον πόλεμο, στον «νεοφιλελεύθερο ιμπεριαλισμό», στην αστυνομική επιτήρηση και άλλα παρόμοια,αλλά οι καιροί απαιτούν συζητήσεις δημιουργικές και απαντήσεις συγκεκριμένες, δίχως να κλείνεις τα μάτια στη σκληρή πραγματικότητα ότι μερικές φορές δεν υπάρχει άλλη λύση από το να λερώσεις τα χέρια σου, να θυσιάσεις την ηθική καθαρότητα και να διαλέξεις ανάμεσα στο κακό και στο χειρότερο. Δεν αρκεί στις επείγουσες παρούσες συνθήκες να δηλώνεις πως η ειρήνη είναι μια αρχή αδιαπραγμάτευτη – η ειρήνη δεν είναι μια Αρχή, είναι μια κατάσταση – ή ότι πρέπει να πολεμήσουμε περισσότερο ενάντια στον εχθρό εντός παρά στον εχθρό εκτός συνόρων.

Το αδιάσειστο επιχείρημα ενάντια στη θέση αιτίας – αποτελέσματος ανάμεσα στην εξωτερική πολιτική των πλούσιων χωρών της Δύσης και στην άνοδο του Ισλαμικού Κράτους είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων του δεν είναι Ευρωπαίοι ή Αμερικανοί αλλά κάτοικοι της Συρίας και του Ιράκ, κατά κύριο λόγο μουσουλμάνοι. Αυτοί που αισθάνονται άβολα να πάρουν θέση με τον Ομπάμα, τον Ολάντ, τον Κάμερον και τους άλλους, ας σκεφτούν στη συνείδησή τους εκείνους της γης τους κολασμένους που βρίσκονται στο στόχαστρο του ISIS όλες τις μέρες του χρόνου. Είναι η ώρα που οι άχρηστοι ηλίθιοι πρέπει να σταματήσουν να είναι άχρηστοι ηλίθιοι και να τοποθετηθούν, αρχίζοντας από το να ξεκαθαρίσουν, δίχως ναι-μεν-αλλά, ποιος είναι ο κύριος εχθρός της ανθρωπότητας.

Γιατί όταν εμφανιστεί ο τζιχαντιστής με το Καλάσνικοφ σε ένα μπαρ, ένα θέατρο ή ένα σουπερμάρκετ και αρχίσει να καθαρίζει ανθρώπους έναν έναν, δεν θα ρωτήσει εάν το επόμενο θύμα του είναι αριστερός ή δεξιός, προοδευτικός ή νεοφιλελεύθερος, ιμπεριαλιστής ή αντιιμπεριαλιστής. Θα σκοτώσει, σαν την πανούκλα, χωρίς κρίση και χωρίς έλεος.


πηγή: EL PAIS
μτφρ. Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


¿Por qué no podemos llevarnos todos bien?





Wednesday, November 18, 2015

Ο χορός της ιστορίας


Share/Bookmark
Τα Έθνη, οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες και γυναίκες δεν κρίνονται μόνο για αυτά που επέτυχαν αλλά (και ίσως κυρίως) για αυτά που απέτρεψαν. Για τις χιλιάδες ζωές που γλίτωσαν, για τις καταστροφές που δεν ήρθαν, για τους πολέμους που δεν έγιναν, για το κακό που δεν άφησαν να συμβεί.

Η φευγαλέα μνήμη μας, η έλλειψη παιδείας και ενημέρωσης ίσως και η ίδια η αχάριστη ανθρώπινη φύση εύκολα μας παρασέρνουν να θυμόμαστε τα λάθη και τις αστοχίες αλλά όχι τις επιτυχίες και τις συνέπειες που θα είχε την κρίσιμη στιγμή η αμέλεια, η αδιαφορία ή η εύκολη επιλογή του λαϊκισμού. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά μας για να το δούμε αυτό.

