Tuesday, September 19, 2017

Ο άνθρωπος που δεν κατέστρεψε την ανθρωπότητα


Share/Bookmark
Στον άνθρωπο αυτόν, που πέθανε στα 77 του χρόνια, χρωστάμε πιθανότατα όλοι τη ζωή μας.

Ο κ. Stanislav Petrov, συνταξιούχος αξιωματικός του σοβιετικού στρατού, ήταν το 1983, σε στιγμή έντασης του Ψυχρού Πολέμου, ο αξιωματικός υπηρεσίας στη διαδικασία πυρηνικής ανταπάντησης της ΕΣΣΔ.

Πήρε την απόφαση, όταν οι σοβιετικοί υπολογιστές εσφαλμένα (όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων) σήμαναν συναγερμό για εισερχόμενους πυραύλους από τις ΗΠΑ, ότι επρόκειτο για λάθος συναγερμό και δεν το ανέφερε στους ανωτέρους του. Οι πράξεις του, που έγιναν γνωστές χρόνια μετά, πιθανότατα απέτρεψαν την άμεση απάντηση, την εκτόξευση των σοβιετικών πυραύλων σε ελάχιστα λεπτά, πριν φτάσουν οι υποτιθέμενοι αμερικανικοί πύραυλοι σε σοβιετικό έδαφος, και τον πυρηνικό πόλεμο.

Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1983, νωρίς το πρωί, έλαβε το σήμα ότι οι πύραυλοι των ΗΠΑ είχαν απογειωθεί. 

"Το μόνο που είχα να κάνω ήταν να σηκώσω το τηλέφωνο και να μιλήσω κατευθείαν στην Ανώτατη Διοίκηση, αλλά δεν μπορούσα να κινηθώ, σαν να καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα", είχε δηλώσει σε σσυνέντευξή του στο BBC. Παρότι η εκπαίδευσή που είχε λάβει ήταν να καλέσει την ηγεσία άμεσα, τηλεφώνησε στον ανώτερο αξιωματικό υπηρεσίας και ανέφερε σφάλμα λειτουργίας του συστήματος και εσφαλμένο συναγερμό.

"Εάν είχα κάνει λάθος, οι πρώτες πυρηνικές εκρήξεις θα καταγράφονταν λεπτά μετά. Είκοσι τρία λεπτά μετά διαπίστωσα πως τίποτε δεν είχε συμβεί. Ήταν απέραντη ανακούφιση!"

Τι άραγε βάρυνε στον νου αυτού του πειθαρχημένου και καλά εκπαιδευμένου επαγγελματία στρατιωτικού που, σίγουρα, για να βρεθεί σε αυτή τη θέση είχε απόλυτη συναίσθηση της πειθαρχίας στην ιεραρχία; Ποια βαθειά ραγισματιά στο τείχος της εκπαίδευσής του τον ξανάκανε από πειθαρχημένο στρατιωτικό έναν απλό homo sapiens, που μπορούσε σηκώνοντας ένα τηλέφωνο να γράψει το τέλος του είδους του; Νάταν η αγάπη για τους ανθρώπους του, η ανθρωπιστική παιδεία ή ίσως μια απλή ανθρώπινη σκέψη: "ακόμη κι αν υπάρχει μια πιθανότητα να καταστραφούμε εμείς, τι σημασία έχει να καταστραφούν όλοι; ποιος θα μείνει ζωντανός να το θυμάται"; Τι τον έκανε, αυτόν, έναν μικρό κι ασήμαντο αξιωματικό μιας τεράστιας στρατιωτικής μηχανής, να αναλάβει την ευθύνη και να βάλει την επιβίωση της ανθρωπότητας πάνω από τη δική του; Ποια ανθρώπινη σπίθα; Ποιο συναίσθημα;

Κι ακόμη, ποια τύχη τον έφερε εκεί εκείνη τη μοναδική νύχτα; Τι θα είχε συμβεί αν κάποιος άλλος ήταν στη θέση του;

Ποτέ δεν θα το μάθουμε. Ίσως καλύτερα.

Πέρα από τη ζωή, ο άσημος αυτός άνθρωπος μας πρόσφερε κάτι ακόμη σημαντικότερο: την εμπιστοσύνη στο καλό που περιέχει το είδος μας.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 


πηγή πληροφοριών BBC
http://www.bbc.com/news/world-europe-41314948



"When you were going, I was coming back!"


Share/Bookmark
(Το οικουμενικό εννιάμηνο της κωλοτούμπας)


Ο Πρόεδρος Τραμπ πέρασε τους έξι πρώτους μήνες της Προεδρίας του τουιτάροντας ακατάσχετα, στον ρυθμό των πρoεκλογικών του παραλογισμών: θα καταργήσει την περίθαλψη για όσους δεν έχουν δυνατότητα πληρωμής ασφαλίστρων, θα ανακαλέσει την DACA και θα διώξει όλους τους 800.000 dreamers - νέους μετανάστες, κυρίως λατίνος, που χτίζουν το όνειρό τους στην Αμερική, και μαζί την Αμερική- κλείνοντας σπίτια, χωρίζοντας οικογένειες, θα χτίσει ένα νέο Σινικό τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, θα ισοπεδώσει τη Βόρεια Κορέα, θα πείσει τον Πούτιν με το καλό να αφήσει ήσυχη την Ουκρανία και την Ευρώπη, θα διαλύσει τον άχρηστο ΟΗΕ, θα βάλει δασμούς στην Κίνα, θα αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ και θα αφήσει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους οι Ευρωπαίοι με τους λεονταρισμούς του Πούτιν στη Βαλτική, θα διώξει τους transgender από τον στρατό, θα απομονώσει και πάλι την Κούβα, θα απολύσει όλους και τους πάντες που ερευνούν την ανάμειξη της Ρωσίας στις εκλογές των ΗΠΑ, υπέρ του. Μέχρι που έφτασε στην ανακοίνωση της αποχώρησης των ΗΠΑ από την παγκόσμια συμφωνία για την κλιματική αλλαγή, τον Μάιο.

Αφού άλλαξε μερικές δεκάδες εκπροσώπους, συμβούλους, συνεργάτες και πάει λέγοντας, ο ένας πιο καραγκιόζης από τον άλλον, Βαρουφάκηδες και Κωνσταντοπούλιτσες, ήρθε η ώρα της κωλοτούμπας.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, πήρε ή του επεβλήθησαν μερικοί πιο σοβαροί συνεργάτες στον Λευκό Οίκο, έκανε γαργάρα τις απειλές για πυρηνική επίθεση στη Βόρεια Κορέα, επέβαλε νέες κυρώσεις μέσω του ΟΗΕ, στον οποίο προχτές έκανε την πρώτη του ομιλία πλέκοντάς του το εγκώμιο, τονίζοντας τη σημασία να ενισχυθεί ο Οργανισμός και να μειωθεί η γραφειοκρατία του, επέβαλε νέες κυρώσεις στον Πούτιν τον φίλο του για την ανάμειξή τους στις Αμερικάνικες εκλογές, επανέλαβε τη δέσμευση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και στην κοινή άμυνα σε περίπτωση επίθεσης κι έκανε επίδειξη δύναμης στην περιοχή, συζητά με τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους τον τρόπο με τον οποίο θα δοθεί η ευκαιρία νομιμοποίησης των dreamers, το "Σινικό τείχος" έγινε "βελτίωση των υπαρχόντων φραγμάτων στα σύνορα", το Πεντάγωνο ανέθεσε σε επιτροπή τη μελέτη εάν πράγματι υπάρχει κανένα πρόβλημα με την εργασία των transgender στον στρατό, η περίθαλψη επέζησε, γιατί άντε να εξηγείς σε είκοσι εκατομμύρια ανθρώπους πως θα μείνουν ανασφάλιστοι, συζητά εξ ανάγκης τη φορολογική μεταρρύθμιση διακομματικά, η έρευνα για τις σχέσεις του περιβάλλοντός του με τη Ρωσία συνεχίζεται κανονικά από το Κογκρέσο και τον Ανεξάρτητο Ειδικό Σύμβουλο. Επιπλέον, έφτασαν δυο μεγάλοι κυκλώνες που έπληξαν τις ΗΠΑ και προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές, ενώ ο τρίτος, ο τυφώνας Μαρία, που μαίνεται στην Καραϊβική, ετοιμάζεται να ισοπεδώσει το Πουέρτο Ρίκο, για να μάθουμε πως δεν είναι τελική η αποχώρηση από τη Συνθήκη του Παρισιού, αλλά θα ξαναμπούμε, αν μας επιτρέψετε μόνο σε εμάς τους Αμερικανούς να εκπέμψουμε λίγο διοξειδιάκι παραπάνω για μια δεκαετία ακόμη, κάτι να έχουμε να λέμε ότι πήραμε, στους καρβουνάδες μας.

Φαίνεται ότι το εννιάμηνο της κωλοτούμπας είναι μια παγκόσμια σταθερά.

Οι ομοιότητες με το Συριζανέλικο δεν σταματούν όμως εδώ. Στο ίδιο περίπου διάστημα που οι δικοί μας έβγαλαν τους ναζιστές από τη φυλακή, ο αγαπημένος Πρόεδρος, που ενδιάμεσα ξέβαψε κάπως η πορτοκαλί του απόχρωση χωρίς να χάσει τον υπεροπτικό του στόμφο, έδωσε χάρη στον χρυσαυγίτη σερίφη της Σάρλοτσβιλ. Ε, να προσέχουμε και τις συμμαχίες μας!

"When you were going, I was coming back! (otan pigaines esi, ego giriza)", φαίνεται πως διεμήνυσε ο Αλέξης Τσίπρας στον Αμερικανό του φίλο, σε άπταιστα αγγλικά.

Πάλι γράψαμε ιστορία!

Υ.Γ.
Μπορεί κανείς να το δει και σαν ευκαιρία για όσους ασχολούνται με τα οικονομικά και σορτάρουν, ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί το έργο, είμαστε δυο χρόνια μπροστά.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Monday, September 18, 2017

Δυο κοινωνίες- Δυο κόσμοι


Share/Bookmark
Αριστερά: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας 200 (!) κατοίκων της Πειραϊκής, από τα τέσσερα εκατομμύρια της πρωτεύουσας (τυχαία μάλλον κάτω από έναν τσιμεντένιο σταυρό) για τη ρύπανση από το "Αγία Ζώνη" στον Πειραιά, όπου ο Δήμαρχος τους είπε ότι "ήταν ένα καλό βήμα που μαζεύτηκαν να δηλώσουν τη διαμαρτυρία τους" (sic). Έτσι απλά. Για τα άλλα θα φροντίσει κάποιος άλλος. Ο Θεός ίσως.