Στο τέλος του 2013, με την ανθρωπότητα απροετοίμαστη, δίχως φάρμακα και εμβόλιο, ξέσπασε στη Δυτική Αφρική η μεγαλύτερη επιδημία ενός ενδημικού φονικού νοσήματος, που σκότωνε σε λίγες μέρες με τρόπο φρικτό πάνω από το 90% των ασθενών και μεταδίδονταν με σχετική ευκολία, ο Έμπολα. Για την αρρώστια αυτή γνωρίζαμε πολύ λίγα. Από την ύπαιθρο της Γουινέας και της Σιέρρα Λεόνε απλώθηκε σε μεγάλη έκταση, πέρασε σύνορα, κινδύνευσε να εξαπλωθεί από την ύπαιθρο στα πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα της Δυτικής Αφρικής, όπου ζουν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι, και από εκεί να ταξιδέψει στις μεγαπόλεις του κόσμου. Να σαρώσει πληθυσμούς, οικονομίες, έθνη.

Πριν μια εβδομάδα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε την πλέον πληγείσα χώρα, τη Σιέρρα Λεόνε, καθαρή από τον έμπολα.

Μεσολάβησε ο Παγκόσμιος Συναγερμός του ΠΟΥ, οι προσπάθειες με αυτοθυσία χιλιάδων εθελοντών, γιατρών, νοσηλευτικού προσωπικού, υποστηρικτικού προσωπικού, επιστημόνων, Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και των κρατών κυρίως της Δύσης, της Βρετανίας, της Γαλλίας ακόμη (και πρέπει να αναγνωριστεί αυτό) και της Κούβας.

Η τροπή της Ιστορίας, όμως, πιστώνεται σε έναν άνθρωπο που την κρίσιμη στιγμή, όταν η κατάσταση έδειχνε να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, με όλους αυτούς να προσπαθούν απέναντι σε ένα κακό που φούσκωνε χωρίς επαρκή συντονισμό και μέσα, ενάντια σε όσους λαϊκιστές τον πίεζαν να επιβάλει ελέγχους που θα δημιουργούσαν πανικό και θα χειροτέρευαν την κατάσταση στην Αφρική με κίνδυνο να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, αποφάσισε να αναλάβει την ηγεσία, να μην ενδώσει στον λαϊκισμό και στις φοβίες και να δράσει στη ρίζα του κακού. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έδωσε εντολή στον στρατό των ΗΠΑ να παρέμβει μαζικά με κάθε μέσο.

Δημιουργήθηκε η διοικητική δομή, συντονίστηκαν οι επιστήμονες, οι γιατροί, οι οργανώσεις, οι κυβερνήσεις, στήθηκαν αερογέφυρες, ανέλαβαν τα logistics, φτιάχτηκαν νοσοκομεία, μεταφέρθηκαν τα αναγκαία υλικά, ενώ ταυτόχρονα τα μεγάλα επιστημονικά κέντρα εργάζονταν για την εξεύρεση φαρμάκων και εμβολίου.

Πριν από μερικές ημέρες ο Έμπολα, μια από τις μεγαλύτερες απειλές που αντιμετώπισε η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες, ηττήθηκε στη Σιέρρα Λεόνε και, από ό,τι φαίνεται, στον πλανήτη και οι κάτοικοι το γιορτάζουν με μουσική όπως μόνο οι Αφρικανοί ξέρουν. Ενώ κερδήθηκε ο χρόνος να αναπτυχθούν τα πρώτα εμβόλια.

Ο άνθρωπος που καλούσε στο κλείσιμο των συνόρων και την εγκατάλειψη της Αφρικής, ο Donald Trump, διεκδικεί με το ίδιο θράσος το χρίσμα ενός από τα δύο σοβαρά κόμματα του μεγάλου αυτού Έθνους (κόμμα που φαίνεται να έχει μετατραπεί επικίνδυνα σε ένα συνονθύλευμα από θρησκόληπτους, φανατικούς και ιδεοληπτικούς). Πράγμα ίσως πιο επικίνδυνο από το φοβερό μικρόβιο.

Διότι όσο και αν έχει προοδεύσει η επιστήμη, η ανθρωπότητα δεν έχει ακόμη επινοήσει εμβόλιο για τη λήθη και την άγνοια ούτε φάρμακο για την κυριαρχία των πλέον ταπεινών κι επικίνδυνων συναισθημάτων, όπως ο φόβος και το μίσος. Η μόνη πρόληψη είναι η παιδεία κι αυτή, δυστυχώς, φαίνεται να έχει επικίνδυνα χαλαρώσει.

Ίσως ο χορός αυτός να είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή που μπορεί να προσδοκά ένας άνθρωπος, ο Μπαράκ Ομπάμα, που ολοκληρώνει σταδιακά τη θητεία του, από τα εκατομμύρια των ζωντανών που του χρωστούμε τη ζωή μας. Ακόμη κι αν δεν το θυμόταν κανείς άλλος ποτέ (που δεν είναι έτσι) νομίζω ότι θα του φτάνει.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος








Friday, November 6, 2015

Μεταπολίτευσης εγκώμιον


Share/Bookmark

Ο έλεγχος των ΜΜΕ από τον Παππαμπέρια, τον νέο υπουργό προπαγάνδας, η προσπάθεια ελέγχου και αποδυνάμωσης των Ανεξάρτητων Αρχών (των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και χρόνια εμποδίζει την συμπλήρωση των Συμβουλίων με ανεξάρτητες προσωπικότητες, όπως του ΑΣΕΠ), η εκτεταμένη φίμωση της ελευθερίας του λόγου των Ακαδημαϊκών (ενδεικτικά η περίπτωση Μαραντζίδη, οι τραμπουκισμοί κατά αξιολογητών και οποιουδήποτε εκφράζει διαφορετική άποψη στα Πανεπιστήμια), οι οργανωμένοι τραμπουκισμοί (τρολάρισμα) ακόμη και στα social media, ο σταδιακός έλεγχος της Διοίκησης από τα ανώτατα (Σαββαΐδου) ως τα μεσαία και χαμηλότερα επίπεδα από ένα κόμμα, οι επιθέσεις αναρχοτραμπούκων κατά διαφωνούντων, και τώρα οι επιθέσεις του φασιστικού βραχίονα (αυτού που έβγαλαν από τη φυλακή οι ίδιοι) του υπό σχηματισμό νέου καθεστώτος κατά βουλευτών, όλα τούτα είναι βαθιά ανησυχητικά γεγονότα. Μαζί με την απομάκρυνση από τις γεωστρατηγικές επιλογές της χώρας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κάθε καθεστώς που σέβεται τον εαυτό του έχει εξάλλου ανάγκη από συνωμότες εχθρούς κι ένα παρακράτος που κάποια στιγμή γίνεται επίλεκτο τμήμα του κράτους κι επίσημα, από τα τάγματα εφόδου ως τους ερυθροφρουρούς ή την ισλαμική εθνοφρουρά.

Αυτοί πράγματι τηρούν τις υποσχέσεις τους. Η Ελλάδα γίνεται σταδιακά μια άλλη χώρα. Τα φρένα της Δημοκρατίας (που δεν ήταν και ποτέ πολύ γερά) σπάνε. Ενώ οι βραχίονες του ολοκληρωτισμού συγκροτούνται επάνω στις αδυναμίες και τα άλυτα προβλήματα της Μεταπολίτευσης.

Σε αυτό συνέβαλαν όλοι όσοι νομιμοποίησαν έναν λόγο ολοκληρωτικά απαξιωτικό για αυτό που επικράτησε να αποκαλούμε Μεταπολίτευση. Περίοδος που εκτός από τα γνωστά και μυριάδες προβλήματα που όλοι γνωρίζουμε, τα καταδικά της (τάση προς την υπερβολή, λαϊκισμός) και όσα κληρονόμησε από το παρελθόν και δεν έλυσε ή ενέτεινε (πολλαπλή κομματοκρατία στη Διοίκηση, διαφθορά), υπήρξε ταυτόχρονα η πιο εξελιγμένη Δημοκρατία που έζησε το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος από την ίδρυσή του.