Δεξιά: μερικοί από τους ΧΙΛΙΑΔΕΣ εθελοντές που έσπευσαν άμεσα στις ακτές της αραιοκατοικημένης
 Γαλικίας από όλη την Ισπανία, δουλεύοντας 
υπεράνθρωπα για εβδομάδες να καθαρίσουν το
πετρέλαιο από το ναυάγιο του "Prestige" το 2002. 








 Κάτω: διαδηλωτής με το σύνθημα "Ποτέ πια". 
Δηλαδή, να κάνουμε κάτι να μην ξαναγίνει.



Αυτό εξηγεί όλες τις άλλες διαφορές της Ελλάδας από την Ευρώπη 
και την κατάστασή της.

ΟΛΕΣ, χωρίς καμία εξαίρεση.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



πηγές:



Sunday, September 17, 2017

Ισότητα


Share/Bookmark
Το συντηρητικό πρόταγμα είναι η ρύθμιση του θεσμικού πλαισίου αγορών και κοινωνιών ώστε να αποδέχεται ή προκαλεί περισσότερο τη φυσική ανισότητα ως αποτέλεσμα της λειτουργίας τους. Είναι συντηρητικό, γιατί η υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου και εξουσίας σε λίγους παράγει σταθερότητα. Από την άλλη περιορίζει τον ανταγωνισμό δημιουργώντας ολιγοπώλια, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά, που αναπαράγονται ενδογαμικά, και εμποδίζει την πρόκληση της καινοτομίας και της αλλαγής που προκαλεί η κινητικότητα, οι νέες ιδέες και το ταλέντο.

Το φιλελεύθερο πρόταγμα είναι η ρύθμιση των αγορών και των κοινωνιών με στόχο τη μεγαλύτερη ισότητα ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ για πολίτες και επιχειρήσεις. Μέσω της πρόσβασης σε πόρους για τους νεοεισεχόμενους και καινοτόμους: παιδεία, κεφάλαια, θεσμικό πλαίσιο αγορών, ασφάλεια κλπ, και του περιορισμού των ολιγοπωλιακών πρακτικών αποκλεισμού που τείνουν να εφαρμόζουν οι ισχυρότεροι και εγκαθιδρυμένοι στην πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία. Ώστε να εξασφαλίζεται ο μέγιστος ανταγωνισμός ιδεών, παραγωγικών δομών, ανθρώπινου κεφαλαίου, η διαρκής αλλαγή και η καινοτομία. Το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ ισότητα, αλλιώς δεν υπάρχει κίνητρο, αλλά η πίτα γίνεται μεγαλύτερη και οι αλλαγές ταχύτερες, συμμετέχουν περισσότεροι και επικρατούν οι καλύτεροι οι οποίοι και ανταμείβονται για την επιτυχία τους.

Το σοσιαλδημοκρατικό πρόταγμα είναι η μεγαλύτερη ισότητα στο ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, στη διανομή εξουσίας και πλούτου. Είναι συνεκτικότερο κοινωνικά αλλά μειώνει την πίτα περιορίζοντας τη συσσώρευση κεφαλαίου και εξουσίας στους πιο παραγωγικούς και την καινοτομία. Από την άποψη αυτή, η επιδίωξη της ισότητας στο ατομικό αποτέλεσμα είναι εξίσου συντηρητική επιλογή με την επιδίωξη της ακίνητης ανισότητας. Και η  μία και η άλλη παράγουν λιγότερο συνολικό πλούτο.

Στην πραγματικότητα, ο σύγχρονος καπιταλισμός και κοινωνίες εξελίσσονται και προοδεύουν από τη μαγιά του φιλελευθερισμού, που ενσωματώνεται στη μια ή στην άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με τις εκάστοτε οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Αυτό τις οδήγησε να επικρατήσουν στην κληρονομικά ακίνητη φεουδαρχία.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Friday, September 15, 2017

Όποιος μολύνει, πληρώνει ( EXXON VALDEZ, Prestige, Αγία Ζώνη; )


Share/Bookmark

Όποιος μολύνει πληρώνει το κόστος αποκατάστασης και τις ζημίες.

2+1 γνωστές περιπτώσεις ναυαγίων:

1. Το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου Exxon Valdez, έμφορτο με 200.000 τόνους αργό,  το 1989 στην Αλάσκα, κι η γιγαντιαία καταστροφή που προκάλεσε στην οικονομία και στο περιβάλλον της περιοχής. Υπήρξε σταθμός για τη ρύθμιση τόσο τεχνικών ζητημάτων ναυσιπλοΐας και αυστηροποίηση των κανόνων,  όσο   και για την ανάληψη του κόστους από τον προκαλούντα το ατύχημα και την ασφαλιστική του εταιρεία.

Συγκεκριμένα, η EXXON δαπάνησε δύο δισεκατομμύρια (!) δολάρια για το κόστος καθαρισμού των ακτών και επανόρθωσης του περιβάλλοντος, ένα δισεκατομμύριο (!) για ατομικές και συλλογικές αποζημιώσεις αστικής και ποινικής ευθύνης προς τους παθόντες οποιαδήποτε βλάβη. Επιπροσθέτως αυτών, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, μετά από μακρύ δικαστικό αγώνα, της επιδίκασε άλλα 528 εκατομμύρια δολάρια πρόστιμο (punitive). Ο πετρελαϊκός γίγαντας, για να αντεπεξέλθει στις άμεσες δαπάνες, αναγκάστηκε να ζητήσει στήριξη από την τράπεζα JP Morgan, η οποία άνοιξε για πρώτη φορά ειδική γραμμή πίστωσης πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων για να καθησυχάσει τις αγορές για ενδεχόμενο χρεωκοπίας της EXXON. Η εταιρεία ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών της από την ασφαλιστική της εταιρεία, στην οποία ήταν ασφαλισμένο το σκάφος.

2. Το 2002 ναυάγησε το κακόφημο ελληνόκτητο Prestige, με 100.000 τόνους αργό, στη Γαλικία της Ισπανίας. Οι Ισπανικές αρχές διέπραξαν το λάθος να μην καθοδηγήσουν το πλοίο σε έναν κλειστό κόλπο, ο οποίος θα υφίστατο ζημιά αλλά θα ήταν ευκολότερα ελέγξιμη και περιορισμένη, αλλά να το αφήσουν να βυθιστεί στον ανοιχτό Ωκεανό.
Το μαζούτ κατέστρεψε τις ακτές της Γαλικίας και μαζί με αυτές για αρκετό διάστημα την οικονομική δραστηριότητα της περιοχής, που παράγει μεγάλο μέρος των οστρακοειδών και των αλιευμάτων της Ευρώπης.  Το κράτος  κατέβαλε μια άμεση αποζημίωση για τους παραγωγούς και ψαράδες,  ιδιοκτήτες σκαφών και άλλους πληγέντες, και ανέλαβε το κόστος του καθαρισμού.  Εκτίμησε τα κόστη της καταστροφής (2010) σε 4,4 δισεκατομμύρια ευρώ, σε τρεις χώρες: Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία. Παρόλα αυτά απέτυχε στον δικαστικό αγώνα κατά της εταιρείας στη Νέα Υόρκη να διεκδικήσει το σύνολο του κόστους, εν πολλοίς και λόγω των δικών του αστοχιών. Παρόλα αυτά κατόρθωσε να ανακτήσει 171 εκατομμύρια αποζημιώσεων, που είχε καταβάλει το Διεθνές Ταμείο Αποζημιώσεων από Υδρογονάνθρακες, και άλλα 22 εκατομμύρια ευρώ από εγγύηση της ασφαλιστικής.

3. Το 2017 ναυάγησε μια Κυριακή απόγευμα το Αγία Ζώνη, αγκυροβολημένο, με μπουνάτσα, με δυο ναυτικούς μέσα σε μικρό κόλπο, με 2000 τόνους αργό, σε απόσταση αναπνοής από την πρωτεύουσα της Ελλάδας και τουριστικούς προορισμούς, δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου, πλήρως εξοπλισμένο, από όπου διέρχονται χιλιάδες πλοία και δεξαμενόπλοια τον χρόνο. Παρόλα αυτά το πετρέλαιο διέφυγε και προκαλεί μια όλο και μεγαλύτερη καταστροφή στον ευαίσθητο περιβαλλοντικά κόλπο και στην οικονομία της περιοχής του Σαρωνικού.

"Όποιος μολύνει, πληρώνει", αυτό είναι μια βασική οικονομική αρχή, όχι μόνο δικαιοσύνης και αποτροπής παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον αλλά και οικονομικής ισορροπίας. Δεν μπορεί κανείς δίχως κόστος να καταστρέφει κάτι που ανήκει σε όλους ή επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας και περιουσία κάποιου άλλου. Και να πληρώνει η ΚΟΙΝΩΝΙΑ για αυτό. Όπως λέει ο «αριστερός» (τρομάρα του!!!) υπουργός. Αυτό ήταν  η θέση των πιο σκληρών καπιταλιστών που δεν τολμούν πλέον καν να την εκφράσουν. Έχουν όλοι αποδεχτεί αυτή την αρχή, διότι κάποια στιγμή μπορεί η δική τους επιχείρηση ή περιουσία να καταστραφεί από την αμέλεια ενός άλλου. Ο καπιταλισμός βρήκε ισορροπίες που ο σοσιαλισμός δεν μπορούσε καν να φανταστεί και αποδείχτηκε πιο αποτελεσματικός μηχανισμός για την προστασία του περιβάλλοντος επίσης, όπως ξέρουν όσοι έχουν ασχοληθεί με τις περιβαλλοντικές καταστροφές στην ΕΣΣΔ. Όταν βέβαια το κράτος και οι θεσμοί λειτουργούν.