Αγνοήσαμε τα επιτεύγματά της συστηματικά: την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, την επέκταση του κράτους πρόνοιας, το καθολικό σύστημα υγείας, τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν, από τον Πολιτικό γάμο ως την αλλαγή του αστικού κώδικα, την οικονομική ανάπτυξη που αύξησε το ΑΕΠ δραματικά, τις επενδύσεις, τη σταδιακή συγκρότηση Ανεξάρτητων δομών στη διοίκηση, τις υποδομές που αναπτύχθηκαν, τη βελτίωση της προστασίας του περιβάλλοντος, την ανάπτυξη νέων μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων, τη σταδιακή μείωση της επιρροής των μονοπωλίων και ολιγοπωλίων κρατικών και ιδιωτικών, την απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων, επιχειρήσεων, ανθρώπων, την ελευθερία του λόγου, τη μεγαλύτερη πρόσβαση στις συζητήσεις, τα κινήματα και την πληροφόρηση του ανεπτυγμένου κόσμου, τον (ανεπαρκή ακόμη) περιορισμό της επιρροής της θρησκείας στις κρατικές υποθέσεις, την (ανεπαρκή) επέκταση της καθολικής Παιδείας, τον περιορισμό του ελέγχου της πληροφόρησης από το Κράτος, την ενσωμάτωση στην Ευρώπη και στον σκληρό της πυρήνα και τις αλλαγές που επέφερε αυτό στη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας και πολλά-πολλά άλλα που θεωρούμε δεδομένα, αλλά δεν είναι. Απαξιώσαμε με ξινούς και κακόβουλους χαρακτηρισμούς το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, των διανοουμένων και των απλών ανθρώπων που τα πέτυχαν και όχι μόνον αυτούς που τα αντιστρατεύθηκαν ή αποδείχτηκαν λίγοι και έκαναν ζημιά μεγάλη.

Επιτεύγματα ατελή; Ναι, ατελή. Πολλά μετρίως οργανωμένα; Ναι, μετρίως έως κακο-οργανωμένα. Τα εκμεταλλεύθηκαν ιδιοτελώς πολλοί (όχι όλοι); Ναι, τα εκμεταλλεύθηκαν. Δημιούργησαν στρεβλώσεις; Ναι, δημιούργησαν. Δεν πήγαν τόσο γρήγορα τόσο μακριά όσο ήταν αναγκαίο και όσο πήγαν σε χώρες που ξεκίνησαν από συγκρίσιμη βάση (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία) ; Ναι, δεν πήγαν.

Αν όμως κάνει κανείς τη σούμα, τον απολογισμό, ήταν μια περίοδος αλλαγών, έστω αργών, προς μια κατεύθυνση εκπολιτισμού, Δημοκρατίας και ανάπτυξης. Μια πορεία με χίλια δυο προβλήματα, χίλιες δυο στρεβλώσεις, αλλά μια πορεία προς το καλύτερο. Η διαρκέστερη και σταθερότερη στη σύγχρονη Ελληνική ιστορία. Αυτή η απαξία για τον εαυτό της ήταν ίσως το μεγαλύτερο ατόπημα που γέννησε η μεταπολίτευση. Κοιτάξαμε όλοι μόνο τα άρρωστα και κουτσουρεμένα δένδρα και σβήσαμε από την οπτική μας το μεγάλο πράσινο δάσος. Όλα αυτά που σήμερα υπερασπιζόμαστε με πάθος, χωρίς να καταφέρνουμε όμως να προτείνουμε ένα σοβαρό σχέδιο βελτίωσής τους, είναι επιτυχίες της μεταπολίτευσης, που δεν τις ομολογήσαμε, δεν τις πιστώσαμε ποτέ. Ούτε στην ιστορική περίοδο ούτε στα πρόσωπα που τις επέτυχαν.

Ο μηδενιστικός λόγος πολλών ανάμεσά μας, χωρίς προτάσεις βελτίωσης, χωρίς καταγραφή των επιτυχιών για να χτίσουμε πάνω σε αυτές, χωρίς ψύχραιμη αποτίμηση και χωρίς απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, με ανάλυση των αποτυχιών για να τις διορθώσουμε, δεν επιτάχυνε την εξέλιξη προς μεγαλύτερη ελευθερία, περισσότερη διαφάνεια και ανάπτυξη. Είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Νομιμοποίησε την αντι-μεταπολίτευση, μια αντι-μεταρρύθμιση που ορίζεται ως αλλαγή στόχων και όχι μέσων. Την πορεία προς το κακό.

Ακυρώνει σταδιακά την ίδια την προοπτική της εμβάθυνσης και επέκτασης της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας και νομιμοποιεί ένα άλλο πρότζεκτ για τη χώρα, μιαν άλλη (εφιαλτική) προοπτική, αυτήν που τα σημάδια και τα γεγονότα κάθε μέρα και περισσότερο διαγράφουν.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Tuesday, November 3, 2015

Dum spiro spero


Share/Bookmark
Γιατί τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα από ποτέ: πέντε διαπιστώσεις κι ένα θαύμα. 

1. Το ΑΕΠ της Ελλάδας θα συνεχίσει να συρρικνώνεται, διότι προϋπόθεση για τη μεγέθυνσή του είναι να υπάρξουν παραγωγικές επενδύσεις – κάθε είδους. Συντηρείται πρόσκαιρα και δεν καταρρέει απότομα από την εισροή των νέων δανειακών κεφαλαίων, που δεν μπορεί να συνεχιστεί επ' άπειρον. Στις παρούσες συνθήκες φορολογικής επιδρομής και ανασφάλειας, ανυπαρξίας τραπεζικής πίστης και ρευστότητας, αυτό είναι αδύνατο. Όχι μόνο δεν μπορεί να υπάρξει είσοδος νέων κεφαλαίων και επιχειρήσεων, αλλά και οι επιχειρήσεις, τα κεφάλαια και οι άνθρωποι που έχουν απομείνει στη χώρα κλείνουν, λιγοστεύουν και φεύγουν με ρυθμό επιταχυνόμενο. Η αποεπένδυση, όπως όλα δείχνουν, επιταχύνεται και δεν υπάρχει κανένας ορατός λόγος για να αντιστραφεί η τάση αυτή. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάγος για να το δει, ούτε καν να περιμένει τα νούμερα του 2015, αρκεί να κοιτάξει γύρω του. Καμία από τις αιτίες που δημιουργούν το πρόβλημα δεν έχει λυθεί και, κυρίως, ουδείς πιστεύει ότι είναι στην προτεραιότητα αυτής της κυβέρνησης (τετραετίας;) να λυθεί. Δεν υπάρχουν προσδοκίες και αυτές που υπήρξαν σταδιακά σβήνουν. Ιδιωτική επένδυση, επομένως, γιοκ. 

2. Ακόμη και οι δημόσιες δαπάνες έχουν περιοριστεί σχεδόν στο σύνολό τους σε μισθοδοσία και συντάξεις, ενώ οι Δημόσιες Επενδύσεις  έχουν σχεδόν εξαφανιστεί κι όσες έχουν απομείνει, δηλαδή το ΣΕΣ, κατευθύνονται σε αντιπαραγωγικούς τομείς. Δημόσια επένδυση, επομένως,  επίσης γιοκ.  

3. Με αυτούς τους όρους το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ όλο και περισσότερο θα μεγαλώνει και, όσο κι αν πληρώνουμε  μέσω υψηλότατων φόρων, θα φαίνεται αδύνατον να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο βιώσιμο. Αντίθετα, στον βαθμό που τα κρατικά έσοδα θα λιγοστεύουν περαιτέρω λόγω της σμίκρυνσης ή σχετικής στασιμότητας του ΑΕΠ, θα γίνεται φανερά και κυριολεκτικά αβίωτο. 

4.  Το χρέος μπορεί να γίνει βιώσιμο και η οικονομία να αποκτήσει ξανά πρόσβαση στις αγορές μόνο με έναν τρόπο: τη δραματική αύξηση της παραγωγικής βάσης επί της οποίας πληρώνονται οι φόροι και όχι με την αύξηση των φόρων σε μια διαρκώς συρρικνούμενη  παραγωγική οικονομία. 