Ερωτάται

η ελληνική Κυβέρνηση, στην επικράτεια της οποίας  έγινε το ναυάγιο,
στην οποία βρίσκεται επίσης η έδρα της εταιρείας που ήταν η ιδιοκτήτρια του πλοίου, το οποίο είναι προφανώς ασφαλισμένο (αν δεν είναι, ο ιδιοκτήτης του θα πρέπει να πληρώσει το σύνολο της προσωπικής του περιουσίας για να καλύψει τις ζημιές και για τα υπόλοιπα να πάει φυλακή):

Α. Τι διαδικασία αποζημιώσεων έχει προβλέψει για τους πληγέντες (κατ’ αναλογία με τη ζημία, προφανώς), πού μπορούν να προσφύγουν και πώς;

- Τουριστικές επιχειρήσεις,
- Ψαράδες,
- Σκάφη, μαρίνες, ομίλους,
- Άλλους πληγέντες

και

Β. Τι διαδικασίες έχει προβλέψει για να διεκδικήσει την ανάκτηση του κόστους προστασίας και καθαρισμού των ακτών από τον πλοιοκτήτη και την ασφαλιστική του, αυτό που έχει αναλάβει το δημόσιο (Λιμενικό Σώμα, Δήμοι, Περιφέρειες) και η ζημία των ιδιωτών,  ή για να το καταβάλει απευθείας η εταιρεία που προκάλεσε το ατύχημα σε εταιρείες καθαρισμού;

Τώρα να περιμένουμε απάντηση σοβαρά; Τι λέτε; Αφού είναι συλλογική ευθύνη της κοινωνίας, θα πληρώσουν αυτοί που ζημιώθηκαν. Διότι η κοινωνία, ως γνωστόν, δεν χρωστά τίποτα σε κανέναν ούτε στον εαυτό της.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος






Monday, August 28, 2017

Χιούστον ακούς; Εδώ μέλλον


Share/Bookmark
Δεν έκλεισαν τρεις μήνες από την ημέρα που ο Τραμπ ανακοίνωσε την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Διεθνή Συμφωνία για την κλιματική αλλαγή, την οποία διαπιστώνει σχεδόν ομόφωνα η επιστημονική κοινότητα, οι μετρήσεις μέρα με την ημέρα την επιβεβαιώνουν πιο ανησυχητικά, και ο τρομερός τροπικός τυφώνας Harvey  έπληξε το Τέξας με πρωτοφανή ένταση.

Είναι ο δεύτερος μεγάλος τυφώνας που πλήττει τις ΗΠΑ σε δέκα χρόνια, μετά τον τυφώνα Κατρίνα που κατέστρεψε τη Νέα Ορλεάνη. Οι επιστήμονες μιλούν για  επικού μεγέθους φαινόμενο (και καταστροφές), το οποίο πέρα από τους μικρότερους οικισμούς πλήττει το Χιούστον, μια πόλη 6,5 εκατομμυρίων κατοίκων, η οποία μετά τις καταστροφές από τους ανέμους  βρίσκεται στο έλεος της πλημμύρας.

Η μέση ετήσια βροχόπτωση στο Χιούστον είναι περίπου 250  εκατοστά. Η πόλη δέχθηκε 125 εκατοστά ήδη μέχρι την Τρίτη. Οι επιστήμονες μιλούν για landmarking event. O Harvey, δυναμωμένος από τα ιδιαίτερα θερμά φέτος νερά του κόλπου του Μεξικού, χτύπησε ως κατηγορία 4 το Τέξας, με ανέμους 200 χιλιομέτρων την ώρα, εισήλθε στην ενδοχώρα σαν τροπική καταιγίδα, πέρασε από τη Λουιζιάνα, πλησίασε τη Νέα Ορλεάνη και πάλι στο Χιούστον επιστρέφοντας στον Ωκεανό για να ανακτήσει τις δυνάμεις του.

Χιλιάδες σε καταφύγια, ασύλληπτες καταστροφές. Ο Δήμαρχος φαίνεται ότι ορθά αποφάσισε να μη διατάξει την εκκένωση της πόλης. 6,5 εκατομμύρια κάτοικοι σε έξι ώρες σε πλημμυρισμένους δρόμους μάλλον θα ήταν μεγαλύτερη τραγωδία. Το χειρότερο δεν έχει περάσει αλλά έπεται. Στο πλημμυρισμένο Χιούστον άλλα 125 εκατοστά βροχής αναμένονται ως την Κυριακή.

Θα ήταν  αυτό το event από μόνο του απόδειξη των επιπτώσεων της υπερθέρμανσης του πλανήτη; Όχι. Είναι η συχνότητα με την οποία αυτά τα ακραία γεγονότα εμφανίζονται πλέον. Είναι η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας και η άνοδος της στάθμης και μέσης θερμοκρασίας των υδάτων από όπου οι τυφώνες αντλούν την ενέργειά τους και την εκτονώνουν. Είναι εκατομμύρια μετρήσεις που όλες λένε το ίδιο πράγμα. Τα ακραία φαινόμενα αυξάνουν σε συχνότητα και η διαδικασία αυτή είναι επιταχυνόμενη, ο πλανήτης θερμαίνεται με ρυθμούς πολύ ταχύτερους από τη φυσική εξέλιξη των γεωλογικών κλιματικών αλλαγών χωρίς άλλο μεγάλο γεγονός να το προκαλεί, μια ηφαιστειακή έκρηξη ή κάτι άλλο αντίστοιχο. Πέρα από την εντεινόμενη ανθρωπογενή δραστηριότητα με την αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και την αποψίλωση των δασών που τα συγκρατούν.

Κατά τραγική ειρωνεία, μόλις δυο εβδομάδες νωρίτερα, ο Πορτοκαλί Άνθρωπος είχε καταργήσει τις αλλαγές στις προδιαγραφές δημοσίων έργων και υποδομών που είχε εισάγει ο Πρόεδρος Ομπάμα, ώστε να  είναι ικανές να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες αυτών των ακραίων φαινομένων, τις πλημμύρες και τους ανέμους που όλο και συχνότερα θα πλήττουν πυκνοκατοικημένες και ανεπτυγμένες περιοχές (και φυσικά την οικονομία). Πού ξέρεις, μπορεί να προτείνει ο Πρόεδρος να χτιστεί ένα τείχος για τους τυφώνες, που στέλνει το κακό Μεξικό κι ο κόλπος του.

Σκέφτεται κανείς ότι, αν υπάρχει Θεός, έχει πολύ σκληρό χιούμορ.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Εικόνα: CNBC-Reuters


Sunday, August 27, 2017

Οι ισορροπίες της Δημοκρατίας


Share/Bookmark
 Οι Δημοκρατίες για να λειτουργήσουν στο πλαίσιο της λογικής και να εκτοπίσουν τον λαϊκισμό έχουν ανάγκη από τρία κόμματα, που εκφράζουν τα τρία μεγάλα σύγχρονα Δημοκρατικά ιδεολογικά ρεύματα που γεννήθηκαν τον 19ο αιώνα. Ένα συντηρητικό κόμμα, ένα σοσιαλδημοκρατικό κι ένα φιλελεύθερο.

Τα δυο πρώτα κυρίως ανταγωνιζόμενα πρέπει να εξασφαλίζουν μια δύσκολη ισορροπία: να απορροφούν τις λαϊκίστικες (άλογες) εξάρσεις στα άκρα τους ταυτόχρονα με τη διατήρηση του λόγου και των πολιτικών τους στο πλαίσιο των βασικών αρχών της Δημοκρατίας. Το τρίτο, είτε ως ανεξάρτητο κόμμα (όπου το εκλογικό σύστημα το επιτρέπει) είτε ως ρεύμα εντός των άλλων δύο, γεννά ιδέες, ανατρέπει και καινοτομεί.

Και τα τρία ρεύματα προτείνουν διαφορετικές αλλά ρεαλιστικές λύσεις με βάση διαφορετικές αρχές και προτεραιότητες ανάλογες με το σύστημα αξιών τους, αλλά αποδέχονται τις βασικές αρχές του σύγχρονου κόσμου: την ανεξαρτησία των θεσμών, την ισορροπία των οικονομικών του κράτους (είτε με περισσότερους είτε με λιγότερους φόρους, είτε με λιγότερες είτε περισσότερες Δημόσιες Υπηρεσίες), τη διάκριση των εξουσιών, την ελευθερία της έκφρασης και του τύπου.

Η εξασθένηση ενός από τους πόλους των σύγχρονων Δημοκρατιών ή η κυριαρχία σε αυτόν ενός περιθωριακού λαϊκίστικου λόγου, που ως έναν βαθμό τον χρειάζεται για να μην αφήσει ελεύθερο χώρο για την ανεξέλεγκτη ανάπτυξή του εκτός, είναι επικίνδυνη. Συνέβη στην Ελλάδα, με μεγαλύτερη ένταση στην παραδοσιακά κοινωνικά πλειοψηφούσα παράταξη, την κεντροαριστερά. Όπως και σε άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, σε μικρότερη έκταση, με την ανάπτυξη νεομεσαιωνικών κινημάτων "αριστερής" ευαισθησίας. Σε άλλες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και στον βορρά όπως και στις ΗΠΑ, συνέβη στην κεντροδεξιά, με την ανάπτυξη ανεξέλεγκτων νεομεσαιωνικών κινημάτων "δεξιάς" ευαισθησίας. Όπου τα κινήματα αυτά έφτασαν να ξεπεράσουν το 25 - 30% αθροιστικά, η Δημοκρατία και οι κατακτήσεις της αλλά και η ευημερία των πολιτών τέθηκε σε κίνδυνο. Ανάλογα με το εκλογικό σύστημα, ή ένα ψευδές διακύβευμα όπως το Brexit, αρκεί ένα ατύχημα για να γίνει το κακό. Στην Ελλάδα συνέβη, όπως και στις ΗΠΑ ή στην Αγγλία.

Κατά βάθος πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο και για παρόμοια κινήματα, που δεν είναι μήτε "δεξιά" μήτε "αριστερά", αλλά για αναβιώσεις του 18ου αιώνα με μεταμοντέρνα χαρακτηριστικά. Για τον λόγο αυτό συναντιούνται και συμπίπτουν στα προτάγματά τους: τον αντιευρωπαϊσμό, το μίσος για τον Διαφωτισμό, τη φεουδαρχική αντικρατική λογική της δήθεν ελεύθερης μικρής κοινότητας, που τελικά γίνεται βορά των μεγάλων, της καινούργιας μαφίας των μεταμοντέρνων τσιφλικάδων, καταλήγοντας σε ολιγοπώλια οικονομικά και ολιγαρχίες πολιτικής εξουσίας τα οποία με τη σειρά τους μεσοπρόθεσμα διαβρώνουν την ανταγωνιστικότητα και τη δυνατότητα καινοτομίας των κοινωνιών όπου επικρατούν.  Η οικονομική ελευθερία με μέγιστο δυνατό ανταγωνισμό είναι αλληλένδετη με την κοινωνική ελευθερία και τον μέγιστο δυνατό κοινωνικό και πολιτικό ανταγωνισμό με ίσες ευκαιρίες, που εξασφαλίζονται από ανεξάρτητους Δημόσιους θεσμούς και Διοίκηση. Αυτοί οι μηχανισμοί, που συνηθίσαμε να αποκαλούμε κράτος Δικαίου, ήταν η βάση του άλματος παραγωγικότητας του 19ου αιώνα, που προέκυψε από τα μεγάλα φιλελεύθερα κινήματα σε συνδυασμό με τα εργατικά κινήματα.

Από αυτή την άποψη οι διεργασίες στον χώρο της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα (στον οποίο δεν ανήκω) είναι και κρίσιμες και θετικές. Από την έκβασή τους θα εξαρτηθεί εάν θα γεννηθεί μια γόνιμη αντιπαράθεση απόψεων με τη συντηρητική παράταξη και με το φιλελεύθερο κέντρο, ικανή να σπρώξει στο περιθώριο το κακοφορμισμένο απολειφάδι που η ίδια άφησε να γεννηθεί και να θεριέψει. Η συντηρητική παράταξη φαίνεται πως τα κατάφερε κάπως καλύτερα, έστω και καθυστερημένα, να περιορίσει το δικό της έκτρωμα, αλλά μένει να αποδειχτεί.

Η συζήτηση για τις μελλοντικές συνεργασίες είναι αυτή τη στιγμή προφανώς και άκαιρη και άστοχη. Τις κυβερνητικές συνεργασίες, εφόσον απαιτούνται, τους συμβιβασμούς και τη σύνθεσή τους, θα καθορίσει η κατανομή των δυνάμεων που η αντιπαράθεση των λογικών θα προκαλέσει. Εάν κατορθώσει να προσελκύσει σε αυτήν την αντιπαράθεση μέρος από τους ένθεν κακείθεν ευεπίφορους στον νεομεσαιωνισμό ψηφοφόρους, περιορίζοντας τον αριστερόστροφο και δεξιόστροφο ανεξάρτητο και ανεξέλεγκτο λαϊκισμό σε ποσοστά κάτω από το επικίνδυνο 25%.

Σημαντικότερο, σε κάθε περίπτωση, για την επιβίωση οποιασδήποτε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας, δεν είναι μια λογική κυβέρνηση (ή συγκυβέρνηση). Αλλά μια έστω σκληρή αλλά λογική αντιπολίτευση, που κάποια στιγμή, είναι ο Δημοκρατικός κανόνας, θα είναι σε θέση να τη διαδεχτεί, χωρίς να διαλύσει το σύμπαν.

Για την ώρα ας τους ευχηθούμε καλή επιτυχία και καλή (αποτελεσματική)  ηγεσία.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Thursday, August 17, 2017

No tinc por


Share/Bookmark
Δεν θα κάνω κανένα σχόλιο για τα γεγονότα στη Βαρκελώνη, στην πόλη μου, στη γειτονιά μου, που αγαπώ και ζω. Δεν θα τους προσφέρω αυτό που αποζητούν για να διεκδικούν την εκπροσώπηση ενός σπαρασσόμενου κόσμου εδώ και εβδομήντα χρόνια, με εκατοντάδες πολέμους, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, εκατομμύρια πρόσφυγες, ξεριζωμένους. Δεν θα συμβάλω στο να γίνουν ήρωες στα μάτια των περιθωριακών, των απλοϊκών και των απελπισμένων. Δεν θα τους κάνω διαφήμιση στη στρατολόγηση διαταραγμένων, αμόρφωτων και ηλίθιων, έτοιμων να αναζητήσουν το νόημα της ζωής στον θάνατο.

Δεν θα τους προσφέρω τον εχθρό που αναζητούν όπως τον θέλουν. Δεν θα παίξω το παιχνίδι τους για να διεκδικήσω κι εγώ ένα (παρόμοιο και συμπληρωματικό κατά βάθος) κομματάκι εξουσίας από τους δικούς μου απλοϊκούς και απελπισμένους.

Έχω εμπιστοσύνη στις αρχές της Δημοκρατίας μου. Κι αν δεν έχω πλήρως, αυτή τη στιγμή θα με υποχρεώσω να έχω. Η δική μου αντίσταση είναι η συμμόρφωση και η επίμονη σιωπή.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Πιο αναλυτικά για το ίδιο θέμα σε παλιότερο κείμενό μου:
Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος








Wednesday, August 9, 2017

Η πολύχρωμη τρέλα


Share/Bookmark
 Ο πορτοκαλί άνθρωπος έχει ξεφύγει. Από το γήπεδο του γκολφ στο ράντσο του, όπου κάνει διακοπές, απείλησε τη Βόρεια Κορέα με "fire and fury like the world has never seen", (φωτιά και μανία που ο κόσμος δεν έχει ποτέ ξαναδεί) κάνοντας σαφή νύξη χρήσης ακόμη και πυρηνικών όπλων, απαντώντας στους λεονταρισμούς του παράφρονα Κιμ μετά την επιτυχή επιβολή αυστηρών κυρώσεων από το Συμβούλιο Ασφαλείας στο ιδιότυπο αυτό κράτος παρία, μετά τις τελευταίες πυρηνικές προκλήσεις του. Και οι συνεργάτες του Τραμπ τρέχουν να τα μαζέψουν. Ο υπουργός εξωτερικών, Τίλερσον, και ο Υπουργός Άμυνας προσπαθούν να καθησυχάσουν τον κόσμο και να περισώσουν το κύρος των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Γερουσίας, ρεπουμπλικάνος Μακ Κέην, δηλώνει ότι "οι μεγάλοι ηγέτες απειλούν μόνον όταν είναι έτοιμοι να πραγματοποιήσουν την απειλή τους".

Ξέρει τι λέει. Οι στρατιωτικοί αναλυτές μιλούν για μήνες προετοιμασίας για τη συγκέντρωση της απαιτούμενης δύναμης πυρός στην περιοχή, στη θάλασσα, στον αέρα και στην ξηρά, ώστε να καταστραφεί το πυροβολικό και η αεράμυνα και να πληγούν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του βορειοκορεατικού καθεστώτος. Επίσης, για την ασφαλή απομάκρυνση των χιλιάδων Αμερικανών πολιτών από τη Νότια Κορέα (ποιος να μιλήσει και για τους Ευρωπαίους συμμάχους).

Η Σεούλ, παγκόσμιο οικονομικό κέντρο των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Βόρεια Κορέα και σε ακτίνα βολής χιλιάδων μονάδων πυροβολικού του Κιμ. Οι αναλυτές μιλούν για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς μόνο στη Σεούλ στις πρώτες ημέρες της σύγκρουσης. Χωρίς να λαμβάνει κανείς υπόψη την πιθανότητα να προλάβει ο Κιμ να σερβίρει μια πυρηνική βόμβα στη Σεούλ ή στην Ιαπωνία.

Ο μισότρελος Κιμ παίζει με τα νεύρα της ανθρωπότητας και με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Το κακό είναι πως όταν κάποιος απειλεί έναν παράφρονα που προκαλεί συνειδητά, αλλά γνωρίζει τα όρια του αντιπάλου του, εγκλωβίζεται ο ίδιος στην παραφροσύνη: ή να δράσει διαπράττοντας το αδιανόητο ή να χάσει το κύρος του. Παρεκτός εάν και αυτός είναι εξίσου ανισόρροπος ή απλώς ανίδεος.

Πράγμα περισσότερο επικίνδυνο όταν αυτός είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ και αρχηγός του ισχυρότερου στρατού του κόσμου, από τον οποίο εξαρτάται η ασφάλεια της Δύσης.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Πηγές πληροφοριών: CNN, BBC, El Pais






Wednesday, August 2, 2017

Τραμπ και Βόρεια Κορέα


Share/Bookmark
Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον 
Τίποτα πιο επικίνδυνο από την έλλειψη καθαρής στρατηγικής και πείρας σε πολύ κρίσιμα θέματα.

Όπως σημειώνουν οι αναλυτές, η διοίκηση Τραμπ (όπως κάθε λαϊκιστής) εξακολουθεί να ψάχνει εύκολες λύσεις σε ένα θέμα που εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Όλες έχουν κόστος, τεράστιο κόστος. 

Ο (σοβαρός, που σκέφτεται να παραιτηθεί) ΥΠΕΞ Τίλερσον διέκοψε τις διακοπές του και πάει στην περιοχή για να συναντηθεί σε μια κρίσιμη συνάντηση με τους Κινέζο, Ιάπωνα και Νοτιοκορεάτη ομολόγους του. Ενώ τα μηνύματα από τη διοίκησή του, τον κύκλο Τραμπ, είναι αντιφατικά. Η στρατιωτική δράση στην περίπτωση αυτή σημαίνει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, εάν επιλεγεί, με απρόβλεπτες συνέπειες, όχι μόνο στη Βόρεια Κορέα αλλά στη Νότια, την Ιαπωνία, στην ακτίνα των πυραύλων του Κιμ. 

Ο Τίλερσον εκπέμπει μήνυμα καθησυχαστικό ("δεν επιδιώκουμε αλλαγή καθεστώτος, δεν είμαστε εχθροί, δεν θα στείλουμε στρατό πάνω από τον 38ο παράλληλο, απλώς δεν θέλουμε να έχετε πυρηνικά") γιατί αισθάνεται ότι, χωρίς ηγεσία στις ΗΠΑ και διεθνείς συσχετισμούς, δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη μιας σύγκρουσης. Ούτε της συνέχειας, διότι όπως έλεγε ο Κόλιν Πάουελ, "αν σπάσεις το κανάτι, σου μένει δικό σου" (όπως το Ιράκ).


Εν τω μεταξύ ο Κιμ κερδίζει χρόνο, αρχές του 2018 υπολογίζουν θάχει διηπειρωτικούς σχετικά λειτουργικούς. 


Δύσκολα, πολύ δύσκολα για οπορτουνιστές πολιτικούς. 


Και άσχημα, πολύ άσχημα, για εκατομμύρια ανθρώπους (και οικονομίες).


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Πηγή: cnn.com/north-korea-united-states-contradictions





Monday, July 31, 2017

Μην ανησυχείτε καθόλου!


Share/Bookmark
Η κωμικοτραγική saga στον Λευκό Οίκο του Πορτοκαλί ανθρώπου φτάνει σε παροξυσμό. Ο Πρόεδρος απέλυσε τον νέο Διευθυντή επικοινωνίας, Σκαραμούτσι, τον οποίο προσέλαβε πριν μερικές μέρες, αντικαθιστώντας έναν προφανώς μειωμένης αντίληψης που είχε προγενέστερα. Ο αθυρόστομος Σκαραμούτσι μέσα στις λίγες μέρες που έμεινε εκεί, με εντολή να αναφέρεται απευθείας στον Πρόεδρο, κατόρθωσε να βρίσει τους πάντες, αλλά και να αποκαλύψει ότι η πηγή των διαρροών για την πορεία ενοχλητικών ερευνών για τον Τραμπ, για τις οποίες ο πορτοκαλί κατηγορούσε τις Υπηρεσίες Ασφάλειας και τους Δημοκρατικούς, ήταν ο ίδιος ο Διευθυντής Προσωπικού που ο Τραμπ είχε επιλέξει, ο Priebus. Με τον οποίο ο Σκαραμούτσι αρχικά είπε ότι είναι σαν αδέλφια, μετά ότι είναι σαν τον Κάιν με τον Άβελ, και μετά ... τον έβρισε. Έτσι πάει, μας τελείωσε και ο Priebius. Ενώ ο Πρόεδρος συνεχίζει να κάνει μπούλινγκ μέσω τουίτερ στον Υπουργό του της Δικαιοσύνης και Γενικό εισαγγελέα, που δεν παραιτείται, και οι Ρεπουμπλικάνοι προειδοποιούν τον Πρόεδρο πως αν τον απολύσει δεν έχουν χρόνο να επικυρώσουν τον διορισμό κάποιου άλλου, οπότε θα αναγκαστεί να μείνει μόνο με τον Υφυπουργό που διόρισε τον Μίλερ, που ερευνά τα θεματάκια του με τη Ρωσία. Και ο πρώτος στην τάξη Υπουργός των Εξωτερικών πάει διακοπές και λέγεται ότι σκέφτεται να εγκαταλείψει το Υπουργείο και, από ό,τι φαίνεται, τον παρακαλούν οι ρεπουμπλικάνοι να μείνει, γιατί η Διεθνής κατάσταση είναι κρίσιμη.

Και ο Πρόεδρος μέσα σε όλα αυτά βγάζει τουίτερ (!) ότι θα αποκλείσει τους transgender από τον στρατό (εδώ ο κόσμος καίγεται...), χωρίς να έχει συνεννοηθεί καν με τον Αρχηγό του επιτελείου, που το μαθαίνει από το τουίτερ, έκπληκτος, και σπεύδει να τιμήσει όσους υπηρετούν στο στράτευμα, ενώ περιμένει τις διαταγές, και τους περισσότερους ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές που εμφανίζονται παραδόξως ενοχλημένοι από τους ψηφοφόρους τους (ναι, η Αμερική, ακόμη και η συντηρητική, έχει αλλάξει αρκετά). Ταυτόχρονα προλαβαίνει να μιλήσει στη γενική συνέλευση χιλιάδων προσκόπων με μια πολιτικάντικη ομιλία σαν τις προεκλογικές, επιτιθέμενος κατά όλων στην Ουάσιγκτον, ξεκινώντας με τη φράση ότι δεν θα μιλήσει πολιτικά (!),  και αναγκάζει τον Αρχηγό των προσκόπων να ζητήσει συγνώμη για το γεγονός, μιας και οι ομιλίες σε τέτοιες εκδηλώσεις είναι κοινωνικού χαρακτήρα.

Και οι ρεπουμπλικάνοι συνειδητοποιούν όλο και παραπάνω μαζί με τους Δημοκρατικούς πως το κέντρο του Διοικητικού συστήματος της χώρας, και μαζί ο Αρχηγός του ισχυρότερου στρατού του κόσμου, έχει γίνει κάτι σαν τσίρκο, σαν μπανανία. Ακόμη κι ο Τσίπρας με τον Καρανίκα και τον Καμμένο φαίνονται να συνεργάζονται αρμονικότερα, μοιάζουν ορχήστρα δωματίου κάπως ξεκούρδιστη, αλλά μπροστά σε τούτο το χάος, τη χολιγουντιανή Υπερπαραγωγή, δεν πιάνουν μία.

Εν τω μεταξύ, ενώ ο Πούτιν συνεχίζει τις προκλήσεις με μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια μαζί με τη Λευκορωσία κοντά στις Βαλτικές Δημοκρατίες, μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αναλαμβάνει εξ ανάγκης εν μέρει δια νόμου το Κογκρέσο, σχεδόν ομόφωνα, (τον οποίο μόνο το ίδιο μπορεί να ανακαλέσει) επικυρώνοντας τις παλαιότερες και επιβάλλοντας νέες κυρώσεις σε Ρωσία (για την αποδεδειγμένη παρέμβασή της στις αμερικανικές εκλογές στις οποίες εξελέγη ο Τραμπ) και Βόρεια Κορέα.

Ο Κιμ πάραυτα αμόλησε έναν βαλιστικό πύραυλο που φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα απειλητικός, με ακτίνα πολύ μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, και συνεχίζει ακάθεκτος το πυρηνικό του πρόγραμμα απειλώντας πως μπορεί να πλήξει ήδη τις ΗΠΑ. Αν δεν είναι ακόμη αλήθεια, είναι θέμα χρόνου, και σίγουρα μπορεί να πλήξει τη Νότια Κορέα ή την Ιαπωνία. Ενώ η Κίνα κάνει τη μεγαλύτερη επίδειξη στρατιωτικής ισχύος με παρέλαση χιλιάδων στρατιωτών και νέων όπλων για την επέτειο του κόκκινου στρατού και, παρότι πιέζεται, δεν φαίνεται να θέλει, πιθανότατα να μην μπορεί, πιστεύουν ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές, να πείσει τον Κιμ να μαζευτεί.

Μέσα σε όλα αυτά το πιο ανησυχητικό είναι πως ο Τραμπ δήλωσε: "μην ανησυχείτε καθόλου, την κατάσταση με τον Κιμ την ελέγχω"!!!.

Ακριβώς όπως ελέγχει τον Λευκό Οίκο, υποθέτω.

Ο Θεός να μας φυλάξει.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Πηγές: CNN, EL PAIS, BBC




Sunday, July 23, 2017

Οι ΗΠΑ στα όρια του Συντάγματος και της ψυχραιμίας


Share/Bookmark
Μια πολύ σημαντική εξέλιξη στις ΗΠΑ: τα  δυο κόμματα, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί, συμφώνησαν στην άμεση ψήφιση νόμου για την επιβολή νεων κυρώσεων στη Ρωσία, για την παρέμβασή της στις αμερικανικές εκλογές,  και το μπλοκάρισμα κάθε απόπειρας του Τραμπ να αποδυναμώσει ή να άρει τις υφιστάμενες. Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα ελέγχου των κυρώσεων και στη μειοψηφία στα δύο σώματα και η από κοινού ψήφιση καθιστά αδύνατο το Προεδρικό βέτο.

Η απόφαση αυτή έρχεται μαζί με την αποκάλυψη από την Washington Post,  ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Jeff Sessions, είχε συζητήσει με τον Ρώσο πρέσβη θέματα σχετιζόμενα με τη στήριξη της Ρωσικής κυβέρνησης στην προεκλογική εκστρατεία του σημερινού Προέδρου, όπως προκύπτει από εσωτερικό Ρωσικό έγγραφο που υπέκλεψαν οι Αμερικάνικες Υπηρεσίες Ασφαλείας. Υπενθυμίζεται ότι ο Τραμπ αποδοκίμασε τον Υπουργό του πρόσφατα γιατί αυτοεξαιρέθηκε από την επίβλεψη της έρευνας επειδή συνελήφθη ψεδόμενος, είχε αρνηθεί τις συναντήσεις με τους Ρώσους, τις οποίες παραδέχθηκε στη συνέχεια, αλλά εξακολουθεί να αρνείται το περιεχόμενό τους.

Ο Ρώσος Πρόεδρος, εν μέσω όλων αυτών, θεώρησε κατάλληλο να μεταθέσει τον Πρέσβη του από την Ουάσινγκτον, ο οποίος θεωρείται πρόσωπο κλειδί από πολλούς και συντονιστής της επιχείρησης.

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι η συμφωνία των δύο κομμάτων επήλθε μετά τις απειλές του Τραμπ ότι μπορεί να διατάξει τη διακοπή της έρευνας του Ανεξάρτητου Ειδικού Συμβούλου Μύλλερ, αλλά και προσωπικές επιθέσεις εναντίον του ίδιου και του επιτελείου του, που διορίστηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, Ροζενστάιν, με επαυξημένες εξουσίες και με εντολή να διερευνήσει για κάθε θέμα που συνέβη ή σχετίζεται με το ζητημα έως και σήμερα.

Οι απειλές του Προέδρου εκφράστηκαν έμμεσα και άμεσα, καθώς  ο Ειδικός Σύμβουλος προσεγγίζει τον στενό προεδρικό πυρήνα, τον γιο του και τον γαμπρό του, με τις αποκαλύψεις και άλλων συναντήσεων και κυρίως  το ευαίσθητο θέμα της πρόσβασης στις δηλώσεις φορολογικών επιστροφών του Προέδρου των τελευταίων ετών, τις οποίες ο Τραμπ αρνείται ήδη προεκλογικά να δώσει στη δημοσιότητα. Αυτές, όπως λέγεται, θα επιτρέψουν να έχει μια πλήρη εικόνα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του και των ειδικών συμφερόντων και σχέσεων σε διάφορες χώρες. Όλοι αναρωτιούνται φυσικά γιατί το φοβάται ο Πρόεδρος. Ο Τραμπ  έφτασε να προειδοποιήσει μέσω τουίτερ ότι το Σύνταγμα του δίνει το προνόμιο να απονέμει χάρη. Εννούσε στον γιο του και στον γαμπρό του ή ακόμη και στον εαυτό του;

Οι Προεδρικές απειλές φαίνεται πως ελήφθησαν σοβαρά. Κάτι τέτοιο θα έφερνε στα όριά τους τις προβλέψεις και τις δικλείδες ασφαλείας του Συντάγματος των ΗΠΑ. Σοβαροί νομικοί σημειώνουν ότι ο Πρόεδρος εν τέλει είναι ο επιβλέπων της διαδικασίας εφαρμογής του νόμου. Η ανεξαρτησία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, που παίζει και τον ρόλο του γενικού εισαγγελέα και επιβλέπει το FBI, ειναι εθιμική και θεσμική μέσω των διαδικασιών. Αυτό λειτουργεί καλά όσο οι έρευνες αφορούν οποιονδήποτε τρίτο. Εάν όμως οι έρευνες αφορούν τον ίδιο τον Πρόεδρο, υπάρχει ένα επικίνδυνο συνταγματικό κενό.

Από αυτή την άποψη, η συμφωνία δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων αυτή την κρίσιμη για την Αμερικανική Δημοκρατία και τον Δυτικό κόσμο στιγμή, είναι πολύ σημαντική. Πέρα από τις θεμιτές διαφωνίες των δυο κομμάτων, σε θέματα κοινωνικής πρόνοιας, φορολογίας, κοινωνικών θεμάτων, υπάρχει ένα πολύ σημαντικότερο διακύβευμα στο οποίο δεν χωρά διαφωνία: η ίδια η ουσία της Αμερικανικής Δημοκρατίας, η διεθνής πολιτική και οικονομική θέση, η αξιοπιστία των ΗΠΑ, η ηγεσία της Δύσης και του Ελεύθερου Δημοκρατικού κόσμου και το μέλλον τους.

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι όλο και παραπάνω εκτός αυτοελέγχου. Οι χειρισμοί είναι λεπτοί και για πολύ μεγάλα παιδιά.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Πηγές: BBC, CNN



Friday, July 21, 2017

Η δήθεν κλαψούρα για τον Μακρόν


Share/Bookmark
Πολλοί καλοθελητές εμφανίζονται ανήσυχοι από τις πρώτες ρήξεις που προκαλεί η μεταρρυθμιστική πολιτική του Μακρόν σε μια χώρα που είχε περιπέσει στην καραμανλική ακινησία της "ήπιας προσαρμογής" για πολλά συναπτά έτη.

Εγώ θα ανησυχούσα για το αντίθετο. Εάν δεν υπήρχαν συγκρούσεις και ρήξεις.

Ο Γάλλος Πρόεδρος δείχνει ότι έχει καταλάβει ότι το πολιτικό χρονοδιάγραμμα, τόσο το Εθνικό όσο και το Διεθνές, επιβάλλει το σύνολο των δύσκολων μεταρρυθμίσεων να γίνει στην αρχή της θητείας του, οι περισσότερες τους πρώτους μήνες, ώστε αφενός να προκαλέσουν αναπτυξιακό σοκ στη χειμαζόμενη με τεράστιο δυναμικό χώρα και αφετέρου να του δώσουν τη δυνατότητα μιας νέας διαπραγμάτευσης με τη Γερμανία για το σχέδιο της Ευρώπης. Συγκεκριμένα, η μείωση των δαπανών του κράτους κατά 4,5 δις, από τα οποία 850 εκατομμύρια αφορούσαν τις στρατιωτικές δαπάνες, κυρίως προμηθειών αυτού του έτους, από 33 στα 32 δις, η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας και η διευκόλυνση προσλήψεων και απολύσεων, η αντικατάσταση του συστήματος ασφαλιστικών εισφορών, η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 110.000, η επεξεργασία και χρηματοδότηση ενεργών πολιτικών προσέλκυσης της καινοτομίας και ανάδειξης της έρευνας, η μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις, η ανάδειξη των πλεονεκτημάτων της Γαλλίας για τις διεθνείς επιχειρήσεις και ιδιαίτερα με τη μεγάλη ευκαιρία του brexit και του προστατευτισμού του Τραμπ.

Όλα αυτά, που έχει ήδη εξαγγείλει προεκλογικά, και σε ένα δυο χρόνια, εάν επιτύχουν, μπορεί να προσδοκά βάσιμα ότι θα του δώσουν το πλεονέκτημα να επαναφέρει και τις στρατιωτικές δαπάνες στο ύψος που μπορεί βιώσιμα να συντηρήσει η χώρα και να στηρίξει τις αναγκαίες (και παραγωγικές) κοινωνικές δαπάνες. Αλλά, κυρίως, ότι θα δώσουν το πλεονέκτημα μιας έντονης και βιώσιμης ανάπτυξης της χώρας και συνάμα το πολιτικό πλεονέκτημα. Αυτά που αν είχε κάνει ο Καραμανλής με 48% το 2004, ενδεχόμενα να ήταν ακόμη Πρωθυπουργός.

Το να μην υπήρχαν συγκρούσεις θα ήταν ύποπτο.

Γνωρίζει όμως, όπως το γνώριζε και η Θάτσερ και ο Σρέντερ και ο Ρέηγκαν και όσοι στη μια ή άλλη κατεύθυνση επέλεξαν να σπάσουν αυγά για να βγάλουν τη χώρα τους από την ακινησία, πως αν κάνεις πίσω σε έναν, δεν μπορείς να επιβληθείς σε κανέναν. Πώς θα αντιμετώπιζε τα συνδικάτα αύριο εάν υποχωρούσε στους στρατιωτικούς; Με τι επιχείρημα και κύρος θα επέβαλλε τις απαραίτητες περικοπές σε άλλες δαπάνες, εάν αποδέχονταν να διαλέγεται δημόσια με έναν στρατιωτικό που αντιπαρατέθηκε με την πολιτική του Αρχηγού του κράτους και Αρχηγού του (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, είναι αδελφός του Γάλλου Καμμένου, αντιευρωπαϊστή λαϊκοεθνικιστή Ντε Βιλιέ, που εδώ και χρόνια έχει αποχωρήσει από τη γαλλική συντηρητική παράταξη και κινείται μεταξύ Λεπέν και ρεπουμπλικανών);

Τι θα συνέβαινε αν τον κρατούσε; Αν του επέτρεπε να αμφισβητεί τις επιλογές του ανοιχτά; Μήπως καθένας θα αισθάνονταν ότι μπορεί , πιέζοντας και διαπραγματευόμενος με ό,τι ακραίο χαρτί έχει, διαδηλώσεις, απεργίες κλπ, να ρίξει το βάρος των περικοπών σε κάποιον άλλο, γιατί όλες οι δαπάνες είναι τελικά πάντα "αναγκαίες", για κοινωνικά προγράμματα, υγεία (για εκείνον που τις διαχειρίζεται πρωτίστως πολλές φορές); 'Η να μπλοκάρει τελικά κάθε μεταρρύθμιση που θα επιτρέψει στις πραγματικά αναγκαίες δαπάνες να επανέλθουν και να αυξηθούν όταν παραχθεί περισσότερος πλούτος;

Το ενδιαφέρον είναι η αμηχανία της αντιπολίτευσης. Το εθνικολαϊκό κρατικίστικο μέρος της δεξιάς χαριεντίζεται με τη Λεπέν. Οι σοσιαλιστές, με τον αριστερολαϊκιστή Μελανσόν, που ξαφνικά εθλίβη για τους στρατιωτικούς (μύρισε ψηφαλάκια). Οι σοβαρότεροι ανάμεσα στους ρεπουμπλικανούς και σοσιαλιστές κατανοούν και αντιδρούν ήπια.

Εγώ πάλι, όσο υπάρχουν συγκρούσεις, ρήξεις, αποχωρήσεις αυτή την περίοδο, τόσο πιο αισιόδοξος θα γίνομαι. Τόσο, νομίζω, θα απομακρύνεται από τη Γαλλία (και την Ευρώπη και την Ελλάδα από σπόντα) το ελληνικό φάντασμα των τελευταίων δέκα χρόνων.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Monday, July 17, 2017

Η Ηριάννα και η ηθική προϋπόθεση


Share/Bookmark
Από ό,τι κατάλαβα, μια νέα κοπέλα, που επιπλέον φαίνεται σοβαρή και εργατική, διατηρούσε και διατηρεί (;) σχέση με έναν τρομοκράτη. Αρκεί αυτό για να καταδικαστεί; Ούτε κατά διάνοια. Εκφράζει απόψεις του ίδιου πολιτικού χώρου με τον τρομοκράτη; Φυσικά, δεν είναι αρκετό για να αποδείξει κανείς ότι έχει συμμετάσχει σε τρομοκρατικές ενέργειες. Έχει επικροτήσει ή έχει τηρήσει στάση ουδέτερη σε σχέση με περιστατικά βίας και τρομοκρατίας (δεν το γνωρίζω); Ούτε αυτό είναι αρκετό για να καταδικαστεί ένας άνθρωπος, μήτε αποδεικνύει ότι ήταν σε γνώση της δραστηριότητας του συντρόφου της και τηρούσε σιγή καλύπτοντας έναν εγκληματία. Πιθανόν ο ίδιος να την προστάτευσε από αυτό. Βρέθηκε αξιόπιστο ίχνος της σε όπλο που συσχετίζεται με τη συμμορία που ανήκε ο σύντροφός της; Συνεπάγεται αυτόματα σε συνδυασμό με τα προηγούμενα ότι αποδεικνύεται η γνώση ή/και εμπλοκή της; Είναι ένα σοβαρό ερώτημα, η απάντηση του οποίου δεν είναι εύκολη. Αναμφίβολα κινεί σοβαρές υποψίες, είναι μια πολύ σοβαρή ένδειξη, που ανάλογα τις περιστάσεις θα μπορούσε ή όχι να είναι και επαρκής απόδειξη.

Η τεκμηρίωση όμως της ενοχής ενός ανθρώπου για κάτι τόσο σοβαρό δεν είναι μια απλή υπόθεση. Μπορεί κανείς να αμφιβάλλει δίκαια ή άδικα για τον επαγγελματισμό των διωκτικών αρχών και των δικαστικών λειτουργών. Μπορεί να μην κατόρθωσαν να ανακαλύψουν επαρκή στοιχεία, μαρτυρίες, εικόνες, ηχογραφήσεις, πρόσθετα στοιχεία που διασταυρώνουν τα ευρήματα, ή να εκμαιεύσουν ικανές αντιφάσεις και ομολογίες από τους κατηγορούμενους και την ίδια. Μπορεί να είναι ένοχη, μπορεί να υπάρχει ακόμη αμφιβολία για την ενοχή της.

Νομίζω όμως ότι κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει για τρία πράγματα:

Πρώτον, ότι για να καταδικαστεί ένας άνθρωπος, και μάλιστα για κάτι τόσο σοβαρό, πρέπει οι δικαστές να είναι πεισμένοι ότι τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα. Είναι βασική αρχή δικαίου ότι είναι προτιμότερο ένας ένοχος να κυκλοφορεί ελεύθερος από ένας αθώος στη φυλακή. Εάν είναι η περίπτωση, θα είμαι πάντα πλάι του.

Δεύτερον, ότι κανείς δεν μπορεί να εκφέρει γνώμη σοβαρή, εάν δεν έχει πλήρη εικόνα της δικογραφίας, των μαρτυριών, των στοιχείων.

Και τρίτον, πως πάντα υπάρχουν περιθώρια λάθος εκτίμησης. Στη Δημοκρατία μόνο, και όχι στα καθεστώτα που ονειρεύονται αυτά τα κτήνη, η θανατική ποινή απαγορεύεται, τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό δικαιικό σύστημα που ανήκει και η χώρα μας. Η κατηγορούμενη και οι οικείοι της έχουν δικαίωμα να εξαντλήσουν τα ένδικα μέσα, εθνικά και διεθνή, και οι πολίτες να της συμπαρασταθούν. Και εάν πράγματι υπάρχουν αμφιβολίες και κακώς καταδικάστηκε, να αφεθεί ελεύθερη. Θα έπρεπε επίσης να αποζημιωθεί πλήρως για τη ζημία που υπέστη.

Όλα αυτά υπό μια (ηθική) προϋπόθεση:

Πως τόσο η ίδια όσο και οι συμπαραστάτες, αν δεν θέλουν να την κάνουν μέρος ενός προβλήματος που ισχυρίζονται ότι δεν είναι (αυτό είναι το βασικό της επιχείρημα, πως δεν είναι τρομοκράτης, δεν συμμετείχε και δεν ήταν σε γνώση των πράξεων βίας που τελούνταν από κοντινούς της ανθρώπους) δεν προσβλέπουν στην αθώωση ως δικαίωση της τρομοκρατίας και των πράξεων αυτών. Αλλά, αντιθέτως, αν πράγματι θέλουν να τη βοηθήσουν, είναι έτοιμοι να το αναγνωρίσουν σαν δικαίωση της Δημοκρατίας και των κανόνων της.

Διότι στον κόσμο, στο καθεστώς για το οποίο πολεμούν οι εγκληματίες φίλοι της, οι ξυλοδαρμοί, ο εκφοβισμός, η θανατική ποινή, οι εν ψυχρώ "εκτελέσεις" είναι οι συνήθεις μέθοδοι ορισμένων αυτόκλητων και αυτοανακηρυγμένων δικαστών, έξω από κάθε κανόνα και κάθε λογοδοσία.

Στο σύστημά τους, στον κόσμο τους, η αντίστοιχη Ηριάννα, θα ήταν ήδη νεκρή. Τόσο νεκρή όσο ο Μπακογιάννης, όπως ο Αξαρλιάν, όπως οι νεκροί της Μαρφίν.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος






Saturday, July 8, 2017

Cogito, ergo sum


Share/Bookmark
Ρενέ Ντεκάρτ, 1596-1650
Κάπου στις πρώτες δεκαετίες του 1600 ένα νεαρό αγόρι από την Τουραίνη, στη Γαλλία, διαπίστωσε πως το μόνο που βεβαιώνει τον εαυτό μας και τους άλλους ότι υπάρχουμε, είναι πως σκεφτόμαστε.
"Σκέφτομαι, άρα υπάρχω", είπε ο Καρτέσιος, και γεννήθηκαν όλοι οι σκεπτόμενοι που ακολούθησαν.

Αργότερα, όσοι σκέφτονταν, κατάλαβαν ότι για τους άλλους υπήρχαν μόνον εφόσον διαλέγονταν.

"Συζητώ, άρα υπάρχω" 

Και γεννήθηκαν όλες οι Δημοκρατίες και οι Επιστήμες που ακολούθησαν. Με κόπο και επιμονή και με αίμα.

Πολύ αργότερα, κάποιοι πιο προχωρημένοι, που δεν έμαθαν ποτέ να σκέφτονται, κράτησαν το δεύτερο απόφθεγμα. Έτσι ο διάλογος, η κουβέντα, έγινε αυτοσκοπός της ύπαρξης.

Κι όσο πιο θορυβώδης, πιο εφετζίδικος, τόσο πιο αποτελεσματικός. Τόσο πιο πολύ "υπάρχουν". Βοήθησαν λίγο και τα μίντια, και τα σόσιαλ και τα άλλα, και φτάσαμε στο απώτατο στάδιο.

"Τσακώνομαι, άρα υπάρχω"

Ακόμη κι αν αντικειμενικά δεν πολυσκέφτομαι, ακόμη κι αν ο καυγάς είναι για το τίποτε. Εγώ υπάρχω.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Saturday, June 24, 2017

Η περιαγωγή της ψυχής μας


Share/Bookmark
Το 2014 οι κάτοικοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκαναν 1.183 εκατομμύρια ταξίδια (έκτοτε έχουν αυξηθεί). Από αυτά το 75% εντός της χώρας τους, το 6,2% εκτός της Ε.Ε. και το 18,8% σε άλλη χώρα της Ένωσης. Τα ταξίδια εντός της ΕΕ αντιπροσωπεύουν επιπλέον το 58,8% των διανυκτερεύσεων (διότι ήταν πολύ μεγαλύτερης διάρκειας κατά μέσο όρο από τα εγχώρια)

Δηλαδή 222 εκατομμύρια ταξίδια (περίπου o μισός πληθυσμός της ΕΕ), μέσης διάρκειας 7,2 ημερών.

Συζητούσα νωρίτερα για τη σημασία της κατάργησης του roaming, με έναν φίλο που αγαπώ ιδιαίτερα, ο οποίος ταξιδεύει λιγότερο εκτός της χώρας αλλά ταξιδεύει, παρόλα αυτά.

Η πρώτη του αντίδραση ήταν "οκ, δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί αφορά μόνο αυτούς που ταξιδεύουν πολύ" και η δεύτερη "αυτό το κόστος που θα γλυτώσουν όσοι ταξιδεύουν θα μεταφερθεί από τις εταιρείες σε όλους, επιβαρύνοντας τα τιμολόγια των άλλων υπηρεσιών".

Άντε, μπορείς να εξηγήσεις ότι αφορά τον μισό πληθυσμό της Ευρώπης, που μετακινείται εκτός της χώρας του κάθε χρόνο. Μπορείς να εξηγήσεις ότι αν υπολογίσει κανείς το πρόσθετο κόστος των δεδομένων και της περιαγωγής για αυτά τα 222 εκατομμύρια ανθρώπους που βρίσκονται κατά μέσο όρο 7 ημέρες εκτός της χώρας τους, σε σχέση με το πακέτο που πληρώνουν κανονικά, είναι ένα πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΟ ποσό, με το οποίο οι εταιρείες επιβάρυναν τους καταναλωτές και το οποίο τους ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΕ να καταναλώσουν παραπάνω υπηρεσίες.

Πώς να εξηγήσεις όμως ότι, όταν υπάρχει ανταγωνισμός και ανοιχτή αγορά, αυτό δεν θα επιβαρύνει το σύνολο των τιμολογίων; Διότι οι εταιρείες θα αναγκαστούν να αναδομήσουν τις υπηρεσίες τους, να προσαρμόσουν το business model τους στα νέα δεδομένα, να γίνουν πιο ανταγωνιστικές, να συγχωνεύσουν υπηρεσίες, από την μια πλευρά. Και από την άλλη διότι οι πελάτες τους θα καταναλώσουν περισσότερο, θα αυξηθούν οι κλήσεις και η χρήση δεδομένων που την απέφευγαν ή την έκαναν με το σταγονόμετρο; Και μαζί με αυτή θα αναπτυχθούν περισσότερο χιλιάδες υπηρεσίες που σχετίζονται με τη χρήση δεδομένων στο κινητό και προσφέρονται μέσω διαδικτύου, ενώ θα αφαιρεθεί ένα κόστος και εμπόδιο από το ταξίδι και θα αυξηθεί η ευκολία για κάποιον να ταξιδεύει και να συνεχίζει την εργασία και τη ζωή του κανονικά, χωρίς να ψάχνει παντού wifi;

Πώς εν τέλει να εξηγήσεις σε έναν καλοπροαίρετο άνθρωπο, ότι στην οικονομία, όπως και σε κάθε ανθρώπινη σχέση και συναλλαγή κάθε είδους, όχι μόνον οικονομική, όταν ρυθμίζεται ανοιχτά και καταπολεμούνται οι ολιγοπωλιακές κλειστές και αόρατες πρακτικές, οι win-lose καταστάσεις είναι πολύ λιγότερες από τις win-win;

Ότι 1+2+3 κάνει 6 και αυτό έχεις να μοιράσεις μόνο σε έναν κόσμο εσώκλειστο κι ακίνητο, σαν εκείνον του μεσαίωνα. Το κακό είναι ότι αυτό φαντάζει λογικοφανές, διότι δεν μπορεί να αντιληφθεί κανείς μια αγορά περισσότερο ελεύθερη γιατί δεν μπορεί να αισθανθεί την ίδια τη ζωή περισσότερο ελεύθερη, προσαρμοστική, δημιουργική, αναθεωρητική, καινοτόμα. Πως στον πραγματικό κόσμο, στις ανοιχτές οικονομίες, στις ανοιχτές ζωές, στα ανοιχτά μυαλά, είναι πολλαπλασιασμός και όχι άθροισμα. 1Χ2Χ3 κάνει 9, από το οποίο όλοι παίρνουν λίγο παραπάνω από ό,τι είχαν πριν, άλλος λίγο πιο πολύ, άλλος λίγο λιγότερο, αλλά όλοι παραπάνω.

Πώς να εξηγήσεις πως το κέρδος σου δεν είναι απαραίτητα η ζημιά μου αλλά είναι, πολύ πιο συχνά, και δικό μου κέρδος;

Ίσως τούτο είναι το πιο βαθύ και δύσκολο πρόβλημα της ψυχολογίας που διαχωρίζει τους ανθρώπους, σε κάθε τομέα, γιατί με αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνονται κάθε πτυχή της ζωής τους. Και γι' αυτό δεν λύνεται μόνο με τη λογική.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Saturday, June 17, 2017

Η υψηλή τέχνη της α-νοησίας


Share/Bookmark
Αν έλεγε ο κ. Υπουργός:
"Πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες για όλους", σε μια χώρα με χιλιάδες ανασφάλιστους, ανέργους που χάνουν το δικαίωμα πρόσβασης στο σύστημα υγείας, νέους που δεν το είχαν ποτέ, όταν έχασαν την οικογενειακή κάλυψη, αν υπήρχε, ανθρώπους , οικογένειες ολόκληρες που δεν έχουν να πληρώσουν και χρωστούν στον ΟΑΕΕ και εκβιάζονται με τη στέρηση ενός βασικού ανθρώπινου δικαιώματος, θα ήταν κατανοητό. Στο κάτω κάτω, είναι όρος επιβίωσης των ανθρώπινων κοινοτήτων: η ύπαρξη ανθρώπων με προβλήματα υγείας σε μια κοινότητα είναι σημαντική απώλεια πόρων για όλους και αποτελεί τεράστιο κίνδυνο για όλους. Ούτε να εργαστούν μπορούν παραγωγικά άνθρωποι με προβλήματα υγείας που δεν αντιμετωπίζονται και αποτελούν κίνδυνο για τους άλλους. Το ξέραν ακόμη και οι πρωτόγονοι, που προσπαθούσαν να θεραπεύσουν όλα τα μέλη της φυλής. Αν μεγάλο μέρος της κοινότητας αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, η ισχύς της και η ευμάρεια όλων υποχωρεί και το είδος κινδυνεύει. Στα σύγχρονα Ευρωπαϊκά κράτη οι βασικές παροχές υγείας είναι καθολικές, με ευθύνη και κόστος της κοινότητας. Η "σοσιαλιστική" Ελλάδα ΔΕΝ φαίνεται να ανήκει σε αυτά. 

Όμως, θα αναρωτιόταν κανείς, αν θέλει να πει αυτό, γιατί δεν το κάνει και κάνει τα αντίστροφα; Κυβέρνηση είναι.

Αν έλεγε:
"Βελτίωση των βασικών υπηρεσιών υγείας για όλους", επίσης κατανοητό θα ήταν. Πώς αυτή την καθολική υπηρεσία θα μπορέσουμε να τη βελτιώσουμε για όλους, να αξιοποιήσουμε καλύτερα τους πόρους, τα μέσα, να αναδιαρθρώσουμε ό,τι δεν λειτουργεί, να απολύσουμε, να προσλάβουμε, να αλλάξουμε συστήματα για να έχουν όλοι καλύτερη βασική περίθαλψη. Κατανοητό θα ήταν.
Πάλι, βέβαια, θα αναρωτηθεί κανείς: τι έκανε γι' αυτό; Έκοψε τα φάρμακα στους καρκινοπαθείς, για παράδειγμα.

Αλλά τούτο το κρυπτικό:
"ΥΓΕΙΑ ΙΣΟΤΙΜΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ" !!!
Τι παναπεί ο ποιητής;

- Να πληρώνουν όλοι την ίδια τιμή (ΙΣΟ-ΤΙΜΟ): Κάπως άδικο και ανεφάρμοστο. Δηλαδή, το ίδιο θα πληρώνει στο κοινό σύστημα υγείας ο άνεργος και το ίδιο ο εργαζόμενος, ή ο υψηλόμισθος, ή ο εύπορος, ή ο ηλικιωμένος; Ούτε στο πιο ακραίο σενάριο αναβίωσης των μεσαιωνικών κοινοτήτων, σε μια ακραία δυστοπία, δεν υπάρχει αυτό, ούτε με τους μάγους της φυλής. Οι πιο εύποροι τους συντηρούσαν. Και εν πάση περιπτώσει, δεν περιμένεις να ακούσεις κάτι τέτοιο από έναν εκπρόσωπο της δήθεν "αριστεράς".

Μήπως θέλει να πει άραγε:
- Να έχουν όλοι την ίδια Υγεία (ΙΣΟ-ΤΙΜΗ); Νέοι, γέροι, γυναίκες, άνδρες, εύρωστοι και ασθενείς. Ούτε στη Βόρεια Κορέα!

'Η μήπως:
- Να εμποδίσουμε όσους λαμβάνουν καλύτερες υπηρεσίες να τις πληρώνουν επιπροσθέτως από την τσέπη τους, ενώ ήδη συνεισφέρουν στην υγεία όλων με τους φόρους τους; Αυτό κάπως πιο αντίστοιχο μου ακούγεται με τον κυβερνώντα φθόνο: η εξίσωση προς τα κάτω.

Ίσως όμως να είναι μια ακόμη επίδειξη της υψηλής τέχνης της αρλούμπας, της α-νοησίας, της γλώσσας του τίποτε.

Ατιμούληδες! Ας τους παραδώσουμε στη χλεύη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος







Thursday, June 15, 2017

Η αρκούδα στο δωμάτιο;


Share/Bookmark
Paul Ryan
Κι ενώ οι Έλληνες πανηγυρίζουν με ανακούφιση σε ένα σόου που κανείς δεν προσέχει πια, (ούτε ασχολείται κανείς σοβαρά στον παγκόσμιο τύπο, η υπόθεση έχει κλείσει, πάνε οι μέρες του "μεγαλείου της ψωροκώσταινας") οι εξελίξεις στις ΗΠΑ είναι κατακλυσμιαίες.

Ο Ειδικός Σύμβουλος Robert Mueller, που - μετά την απόλυση του Διευθυντή του FBI Comey από τον Πρόεδρο Trump - διορίστηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, με απεριόριστες εξουσίες, πρώην Διευθυντής του FBI o ίδιος διορισμένος από τον George Bush τον νεώτερο, που χαίρει γενικού σεβασμού και εκτίμησης, φαίνεται πως πλέον έχει επεκτείνει την έρευνα στον ίδιο τον Πρόεδρο για να διακριβωθεί εάν υπήρξε απόπειρα παρακώλυσης Δικαιοσύνης.

Παράλληλα, μόλις έγινε γνωστό ότι η έρευνα για τις υποψίες συνεργασίας Αμερικανών πολιτών με τις υπηρεσίες κατασκοπείας της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, επεκτείνεται στον πολύ στενό κύκλο του Προέδρου. Στο μικροσκόπιο της έρευνας βρίσκεται ο γαμπρός του, Jared Kushner, o στενότερος συνεργάτης του και το πιο ισχυρό πρόσωπο στον Λευκό Οίκο. Ερευνώνται οι σχέσεις του με τον παραιτηθέντα Michael Flynn,  σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, που παραιτήθηκε και στη συνέχεια ζήτησε αμνηστία από το Κογκρέσο για να μιλήσει, η οποία ακόμη δεν του έχει δοθεί. Ερευνώνται και άλλες σχέσεις του γαμπρού του με τους Ρώσους. 

Στον αέρα βγαίνουν προσπάθειες του Τραμπ να αποδυναμώσει τις κυρώσεις στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της transition. 

Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος έχει περιέλθει σε κατάσταση απομόνωσης ακόμη και ψυχολογικής. Ένας από τους λίγους στενούς του φίλους, που έχει επαφή μαζί του για είκοσι χρόνια, δήλωσε επί τούτου στο κανάλι του ότι ο Πρόεδρος σκεφτόταν να απολύσει τον Mueller, συμβουλεύοντάς τον να μην το κάνει. Τυπικά έχει το δικαίωμα να το ζητήσει από τον Υφυπουργό Δικαιοσύνης, και αν αυτός αρνηθεί να τους απολύσει και τους δυο. Είναι προφανές ότι αυτό θα άνοιγε μια άνευ πρoηγουμένου θεσμική κρίση στις ΗΠΑ και θα σήμαινε το τέλος της Προεδρίας του. Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση δημοσιογράφων ότι ο φίλος του τα λέει στα μέσα του Τραμπ για να τον ακούσει ο Πρόεδρος, διότι αντιλαμβάνεται ως σημαντικό και αντιδρά μόνο σε  αυτό που λέει η τηλεόραση, όχι την προσωπική επαφή. Υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία και γεγονότα που δείχνουν εντεινόμενη ψυχολογική αστάθεια, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς.

Κάθε ώρα αποκαλύπτονται νέα στοιχεία και συμβαίνουν γεγονότα που παίρνουν τη μορφή τσουνάμι. Ενώ αμήχανοι οι συνεργάτες του Λευκού Οίκου καταθέτουν στη Γερουσία αρνούμενοι να μιλήσουν, εμφανώς σε δύσκολη θέση, και οι Διοικητές και Πρώην Διοικητές των Υπηρεσιών Ασφάλειας εμφανίζονται εξαιρετικά ανήσυχοι. Κανένας από τους Υπουργούς του Τραμπ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, δεν φαίνεται να ασχολείται σοβαρά με την αντιμετώπιση της βεβαιωμένης από τις Υπηρεσίες (FBI, NSA, CIA) πολύ σημαντικής απειλής τρίτης εχθρικής χώρας με διαρκείς οργανωμένες κυβερνοεπιθέσεις και παρεμβάσεις σε κρίσιμα θέματα λειτουργίας της Δημοκρατίας των ΗΠΑ (όχι μόνο κατά την προεκλογική περίοδο). Δεν αποτελεί προτεραιότητα. Δεν ρωτούν, δεν ασχολούνται (συνειδητά;).

Mike Pence
Πέρα από τον Πρόεδρο και ο Αντιπρόεδρος Mike Pence, εξέχoν μέλος του ακροδεξιού Tea Party, ο πρώτος στη διαδικασία διαδοχής μετά την αποπομπή ή την παραίτηση, προσέλαβε δικηγόρο.

Ο κλήρος της διαδοχής μπορεί να πέφτει στον συντηρητικό αλλά φυσιολογικό και έμπειρο στα πολιτικά ρεπουμπλικάνο, 47χρονο Paul Ryan, από το Wisconsin. Πιθανότατα οι ρεπουμπλικάνοι, που έχουν ένστικτο αυτοσυντήρησης, να έχουν ήδη συνειδητοποιήσει ότι μόνη τους πιθανότητα να αποφύγουν μια συντριβή σε δυο χρόνια (μαζί με την παγκόσμια υποχώρηση της επιρροής της χώρας και την αποσταθεροποίηση της Δύσης) είναι η διαδοχή να γίνει το συντομότερο δυνατό. Και ενδεχόμενα να παρακάμψουν τον σκόπελο του αντιδημοφιλή και άχρωμου Αντιπροέδρου. Ώστε ο νέος Πρόεδρος να έχει τον χρόνο να επιβληθεί και να ανακάμψει, προωθώντας την ατζέντα τους.

Εν τω μεταξύ, κι ενώ το κύμα φουσκώνει, κανείς (ακόμη) δεν έχει διατυπώσει δημόσια την πιο απλή σκέψη που είναι στο μυαλό όλων, γιατί δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτό που συνεπάγεται η απάντηση:

"Τι πιο φυσικό, εάν ο Τραμπ δεν είχε κανένα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ θέμα με τη ρωσική collusion, o ίδιος να έδινε όλα τα στοιχεία και να διευκόλυνε όλες τις έρευνες, για να τελειώσουν μια ώρα αρχύτερα, και να ζητούσε την εμβάθυνση κι επιτάχυνσή τους; Αντί να πιέζει να σταματήσουν, να επιχειρεί να προστατεύσει υπόπτους (πιθανούς ενόχους ή μάρτυρες) και να αρνείται να συνεργαστεί φέρνοντας στα όρια τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας; Τι φοβάται;"

Η υποψία αυτή είναι πρωτόγνωρης σημασίας για τις ΗΠΑ και για τη Δύση, με δεδομένη τη σημασία του Αμερικανού Προέδρου για την ασφάλεια και σταθερότητα των ΗΠΑ και του ελεύθερου κόσμου, και γίνεται σταδιακά πιο έντονη.

Διότι όταν διαπιστώσεις το προφανές, πως η αρκούδα (κι όχι ο ελέφαντας) έχει τρυπώσει στο δωμάτιο, στο οβάλ δωμάτιο, πρέπει να ξέρεις τι να την κάνεις. Να είσαι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο, να την αδρανοποιήσεις ακαριαία, αν δεν θέλεις να γίνουν όλα γυαλιά καρφιά από τις πιο ακραίες, απρόβλεπτες και επικίνδυνες αντιδράσεις πανικού. Και του ζώου και του κοινού.

Φαίνεται όμως πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος
Image may contain: 1 person


Show More Reactio