5. Εάν η τάση αυτή συνεχιστεί (πλην δραματικών πολιτικών αλλαγών, τις οποίες όμως δεν φαίνεται να προσδοκά κανείς πλέον ούτε στην Ελλάδα ούτε διεθνώς) η διατήρηση επί μακρόν της παρούσας κατάστασης σε μια οικονομία με ανοιχτά σύνορα είναι αδύνατη. Εκτός εάν οι Ευρωπαίοι εταίροι αποφασίσουν αυτοκτονώντας να χρηματοδοτούν επ’ άπειρον με όλο και μεγαλύτερα ποσά την ελληνική οικονομία δωρεάν και όχι με δάνεια.

Άλλως πως, οι οικονομικοί δρόμοι που ανοίγονται είναι δυο:

α. Η παραμονή στο ευρώ και στην Ευρώπη, αλλά με τη δημιουργία μιας «πρόσκαιρης ελληνικής εξαίρεσης», που θα περιλαμβάνει κλείσιμο των συνόρων όχι μόνον για τα κεφάλαια (όπως έχει ήδη συμβεί) αλλά και για τους ανθρώπους και για τα προϊόντα, την επιβολή δασμών και περιορισμών.  Δημιουργία δηλαδή ενός ευρωπαϊκού οικονομικοκοινωνικού γκέτο, για λόγους γεωπολιτικούς. 

β. Η έξοδος από το ευρώ και την Ευρώπη και η μετατροπή της χώρας σε ένα είδος Πουέρτο Ρίκο αλλά χωρίς καν το δολάριο. Η οποία δεν θα γίνει αισθητή πλέον σαν ένας σεισμός αλλά σαν μια τεχνική ρύθμιση. Στα μουλωχτά. 
Κανείς δεν θα το πάρει διεθνώς χαμπάρι. Δεν θα κουνήσει φύλλο, θα έχει συνολικά προεξοφληθεί. Όπως όταν ο γιατρός του ασθενούς που έχει μείνει σε κώμα για χρόνια ανακοινώνει με ένα ανακουφιστικό τηλεφώνημα στην οικογένεια ότι (επιτέλους;) ο ασθενής απεβίωσε. Ούτε καν η μεγάλη πλειοψηφία της Ελληνικής, πάλαι ποτέ, μεσαίας τάξης δεν θα την καταλάβει την αλλαγή, μια και όταν θα συμβεί, δεν θα έχει πλέον κανένα ευρώ στην κατοχή της. Θα αισθάνεται ήδη νεκρή.   

Εν κατακλείδι, 

οι συνθήκες για τον αυτοαποκλεισμό και τον συνεπακόλουθο εγκλεισμό, την «επανάσταση» που θάλεγε και ο Μαρξ, γίνονται σταδιακά πιο ώριμες από ποτέ (κι ας μην τους φαίνεται, επειδή υπογράψαμε ένα κουρελόχαρτο).  

Γίνονται όμως καμιά φορά (σπανίως) και "θαύματα", ασθενείς που ξύπνησαν από βαθύ λήθαργο μετά από χρόνια, άνοιξαν τα μάτια και είδαν τον κόσμο ξανά, αναγνώρισαν συγγενείς και φίλους, γεύτηκαν μια δόση ζωής και αλήθειας. Προέρχονται τούτα τα αλλόκοτα γεγονότα από αχαρτογράφητες περιοχές του εγκεφάλου, από απρόβλεπτες νευροχημικές διαδικασίες του ανθρώπινου οργανισμού, από διαδικασίες άγνωστες και περίπλοκες στο κοινωνικό σώμα, που οδηγούν σε δραματικές πολιτικές αλλαγές. Αν βρουν διέξοδο και ανθρώπους να τις εκφράσουν. 

Ευτυχείτε!

Υ.Γ.
Αν κανείς έχει κάποιο λογικό επιχείρημα που τεκμηριώνει μια διαφορετική προοπτική, θα είναι ανακουφιστικό να το ακούσουμε.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος