Friday, November 17, 2017

Αλήθειες, μισές αλήθειες και ψέματα για τις καταστροφές


Share/Bookmark
Με την πρώτη ανάγνωση φαίνεται ότι οι άνθρωποι που έχτισαν σε ρέματα, κοίτες χειμάρρων ή σε περιοχές υπερχείλισης, πιέζοντας και πολλές φορές λαδώνοντας (παράνομα ή νόμιμα με τις λογής τακτοποιήσεις) για να νομιμοποιήσουν την αυθαιρεσία τους, είναι συνυπεύθυνοι για τις συνέπειες, μαζί με το κράτος και τις Υπηρεσίες που το επέτρεψαν, το ανέχθηκαν ή υπήρξαν συνένοχες. Δύσκολα μπορεί να αμφιβάλλει κανείς γι' αυτό. Είναι όμως αυτή όλη η αλήθεια; Είναι οι άνθρωποι αυτοί θύτες και θύματα ταυτόχρονα, η αιτία ή ένα μέρος της μεγάλης εικόνας που περιλαμβάνει πολλούς άλλους;
Είναι ενδιαφέρον να πάει κανείς ένα βήμα πιο πίσω την ιστορία, θέτοντας ένα βασικό ερώτημα.

Γιατί οι ανθρωποι αυτοί έχτισαν εκεί τα σπίτια τους και όχι κάπου αλλού; Τι τους εμπόδισε τα τελευταία 60 χρόνια να αναζητήσουν κύρια ή πιο πρόσφατα εξοχική κατοικία σε άλλες περιοχές, κανονικά πολεοδομημένες και ασφαλέστερες;

Η απάντηση είναι απλή. Τέτοιες δεν υπήρχαν ανάλογα με τη ζήτηση. Αυτή η ζήτηση προέρχονταν από δυο παράγοντες σε δυο ιστορικές φάσεις:

Πρώτον: Μετά τον Πρώτο και, κυρίως, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο ένα γιγάντιο ρεύμα εσωτερικής μετανάστευσης κινήθηκε προς τα αστικά κέντρα, τις περιφέρειές τους και τα περιφερειακά αστικά κέντρα. "Συνολικά, από το 1920 έως το 2000 το ποσοστό του αστικού πληθυσμού αυξήθηκε από 23% σε 73% ενώ το ποσοστό του αγροτικού πληθυσμού μειώθηκε από 62% σε 27%. Συγκεκριμένα, την περίοδο 1961-2001, ο πληθυσμός τους αυξήθηκε κατά 82% και 93% αντίστοιχα.... Η Αθήνα συγκέντρωνε το 35% του πληθυσμού της χώρας σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ενώ υπολογίζεται ότι ο πραγματικός αριθμός μπορεί να ξεπερνά το 40% του συνολικού πληθυσμού και το 42% του αστικού πληθυσμού. Πρόκειται για φαινόμενο που δεν παρατηρείται σε άλλη χώρα στην Ευρώπη" (Πολύζος, η εξέλιξη της αστικοποίησης της Ελλάδας). Οι άνθρωποι αυτοί συνέρρευσαν στις πόλεις και στις εκτάσεις που τις περιέβαλλαν χωρίς επαρκή κρατική μέριμνα πολεοδόμησης νέας γης. Πρακτικά έκτιζαν όπου έβρισκαν και το κράτος το ανέχονταν, θεληματικά ανήμπορο.
Δεύτερον: Ο πληθυσμός αυτός, μετά το τραύμα της βίαιης αστικοποίησης διατήρησε μια συλλογική μνήμη ιδανικής επαρχίας, που με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου οδήγησε στο όνειρο του εξοχικού στη φύση. Δημιουργώντας νέα έντονη αντίστροφη οικιστική πίεση σε περιαστικές περιοχές. Το κράτος και πάλι δεν ανταποκρίθηκε σε αυτήν τη ζήτηση για πολεοδόμηση νέων εκτάσεων σε ασφαλείς και ρυμοτομημένες περιοχές.

Γιατί το Ελληνικό κράτος απέτυχε σε έναν από τους βασικούς λόγους της ύπαρξής του από καταβολής των σύγχρονων κρατών; Δημιουργώντας τις συνθήκες για οικονομικά και περιβαλλοντικά εγκλήματα και καταστροφές, όπως θάψιμο των ποταμών, αλλαγή του μικροκλίματος, χαοτικός αστικός ιστός, ελάχιστα παραγωγικός και με υψηλό κόστος λειτουργίας, τεράστιο κόστος κατασκευής υποδομών εκ των υστέρων. Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.

Πολλοί είναι οι λόγοι. Απαριθμούμε τους, κατά τη γνώμη μας, τρεις κυριότερους.

1. Αδυναμία πειθούς και σύγκρουσης με τους μικρούς και μεγάλους ιδιοκτήτες ή διεκδικητές με αμφίβολους τίτλους πολεδομήσιμης γης και ανάληψης του περίφημου "πολιτικού κόστους". Ανάμεσα σε αυτούς οι μεγαλοϊδιοκτήτες και το ευρύτερο πλέγμα των οικονομικών συμφερόντων της εκκλησίας, αλλά όχι μόνον αυτής.

2. Ασαφές νομοθετικό πλαίσιο και ανεφάρμοστες διατάξεις προστασίας του περιβάλλοντος, που εντέλει οδήγησαν στην υποβάθμισή του. Προφανώς, η όποια πολεοδόμηση με πρωτοβουλία του κράτους πριν χτιστεί κάτι καταναλώνει φυσικό περιβάλλον και μετατρέπει περιορισμένη γεωργική ή/και δασική γη σε αστική. Από την άλλη, θέτει σαφή όρια και προστατεύει την υπόλοιπη δασική και γεωργική γη, ικανοποιώντας με οργανωμένο τρόπο τη ζήτηση. Η καθολική άρνηση πολεοδόμησης όμως οδηγεί σε ευρύτερης κλίμακας καταστροφή του περιβάλλοντος και με εγκληματικό τρόπο, λόγω της ανικανοποίητης οικιστικής πίεσης.

3. Αυτό το τελευταίο, εκτός από αιτία, υπήρξε κατά παράδοξο τρόπο και στόχος της Ελληνικής πολιτικής των τελευταίων 50 χρόνων. Το πλέον εγκληματικό μυστικό της. Υπήρξε μια άρρητη μυστική συμφωνία κράτους και πολιτών. Η αυθαίρετη πολεοδόμηση, αφού ικανοποιούσε την αρχική ανάγκη, δημιουργούσε μια νέα αξία, εις βάρος βέβαια του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των κατοίκων, σε σχέση με αυτή που θα είχε μια οργανωμένη οικιστική πολιτική. Παρόλα αυτά μια νέα αξία. Το κράτος ανέχονταν και νομιμοποιούσε την αυθαιρεσία, εκποιώντας το περιβάλλον και υποθηκεύοντας το μέλλον έναντι ενός μέρους αυτής της αξίας που επανέρχονταν στο δημόσιο ταμείο με τρεις τρόπους: α) μέσω των λογής τακτοποιήσεων αλλά β) κυρίως στις τσέπες των ιδιοκτητών του κράτους, μέσω των ανεπίσημων πληρωμών στους υπαλλήλους του, και γ) στις κάλπες (και εν τέλει στις τσέπες) των εκλεγμένων και της πολιτικής ελίτ. Εργαλεία, όπως η μοναδική πρωτοτυπία της εκτός σχεδίου δόμησης (sic) σε 4 στρέμματα σε συνδυασμό με την άρνηση δημιουργίας κτηματολογίου και τη συνειδητή υπονόμευση των ανεξάρτητων μηχανισμών τήρησης του νόμου, χρησιμοποιήθηκαν συνειδητά από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ της χώρας.

Η αδιέξοδη οικιστική πίεση από πρόβλημα έγινε ευκαιρία εξουσίας και πλουτισμού για τους πραγματικούς ιδιοκτήτες του Κράτους.

Εντέλει,  μεγάλο μέρος από το Ελληνικό Οικονομικό Θαύμα των δεκαετιών του '60, '70, '80, '90, οφείλεται σε αυτό το συνένοχο μυστικό ανάμεσα σε πολίτες και κράτος, που συνωμότησαν για την καταστροφή και κατανάλωση, εδώ και τώρα, του βασικού τους asset: της γης που τους φιλοξενούσε. Σαν να μην υπήρχε αύριο.

Αυτό το κρυφό έλλειμμα κράτους και το κρυφό περιβαλλοντικό χρέος πληρώνεται επίσης κρυφά με εμφανείς συνέπειες. Το αναπόφευκτο κόστος και τις συνέπειες πληρώνουμε σήμερα, αλλά και εδώ και καιρό, με πανωτόκια, με απίστευτα spreads σε σχέση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες: υψηλό κόστος νέων υποδομών, δυσλειτουργία και χαμηλή ανταγωνιστικότητα των πόλεών μας, φυσικές καταστροφές, χαμηλή αξία κατοικιών και γης, κοινωνικά προβλήματα, πολιτική αδυναμία και, κυρίως, ένα γενικευμένο παράπονο όλων έναντι όλων.

Αυτές οι κάπως θλιβερές σκέψεις κλείνουν με μια πρέζα αισιοδοξίας: την πραγματικότητα μπορούμε να αλλάξουμε μόνο όταν την αντιλαμβανόμαστε ως έχει. Δυσάρεστη, θλιβερή, αλλά ως έχει. Ένα πρόβλημα μπορούμε να το λύσουμε, με κόστος αλλά και προοπτική, μόνον όταν αντιληφθούμε τους συντελεστές του.

Αυτή είναι η προσπάθεια, η μόνη προσπάθεια που, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να φέρει αποτέλεσμα και αποδοχή των δύσκολων αποφάσεων. Ας ξεκινήσουμε από αυτό.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Thursday, October 26, 2017

Κράτος Δικαίου ή Χίμαιρα


Share/Bookmark
Πριν δυο αιώνες τα σύγχρονα Έθνη έκαναν μια μεγάλη ανακάλυψη: το κράτος Δικαίου. Όχι ένα δίκαιο κράτος αλλά έναν μηχανισμό που έχει μόνο σκοπό να εφαρμόζει τον νόμο. Όποιος κι αν είναι. Από το μικρότερο ως το μεγαλύτερο ζήτημα: από το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, το παράνομο παρκάρισμα, ως τους εκβιασμούς, το λαθρεμπόριο, την κατάχρηση εξουσίας, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, τις μικροκλοπές, τις μεγαλοκλοπές, τις απειλές, τον ρατσισμό, τη βία, τα φακελάκια, τις μίζες, την κατάχρηση εξουσίας, τις απαγορεύσεις, τον κοκ...

Το ιδιαίτερο γνώρισμα αυτής της επινόηση
ς ήταν ότι το κράτος δικαίου έλαβε δυο εντολές και μια απαγόρευση: πρώτη να είναι καθολικό, να ισχύουν οι νόμοι σε κάθε περίπτωση, μικρή ή μεγάλη, δεύτερη να είναι τυφλό, να μη διακρίνει σε ποιόν. Και του απαγορεύτηκε να αδρανεί. Μπορεί να μην κατορθώνει να επιτύχει την επιβολή του νόμου 100%, πολλές φορές γιατί οι νόμοι είναι υπερβολικά αυστηροί, άλλες γιατί οι παρανομούντες είναι καλύτερα οργανωμένοι. Όμως του απαγορεύτηκε δια ροπάλου να μην προσπαθεί. Να απέχει από το καθήκον του. Η αδράνεια του κράτους δικαίου μπροστά σε μια παρανομία είναι το υψηλότερο αδίκημα. Διότι αυτοκαταργεί τον νόμο. Κάθε νόμο. 

Οι Έλληνες δεν κοινώνησαν ποτέ αυτή την ανακάλυψη. Επιχειρήθηκε να τους επιβληθεί από τον Καποδίστρια και γι' αυτό τον εξόντωσαν. Έκτοτε ζούν σε μια επίφαση κράτους Δικαίου. Κατόρθωσαν να δημιουργήσουν έναν μηχανισμό κουτσακό. Που επεμβαίνει κατά περίπτωση, όπου φτάνει, όπου το αφήνουν κι όπου δεν βαριέται. Ακόμη κι οι δικτατορίες τους φέουδα ήταν περισσότερο, παρά υφαρπαγή ενός κρατικού μηχανισμού απο σφετεριστές.

Επιβίωσαν με αυτό το κράτος α λα καρτ, δυο αιώνες. Το θεωρούν πλέον κανονικότητα, φυσική τάξη.

Από αυτή την άποψη οι λογής μαφίες, μηχανισμοί αυτοδικίας και απειλών για την επιβολή του νόμου (ή της παρανομίας) , οι κάθε λογής χρυσαυγές, ρουβίκωνες, δεκαεφτά νοέμβρηδες και άλλες ημερομηνίες, κάθε λογής εκδικητές, υπερασπιστές και προστάτες, οι ρομπέν και οι σερίφηδες, οι βεντέτες και οι συμμορίες, είναι προϊόντα της κρατικής παρανομίας. Αναπόφευκτα και αναγκαία μορφώματα κοινωνικής εξισορρόπησης του φαντασιακού ενός ελλειμματικού έθνους. Κρατούν μια ψυχολογική ισορροπία (όχι πραγματική), όταν η πίστη ότι υπάρχει νόμος καθολικής εφαρμογής έχει εκλείψει. Όλοι παίζουν τους δίκαιους κι όλοι τους εγκληματίες, αυτό ισορροπεί κάπου κι επιβιώνουμε.

Η Ελλάς είναι μια μοναδική περίπτωση, μια ζώσα χίμαιρα που συνενώνει αναπάντεχα και ρεαλιστικά το όνειρο κάθε λιμπερτάριαν ταυτόχρονα με το όνειρο κάθε κομμουνιστή! Μια κοινωνία χωρίς νόμο και κράτος, όπου ταυτόχρονα όλα είναι κράτος και καθετί και καθένας είναι ο νόμος και το κράτος μόνος ή με τους οικείους και τους ομοϊδεάτες του.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Wednesday, October 11, 2017

Το φύλο της Δημοκρατίας


Share/Bookmark
Η συζήτηση για το θέμα των ατόμων που εμφανίζουν "δυσφορία φύλου" έθεσε μια σειρά ερωτήματα που δεν έχουν να κάνουν με το θέμα καθαυτό. Αλλά με τη Δημοκρατία.

Είναι προφανές ότι η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού γύρω από το συγκεκριμένο πρόβλημα, που αφορά μεταξύ 0,5% και 1,5% του πληθυσμού, έχει πλήρη άγνοια.

Συγχέει τα θέματα κοινωνικής αποδοχής και ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων της σεξουαλικότητας, ομοφυλόφιλης, ετεροφυλόφιλης ή αμφιφυλόφιλης, που αφορούν το 99% του πληθυσμού, με ένα διαπιστωμένο επιστημονικά βιολογικό πρόβλημα. Συνανθρώπων μας, των οποίων ο εγκέφαλος αναπτύσσεται από πολύ νωρίς με τον τρόπο που αναπτύσσεται αυτός του αντίθετου φύλου από αυτό με το οποίο αναπτύσσεται το σώμα τους. Και για τον λόγο αυτόν αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα ταυτότητας και αποδοχής του σώματος και της εμφάνισής τους από τον εαυτό τους και από τους άλλους. Αυτό το πρόβλημα δεν το αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι.

Είναι επίσης προφανές ότι η αντιμετώπιση αυτού του δυισμού απαιτεί κατανόηση, αποδοχή από την κοινωνία και ιατρική / ψυχολογική στήριξη.

Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η δημόσια συζήτηση και σύγκρουση για το θέμα που για αυτούς είναι ζήτημα ζωής και θανάτου βοηθά ή όχι τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση. Όπου ο κάθε αστοιχείωτος, κομπλεξικός ή απλά άσχετος (και είναι πολλοί, άλλοι απρόσμενοι κι άλλοι όχι) αισθάνεται την ανάγκη να πετάξει την μπαρούφα του, το αστείο του, την κοτσάνα του, την ιδεοληψία του. Ή ακόμη όσοι -παρότι καταλαβαίνουν- έχουν θεμιτό πολιτικό συμφέρον να μαζέψουν ψήφους και από αυτούς που προαναφέρθηκαν και αισθάνονται αναγκασμένοι να τους προσεγγίσουν.

Είναι προφανές ότι αυτός ο καταιγισμός από ένταση, και σε αρκετές περιπτώσεις μίσος, προκαλεί μεγαλύτερο άγχος στους ανθρώπους που έχουν αυτό το πρόβλημα σήμερα.

Ταυτόχρονα όμως η Δημόσια συζήτηση, ο δημόσιος διάλογος, αναγκαστικά ευαισθητοποιεί ή αναγκάζει να ενδιαφερθούν και να μάθουν χιλιάδες καλοπροαίρετοι άνθρωποι και να κατανοήσουν το ζήτημα επιστημονικά. Είναι η πλειοψηφία; Όχι, προφανώς. Όμως μετά τη δημόσια συζήτηση σίγουρα αυτοί αυξήθηκαν (ακόμη και εάν δεν έγινε με τους καλύτερους όρους), ιδιαίτερα διότι η πολιτική έκβασή της δεν ήταν ατυχής.

Το ερώτημα που ανακύπτει για τις δημοκρατίες είναι εάν είναι σκόπιμο ή όχι να ανοίγει κανείς μια συζήτηση για ένα υπαρκτό πρόβλημα που εκ προοιμίου γνωρίζουμε ότι θα στεναχωρήσει, ίσως θα πλήξει αυτούς που σήμερα αντιμετωπίζουν ένα ευαίσθητο ζήτημα, που δεν είναι κατανοητό αυτή τη στιγμή από μια μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Με την ελπίδα ότι η δυναμική της λογικής σταδιακά, μετά το πρώτο σοκ, θα επικρατήσει. Ή να προσπαθούν οι πολιτικοί, με καλή πρόθεση ας δεχτούμε, να το αντιμετωπίσουν πίσω από κλειστές πόρτες.

Η απάντησή μου τείνει προς το πρώτο. Ο Δημόσιος διάλογος, ιδιαίτερα αν γίνεται με ισότιμους όρους, αλλά ακόμη και στην περίπτωση που αφήνει παράθυρο στον παραλογισμό , στους μικροπολιτικούς υπολογισμούς, στη φτηνή ηθικολογία ή ακόμη και στον φανατισμό, μου φαίνεται προτιμότερος.

Το κόστος είναι ο ψυχικός πόνος γι' αυτούς τους ανθρώπους που αισθάνονται ότι ένα μεγάλο μέρος των συνανθρώπων τους δεν τους καταλαβαίνει ή δεν θέλει να τους καταλάβει, και η ψυχή και η ζωή τους βρίσκονται στο έλεος κάθε φανατικού ή άσχετου.

To όφελος είναι η έστω και δύσκολη, συγκρουσιακή, ενημέρωση της κοινής γνώμης και η ενασχόληση με το πρόβλημα, ώστε, παρά τον πόνο αυτού του 1% σήμερα,  όλο και λιγότεροι θα αντιμετωπίζουν το πρόβλημα και την έλλειψη κατανόησης στο μέλλον.

Το όφελος είναι και κάτι ακόμη: η δημοκρατική ωρίμανση. Κατά βάθος η Δημοκρατία έχει τα ίδια προβλήματα ενηλικίωσης με οποιονδήποτε γεννιέται διαφορετικός. Διότι η Δημοκρατία έχει γεννηθεί διαφορετική. Δεν είναι ο κανόνας,  είναι η εξαίρεση στην παγκόσμια ιστορία.

Και περνά κι αυτή τα ίδια στάδια που περνά οποιοσδήποτε έφηβος, ανακάλυψη του εαυτού, των συνεπειών των πράξεών του και της ευθύνης γι' αυτές, της ελευθερίας, της αμφιβολίας, της ρήξης, καμιά φορά και της αυτοκτονίας, αλλά στις περισσότερες της αποδοχής, της ωριμότητας.

Η Δημοκρατία είναι εντέλει μια διαρκής, δύσκολη αλλά συναρπαστική ενηλικίωση.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 






Thursday, September 28, 2017

Οι στρατιές των troll


Share/Bookmark


Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απειλεί με πρόστιμα δισεκατομμυρίων τις εταιρείες των κοινωνικών δικτύων, facebook, twitter, Google, MSFT, Teh30 κλπ, αν δεν εντείνουν τις προσπάθειές τους ώστε να διαγράφουν το αργότερο εντός 24 ωρών παράνομο περιεχόμενο μίσους και ψευδών ειδήσεων που κατακλύζει τα δίκτυα. Οι κυβερνήσεις της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και άλλων χωρών παίρνουν αντίστοιχα επείγοντα μέτρα. Στις ΗΠΑ οι Υπηρεσίες ασφάλειας και το Κογκρέσο είναι σε συναγερμό.

Εκατοντάδες χιλιάδες ψεύτικα προφίλ, στρατιές διατεταγμένων troll, εμφανίζονται διαχέοντας σε στιγμές κρίσιμες για τη λειτουργία των Δημοκρατικών θεσμών ψευδείς ειδήσεις, εικόνες, που δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε δυνατότητα να γίνουν αντιληπτά από τους χρήστες. Και σε καθημερινή βάση ένας διαρκής πόλεμος ψέματος χαμηλής έντασης. Είτε από ιντεγκρίστες είτε από οργανωμένες ξένες δυνάμεις, που ριζοσπαστικοποιούν τον πληθυσμό σε διάφορες κατευθύνσεις χτυπώντας τη Δημοκρατία στο μαλακό της υπογάστριο, την ελευθερία του λόγου, με τη μαζική παραγωγή και διακίνηση ψευδών πληροφοριών. 

Χιλιάδες fake λογαριασμοί σβήστηκαν από το Facebook κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στη Γερμανία, 30.000 στη Γαλλία. Μόλις την περασμένη εβδομάδα το FB παρέδωσε στο Κογκρέσο πληροφορίες για πάνω από 3000 ads που πουλήθηκαν σε Ρώσικους λογαριασμούς λίγο πριν τις αμερικάνικες εκλογές.

Να μη γελιόμαστε. Ο ακήρυχτος πόλεμος έχει αρχίσει εδώ και καιρό, σε έναν προνομιακό χώρο της Δημοκρατίας όσο και κρίσιμο για τη λειτουργία της, την ελευθερία (και αξιοπιστία) του λόγου. Όσο κι αν φαίνεται ότι η σημαντική απειλή είναι αυτή των παράνομων και τρομοκρατικών πράξεων, δεν είναι αυτό το τρωτό σημείο των Δημοκρατιών. Είναι η ελεύθερη περιοχή στην οποία εισβάλλουν οργανωμένες φυσικές στρατιές και στρατιές ρομπότ και την κατακλύζουν με ποσότητες ελεγχόμενου και κατευθυνόμενου ψεύδους, τον χώρο από τον οποίο οι πολίτες αντλούν την πληροφορία, τα ερεθίσματα που διαμορφώνουν την παιδεία, τα αισθήματα και τις αποφάσεις τους. Η τεχνολογική εξέλιξη αχρήστευσε τα θεσμικά φίλτρα. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και κάθε λογής οργανωμένοι ολοκληρωτισμοί σε αυτό το πεδίο έχουν αναμφίβολα ένα μεγάλο πλεονέκτημα, δύσκολο να αντιμετωπιστεί από μεμονωμένους και ανυπεράσπιστους πολίτες.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Tuesday, September 19, 2017

Ο άνθρωπος που δεν κατέστρεψε την ανθρωπότητα


Share/Bookmark
Στον άνθρωπο αυτόν, που πέθανε στα 77 του χρόνια, χρωστάμε πιθανότατα όλοι τη ζωή μας.

Ο κ. Stanislav Petrov, συνταξιούχος αξιωματικός του σοβιετικού στρατού, ήταν το 1983, σε στιγμή έντασης του Ψυχρού Πολέμου, ο αξιωματικός υπηρεσίας στη διαδικασία πυρηνικής ανταπάντησης της ΕΣΣΔ.

Πήρε την απόφαση, όταν οι σοβιετικοί υπολογιστές εσφαλμένα (όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων) σήμαναν συναγερμό για εισερχόμενους πυραύλους από τις ΗΠΑ, ότι επρόκειτο για λάθος συναγερμό και δεν το ανέφερε στους ανωτέρους του. Οι πράξεις του, που έγιναν γνωστές χρόνια μετά, πιθανότατα απέτρεψαν την άμεση απάντηση, την εκτόξευση των σοβιετικών πυραύλων σε ελάχιστα λεπτά, πριν φτάσουν οι υποτιθέμενοι αμερικανικοί πύραυλοι σε σοβιετικό έδαφος, και τον πυρηνικό πόλεμο.

Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1983, νωρίς το πρωί, έλαβε το σήμα ότι οι πύραυλοι των ΗΠΑ είχαν απογειωθεί. 

"Το μόνο που είχα να κάνω ήταν να σηκώσω το τηλέφωνο και να μιλήσω κατευθείαν στην Ανώτατη Διοίκηση, αλλά δεν μπορούσα να κινηθώ, σαν να καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα", είχε δηλώσει σε σσυνέντευξή του στο BBC. Παρότι η εκπαίδευσή που είχε λάβει ήταν να καλέσει την ηγεσία άμεσα, τηλεφώνησε στον ανώτερο αξιωματικό υπηρεσίας και ανέφερε σφάλμα λειτουργίας του συστήματος και εσφαλμένο συναγερμό.

"Εάν είχα κάνει λάθος, οι πρώτες πυρηνικές εκρήξεις θα καταγράφονταν λεπτά μετά. Είκοσι τρία λεπτά μετά διαπίστωσα πως τίποτε δεν είχε συμβεί. Ήταν απέραντη ανακούφιση!"

Τι άραγε βάρυνε στον νου αυτού του πειθαρχημένου και καλά εκπαιδευμένου επαγγελματία στρατιωτικού που, σίγουρα, για να βρεθεί σε αυτή τη θέση είχε απόλυτη συναίσθηση της πειθαρχίας στην ιεραρχία; Ποια βαθειά ραγισματιά στο τείχος της εκπαίδευσής του τον ξανάκανε από πειθαρχημένο στρατιωτικό έναν απλό homo sapiens, που μπορούσε σηκώνοντας ένα τηλέφωνο να γράψει το τέλος του είδους του; Νάταν η αγάπη για τους ανθρώπους του, η ανθρωπιστική παιδεία ή ίσως μια απλή ανθρώπινη σκέψη: "ακόμη κι αν υπάρχει μια πιθανότητα να καταστραφούμε εμείς, τι σημασία έχει να καταστραφούν όλοι; ποιος θα μείνει ζωντανός να το θυμάται"; Τι τον έκανε, αυτόν, έναν μικρό κι ασήμαντο αξιωματικό μιας τεράστιας στρατιωτικής μηχανής, να αναλάβει την ευθύνη και να βάλει την επιβίωση της ανθρωπότητας πάνω από τη δική του; Ποια ανθρώπινη σπίθα; Ποιο συναίσθημα;

Κι ακόμη, ποια τύχη τον έφερε εκεί εκείνη τη μοναδική νύχτα; Τι θα είχε συμβεί αν κάποιος άλλος ήταν στη θέση του;

Ποτέ δεν θα το μάθουμε. Ίσως καλύτερα.

Πέρα από τη ζωή, ο άσημος αυτός άνθρωπος μας πρόσφερε κάτι ακόμη σημαντικότερο: την εμπιστοσύνη στο καλό που περιέχει το είδος μας.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 


πηγή πληροφοριών BBC
http://www.bbc.com/news/world-europe-41314948



"When you were going, I was coming back!"


Share/Bookmark
(Το οικουμενικό εννιάμηνο της κωλοτούμπας)


Ο Πρόεδρος Τραμπ πέρασε τους έξι πρώτους μήνες της Προεδρίας του τουιτάροντας ακατάσχετα, στον ρυθμό των πρoεκλογικών του παραλογισμών: θα καταργήσει την περίθαλψη για όσους δεν έχουν δυνατότητα πληρωμής ασφαλίστρων, θα ανακαλέσει την DACA και θα διώξει όλους τους 800.000 dreamers - νέους μετανάστες, κυρίως λατίνος, που χτίζουν το όνειρό τους στην Αμερική, και μαζί την Αμερική- κλείνοντας σπίτια, χωρίζοντας οικογένειες, θα χτίσει ένα νέο Σινικό τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, θα ισοπεδώσει τη Βόρεια Κορέα, θα πείσει τον Πούτιν με το καλό να αφήσει ήσυχη την Ουκρανία και την Ευρώπη, θα διαλύσει τον άχρηστο ΟΗΕ, θα βάλει δασμούς στην Κίνα, θα αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ και θα αφήσει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους οι Ευρωπαίοι με τους λεονταρισμούς του Πούτιν στη Βαλτική, θα διώξει τους transgender από τον στρατό, θα απομονώσει και πάλι την Κούβα, θα απολύσει όλους και τους πάντες που ερευνούν την ανάμειξη της Ρωσίας στις εκλογές των ΗΠΑ, υπέρ του. Μέχρι που έφτασε στην ανακοίνωση της αποχώρησης των ΗΠΑ από την παγκόσμια συμφωνία για την κλιματική αλλαγή, τον Μάιο.

Αφού άλλαξε μερικές δεκάδες εκπροσώπους, συμβούλους, συνεργάτες και πάει λέγοντας, ο ένας πιο καραγκιόζης από τον άλλον, Βαρουφάκηδες και Κωνσταντοπούλιτσες, ήρθε η ώρα της κωλοτούμπας.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, πήρε ή του επεβλήθησαν μερικοί πιο σοβαροί συνεργάτες στον Λευκό Οίκο, έκανε γαργάρα τις απειλές για πυρηνική επίθεση στη Βόρεια Κορέα, επέβαλε νέες κυρώσεις μέσω του ΟΗΕ, στον οποίο προχτές έκανε την πρώτη του ομιλία πλέκοντάς του το εγκώμιο, τονίζοντας τη σημασία να ενισχυθεί ο Οργανισμός και να μειωθεί η γραφειοκρατία του, επέβαλε νέες κυρώσεις στον Πούτιν τον φίλο του για την ανάμειξή τους στις Αμερικάνικες εκλογές, επανέλαβε τη δέσμευση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και στην κοινή άμυνα σε περίπτωση επίθεσης κι έκανε επίδειξη δύναμης στην περιοχή, συζητά με τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους τον τρόπο με τον οποίο θα δοθεί η ευκαιρία νομιμοποίησης των dreamers, το "Σινικό τείχος" έγινε "βελτίωση των υπαρχόντων φραγμάτων στα σύνορα", το Πεντάγωνο ανέθεσε σε επιτροπή τη μελέτη εάν πράγματι υπάρχει κανένα πρόβλημα με την εργασία των transgender στον στρατό, η περίθαλψη επέζησε, γιατί άντε να εξηγείς σε είκοσι εκατομμύρια ανθρώπους πως θα μείνουν ανασφάλιστοι, συζητά εξ ανάγκης τη φορολογική μεταρρύθμιση διακομματικά, η έρευνα για τις σχέσεις του περιβάλλοντός του με τη Ρωσία συνεχίζεται κανονικά από το Κογκρέσο και τον Ανεξάρτητο Ειδικό Σύμβουλο. Επιπλέον, έφτασαν δυο μεγάλοι κυκλώνες που έπληξαν τις ΗΠΑ και προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές, ενώ ο τρίτος, ο τυφώνας Μαρία, που μαίνεται στην Καραϊβική, ετοιμάζεται να ισοπεδώσει το Πουέρτο Ρίκο, για να μάθουμε πως δεν είναι τελική η αποχώρηση από τη Συνθήκη του Παρισιού, αλλά θα ξαναμπούμε, αν μας επιτρέψετε μόνο σε εμάς τους Αμερικανούς να εκπέμψουμε λίγο διοξειδιάκι παραπάνω για μια δεκαετία ακόμη, κάτι να έχουμε να λέμε ότι πήραμε, στους καρβουνάδες μας.

Φαίνεται ότι το εννιάμηνο της κωλοτούμπας είναι μια παγκόσμια σταθερά.

Οι ομοιότητες με το Συριζανέλικο δεν σταματούν όμως εδώ. Στο ίδιο περίπου διάστημα που οι δικοί μας έβγαλαν τους ναζιστές από τη φυλακή, ο αγαπημένος Πρόεδρος, που ενδιάμεσα ξέβαψε κάπως η πορτοκαλί του απόχρωση χωρίς να χάσει τον υπεροπτικό του στόμφο, έδωσε χάρη στον χρυσαυγίτη σερίφη της Σάρλοτσβιλ. Ε, να προσέχουμε και τις συμμαχίες μας!

"When you were going, I was coming back! (otan pigaines esi, ego giriza)", φαίνεται πως διεμήνυσε ο Αλέξης Τσίπρας στον Αμερικανό του φίλο, σε άπταιστα αγγλικά.

Πάλι γράψαμε ιστορία!

Υ.Γ.
Μπορεί κανείς να το δει και σαν ευκαιρία για όσους ασχολούνται με τα οικονομικά και σορτάρουν, ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί το έργο, είμαστε δυο χρόνια μπροστά.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Sunday, September 17, 2017

Δυο κοινωνίες- Δυο κόσμοι


Share/Bookmark
Αριστερά: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας 200 (!) κατοίκων της Πειραϊκής, από τα τέσσερα εκατομμύρια της πρωτεύουσας (τυχαία μάλλον κάτω από έναν τσιμεντένιο σταυρό) για τη ρύπανση από το "Αγία Ζώνη" στον Πειραιά, όπου ο Δήμαρχος τους είπε ότι "ήταν ένα καλό βήμα που μαζεύτηκαν να δηλώσουν τη διαμαρτυρία τους" (sic). Έτσι απλά. Για τα άλλα θα φροντίσει κάποιος άλλος. Ο Θεός ίσως.





Δεξιά: μερικοί από τους ΧΙΛΙΑΔΕΣ εθελοντές που έσπευσαν άμεσα στις ακτές της αραιοκατοικημένης
 Γαλικίας από όλη την Ισπανία, δουλεύοντας 
υπεράνθρωπα για εβδομάδες να καθαρίσουν το
πετρέλαιο από το ναυάγιο του "Prestige" το 2002. 








 Κάτω: διαδηλωτής με το σύνθημα "Ποτέ πια". 
Δηλαδή, να κάνουμε κάτι να μην ξαναγίνει.



Αυτό εξηγεί όλες τις άλλες διαφορές της Ελλάδας από την Ευρώπη 
και την κατάστασή της.

ΟΛΕΣ, χωρίς καμία εξαίρεση.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



πηγές:



Ισότητα


Share/Bookmark
Το συντηρητικό πρόταγμα είναι η ρύθμιση του θεσμικού πλαισίου αγορών και κοινωνιών ώστε να αποδέχεται ή προκαλεί περισσότερο τη φυσική ανισότητα ως αποτέλεσμα της λειτουργίας τους. Είναι συντηρητικό, γιατί η υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου και εξουσίας σε λίγους παράγει σταθερότητα. Από την άλλη περιορίζει τον ανταγωνισμό δημιουργώντας ολιγοπώλια, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά, που αναπαράγονται ενδογαμικά, και εμποδίζει την πρόκληση της καινοτομίας και της αλλαγής που προκαλεί η κινητικότητα, οι νέες ιδέες και το ταλέντο.

Το φιλελεύθερο πρόταγμα είναι η ρύθμιση των αγορών και των κοινωνιών με στόχο τη μεγαλύτερη ισότητα ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ για πολίτες και επιχειρήσεις. Μέσω της πρόσβασης σε πόρους για τους νεοεισεχόμενους και καινοτόμους: παιδεία, κεφάλαια, θεσμικό πλαίσιο αγορών, ασφάλεια κλπ, και του περιορισμού των ολιγοπωλιακών πρακτικών αποκλεισμού που τείνουν να εφαρμόζουν οι ισχυρότεροι και εγκαθιδρυμένοι στην πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία. Ώστε να εξασφαλίζεται ο μέγιστος ανταγωνισμός ιδεών, παραγωγικών δομών, ανθρώπινου κεφαλαίου, η διαρκής αλλαγή και η καινοτομία. Το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ ισότητα, αλλιώς δεν υπάρχει κίνητρο, αλλά η πίτα γίνεται μεγαλύτερη και οι αλλαγές ταχύτερες, συμμετέχουν περισσότεροι και επικρατούν οι καλύτεροι οι οποίοι και ανταμείβονται για την επιτυχία τους.

Το σοσιαλδημοκρατικό πρόταγμα είναι η μεγαλύτερη ισότητα στο ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, στη διανομή εξουσίας και πλούτου. Είναι συνεκτικότερο κοινωνικά αλλά μειώνει την πίτα περιορίζοντας τη συσσώρευση κεφαλαίου και εξουσίας στους πιο παραγωγικούς και την καινοτομία. Από την άποψη αυτή, η επιδίωξη της ισότητας στο ατομικό αποτέλεσμα είναι εξίσου συντηρητική επιλογή με την επιδίωξη της ακίνητης ανισότητας. Και η  μία και η άλλη παράγουν λιγότερο συνολικό πλούτο.

Στην πραγματικότητα, ο σύγχρονος καπιταλισμός και κοινωνίες εξελίσσονται και προοδεύουν από τη μαγιά του φιλελευθερισμού, που ενσωματώνεται στη μια ή στην άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με τις εκάστοτε οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Αυτό τις οδήγησε να επικρατήσουν στην κληρονομικά ακίνητη φεουδαρχία.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Friday, September 15, 2017

Όποιος μολύνει, πληρώνει ( EXXON VALDEZ, Prestige, Αγία Ζώνη; )


Share/Bookmark

Όποιος μολύνει πληρώνει το κόστος αποκατάστασης και τις ζημίες.

2+1 γνωστές περιπτώσεις ναυαγίων:

1. Το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου Exxon Valdez, έμφορτο με 200.000 τόνους αργό,  το 1989 στην Αλάσκα, κι η γιγαντιαία καταστροφή που προκάλεσε στην οικονομία και στο περιβάλλον της περιοχής. Υπήρξε σταθμός για τη ρύθμιση τόσο τεχνικών ζητημάτων ναυσιπλοΐας και αυστηροποίηση των κανόνων,  όσο   και για την ανάληψη του κόστους από τον προκαλούντα το ατύχημα και την ασφαλιστική του εταιρεία.

Συγκεκριμένα, η EXXON δαπάνησε δύο δισεκατομμύρια (!) δολάρια για το κόστος καθαρισμού των ακτών και επανόρθωσης του περιβάλλοντος, ένα δισεκατομμύριο (!) για ατομικές και συλλογικές αποζημιώσεις αστικής και ποινικής ευθύνης προς τους παθόντες οποιαδήποτε βλάβη. Επιπροσθέτως αυτών, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, μετά από μακρύ δικαστικό αγώνα, της επιδίκασε άλλα 528 εκατομμύρια δολάρια πρόστιμο (punitive). Ο πετρελαϊκός γίγαντας, για να αντεπεξέλθει στις άμεσες δαπάνες, αναγκάστηκε να ζητήσει στήριξη από την τράπεζα JP Morgan, η οποία άνοιξε για πρώτη φορά ειδική γραμμή πίστωσης πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων για να καθησυχάσει τις αγορές για ενδεχόμενο χρεωκοπίας της EXXON. Η εταιρεία ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών της από την ασφαλιστική της εταιρεία, στην οποία ήταν ασφαλισμένο το σκάφος.

2. Το 2002 ναυάγησε το κακόφημο ελληνόκτητο Prestige, με 100.000 τόνους αργό, στη Γαλικία της Ισπανίας. Οι Ισπανικές αρχές διέπραξαν το λάθος να μην καθοδηγήσουν το πλοίο σε έναν κλειστό κόλπο, ο οποίος θα υφίστατο ζημιά αλλά θα ήταν ευκολότερα ελέγξιμη και περιορισμένη, αλλά να το αφήσουν να βυθιστεί στον ανοιχτό Ωκεανό.
Το μαζούτ κατέστρεψε τις ακτές της Γαλικίας και μαζί με αυτές για αρκετό διάστημα την οικονομική δραστηριότητα της περιοχής, που παράγει μεγάλο μέρος των οστρακοειδών και των αλιευμάτων της Ευρώπης.  Το κράτος  κατέβαλε μια άμεση αποζημίωση για τους παραγωγούς και ψαράδες,  ιδιοκτήτες σκαφών και άλλους πληγέντες, και ανέλαβε το κόστος του καθαρισμού.  Εκτίμησε τα κόστη της καταστροφής (2010) σε 4,4 δισεκατομμύρια ευρώ, σε τρεις χώρες: Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία. Παρόλα αυτά απέτυχε στον δικαστικό αγώνα κατά της εταιρείας στη Νέα Υόρκη να διεκδικήσει το σύνολο του κόστους, εν πολλοίς και λόγω των δικών του αστοχιών. Παρόλα αυτά κατόρθωσε να ανακτήσει 171 εκατομμύρια αποζημιώσεων, που είχε καταβάλει το Διεθνές Ταμείο Αποζημιώσεων από Υδρογονάνθρακες, και άλλα 22 εκατομμύρια ευρώ από εγγύηση της ασφαλιστικής.

3. Το 2017 ναυάγησε μια Κυριακή απόγευμα το Αγία Ζώνη, αγκυροβολημένο, με μπουνάτσα, με δυο ναυτικούς μέσα σε μικρό κόλπο, με 2000 τόνους αργό, σε απόσταση αναπνοής από την πρωτεύουσα της Ελλάδας και τουριστικούς προορισμούς, δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου, πλήρως εξοπλισμένο, από όπου διέρχονται χιλιάδες πλοία και δεξαμενόπλοια τον χρόνο. Παρόλα αυτά το πετρέλαιο διέφυγε και προκαλεί μια όλο και μεγαλύτερη καταστροφή στον ευαίσθητο περιβαλλοντικά κόλπο και στην οικονομία της περιοχής του Σαρωνικού.

"Όποιος μολύνει, πληρώνει", αυτό είναι μια βασική οικονομική αρχή, όχι μόνο δικαιοσύνης και αποτροπής παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον αλλά και οικονομικής ισορροπίας. Δεν μπορεί κανείς δίχως κόστος να καταστρέφει κάτι που ανήκει σε όλους ή επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας και περιουσία κάποιου άλλου. Και να πληρώνει η ΚΟΙΝΩΝΙΑ για αυτό. Όπως λέει ο «αριστερός» (τρομάρα του!!!) υπουργός. Αυτό ήταν  η θέση των πιο σκληρών καπιταλιστών που δεν τολμούν πλέον καν να την εκφράσουν. Έχουν όλοι αποδεχτεί αυτή την αρχή, διότι κάποια στιγμή μπορεί η δική τους επιχείρηση ή περιουσία να καταστραφεί από την αμέλεια ενός άλλου. Ο καπιταλισμός βρήκε ισορροπίες που ο σοσιαλισμός δεν μπορούσε καν να φανταστεί και αποδείχτηκε πιο αποτελεσματικός μηχανισμός για την προστασία του περιβάλλοντος επίσης, όπως ξέρουν όσοι έχουν ασχοληθεί με τις περιβαλλοντικές καταστροφές στην ΕΣΣΔ. Όταν βέβαια το κράτος και οι θεσμοί λειτουργούν.

Ερωτάται

η ελληνική Κυβέρνηση, στην επικράτεια της οποίας  έγινε το ναυάγιο,
στην οποία βρίσκεται επίσης η έδρα της εταιρείας που ήταν η ιδιοκτήτρια του πλοίου, το οποίο είναι προφανώς ασφαλισμένο (αν δεν είναι, ο ιδιοκτήτης του θα πρέπει να πληρώσει το σύνολο της προσωπικής του περιουσίας για να καλύψει τις ζημιές και για τα υπόλοιπα να πάει φυλακή):

Α. Τι διαδικασία αποζημιώσεων έχει προβλέψει για τους πληγέντες (κατ’ αναλογία με τη ζημία, προφανώς), πού μπορούν να προσφύγουν και πώς;

- Τουριστικές επιχειρήσεις,
- Ψαράδες,
- Σκάφη, μαρίνες, ομίλους,
- Άλλους πληγέντες

και

Β. Τι διαδικασίες έχει προβλέψει για να διεκδικήσει την ανάκτηση του κόστους προστασίας και καθαρισμού των ακτών από τον πλοιοκτήτη και την ασφαλιστική του, αυτό που έχει αναλάβει το δημόσιο (Λιμενικό Σώμα, Δήμοι, Περιφέρειες) και η ζημία των ιδιωτών,  ή για να το καταβάλει απευθείας η εταιρεία που προκάλεσε το ατύχημα σε εταιρείες καθαρισμού;

Τώρα να περιμένουμε απάντηση σοβαρά; Τι λέτε; Αφού είναι συλλογική ευθύνη της κοινωνίας, θα πληρώσουν αυτοί που ζημιώθηκαν. Διότι η κοινωνία, ως γνωστόν, δεν χρωστά τίποτα σε κανέναν ούτε στον εαυτό της.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος






Monday, August 28, 2017

Χιούστον ακούς; Εδώ μέλλον


Share/Bookmark
Δεν έκλεισαν τρεις μήνες από την ημέρα που ο Τραμπ ανακοίνωσε την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Διεθνή Συμφωνία για την κλιματική αλλαγή, την οποία διαπιστώνει σχεδόν ομόφωνα η επιστημονική κοινότητα, οι μετρήσεις μέρα με την ημέρα την επιβεβαιώνουν πιο ανησυχητικά, και ο τρομερός τροπικός τυφώνας Harvey  έπληξε το Τέξας με πρωτοφανή ένταση.

Είναι ο δεύτερος μεγάλος τυφώνας που πλήττει τις ΗΠΑ σε δέκα χρόνια, μετά τον τυφώνα Κατρίνα που κατέστρεψε τη Νέα Ορλεάνη. Οι επιστήμονες μιλούν για  επικού μεγέθους φαινόμενο (και καταστροφές), το οποίο πέρα από τους μικρότερους οικισμούς πλήττει το Χιούστον, μια πόλη 6,5 εκατομμυρίων κατοίκων, η οποία μετά τις καταστροφές από τους ανέμους  βρίσκεται στο έλεος της πλημμύρας.

Η μέση ετήσια βροχόπτωση στο Χιούστον είναι περίπου 250  εκατοστά. Η πόλη δέχθηκε 125 εκατοστά ήδη μέχρι την Τρίτη. Οι επιστήμονες μιλούν για landmarking event. O Harvey, δυναμωμένος από τα ιδιαίτερα θερμά φέτος νερά του κόλπου του Μεξικού, χτύπησε ως κατηγορία 4 το Τέξας, με ανέμους 200 χιλιομέτρων την ώρα, εισήλθε στην ενδοχώρα σαν τροπική καταιγίδα, πέρασε από τη Λουιζιάνα, πλησίασε τη Νέα Ορλεάνη και πάλι στο Χιούστον επιστρέφοντας στον Ωκεανό για να ανακτήσει τις δυνάμεις του.

Χιλιάδες σε καταφύγια, ασύλληπτες καταστροφές. Ο Δήμαρχος φαίνεται ότι ορθά αποφάσισε να μη διατάξει την εκκένωση της πόλης. 6,5 εκατομμύρια κάτοικοι σε έξι ώρες σε πλημμυρισμένους δρόμους μάλλον θα ήταν μεγαλύτερη τραγωδία. Το χειρότερο δεν έχει περάσει αλλά έπεται. Στο πλημμυρισμένο Χιούστον άλλα 125 εκατοστά βροχής αναμένονται ως την Κυριακή.

Θα ήταν  αυτό το event από μόνο του απόδειξη των επιπτώσεων της υπερθέρμανσης του πλανήτη; Όχι. Είναι η συχνότητα με την οποία αυτά τα ακραία γεγονότα εμφανίζονται πλέον. Είναι η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας και η άνοδος της στάθμης και μέσης θερμοκρασίας των υδάτων από όπου οι τυφώνες αντλούν την ενέργειά τους και την εκτονώνουν. Είναι εκατομμύρια μετρήσεις που όλες λένε το ίδιο πράγμα. Τα ακραία φαινόμενα αυξάνουν σε συχνότητα και η διαδικασία αυτή είναι επιταχυνόμενη, ο πλανήτης θερμαίνεται με ρυθμούς πολύ ταχύτερους από τη φυσική εξέλιξη των γεωλογικών κλιματικών αλλαγών χωρίς άλλο μεγάλο γεγονός να το προκαλεί, μια ηφαιστειακή έκρηξη ή κάτι άλλο αντίστοιχο. Πέρα από την εντεινόμενη ανθρωπογενή δραστηριότητα με την αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και την αποψίλωση των δασών που τα συγκρατούν.

Κατά τραγική ειρωνεία, μόλις δυο εβδομάδες νωρίτερα, ο Πορτοκαλί Άνθρωπος είχε καταργήσει τις αλλαγές στις προδιαγραφές δημοσίων έργων και υποδομών που είχε εισάγει ο Πρόεδρος Ομπάμα, ώστε να  είναι ικανές να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες αυτών των ακραίων φαινομένων, τις πλημμύρες και τους ανέμους που όλο και συχνότερα θα πλήττουν πυκνοκατοικημένες και ανεπτυγμένες περιοχές (και φυσικά την οικονομία). Πού ξέρεις, μπορεί να προτείνει ο Πρόεδρος να χτιστεί ένα τείχος για τους τυφώνες, που στέλνει το κακό Μεξικό κι ο κόλπος του.

Σκέφτεται κανείς ότι, αν υπάρχει Θεός, έχει πολύ σκληρό χιούμορ.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Εικόνα: CNBC-Reuters


Sunday, August 27, 2017

Οι ισορροπίες της Δημοκρατίας


Share/Bookmark
 Οι Δημοκρατίες για να λειτουργήσουν στο πλαίσιο της λογικής και να εκτοπίσουν τον λαϊκισμό έχουν ανάγκη από τρία κόμματα, που εκφράζουν τα τρία μεγάλα σύγχρονα Δημοκρατικά ιδεολογικά ρεύματα που γεννήθηκαν τον 19ο αιώνα. Ένα συντηρητικό κόμμα, ένα σοσιαλδημοκρατικό κι ένα φιλελεύθερο.

Τα δυο πρώτα κυρίως ανταγωνιζόμενα πρέπει να εξασφαλίζουν μια δύσκολη ισορροπία: να απορροφούν τις λαϊκίστικες (άλογες) εξάρσεις στα άκρα τους ταυτόχρονα με τη διατήρηση του λόγου και των πολιτικών τους στο πλαίσιο των βασικών αρχών της Δημοκρατίας. Το τρίτο, είτε ως ανεξάρτητο κόμμα (όπου το εκλογικό σύστημα το επιτρέπει) είτε ως ρεύμα εντός των άλλων δύο, γεννά ιδέες, ανατρέπει και καινοτομεί.

Και τα τρία ρεύματα προτείνουν διαφορετικές αλλά ρεαλιστικές λύσεις με βάση διαφορετικές αρχές και προτεραιότητες ανάλογες με το σύστημα αξιών τους, αλλά αποδέχονται τις βασικές αρχές του σύγχρονου κόσμου: την ανεξαρτησία των θεσμών, την ισορροπία των οικονομικών του κράτους (είτε με περισσότερους είτε με λιγότερους φόρους, είτε με λιγότερες είτε περισσότερες Δημόσιες Υπηρεσίες), τη διάκριση των εξουσιών, την ελευθερία της έκφρασης και του τύπου.

Η εξασθένηση ενός από τους πόλους των σύγχρονων Δημοκρατιών ή η κυριαρχία σε αυτόν ενός περιθωριακού λαϊκίστικου λόγου, που ως έναν βαθμό τον χρειάζεται για να μην αφήσει ελεύθερο χώρο για την ανεξέλεγκτη ανάπτυξή του εκτός, είναι επικίνδυνη. Συνέβη στην Ελλάδα, με μεγαλύτερη ένταση στην παραδοσιακά κοινωνικά πλειοψηφούσα παράταξη, την κεντροαριστερά. Όπως και σε άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, σε μικρότερη έκταση, με την ανάπτυξη νεομεσαιωνικών κινημάτων "αριστερής" ευαισθησίας. Σε άλλες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και στον βορρά όπως και στις ΗΠΑ, συνέβη στην κεντροδεξιά, με την ανάπτυξη ανεξέλεγκτων νεομεσαιωνικών κινημάτων "δεξιάς" ευαισθησίας. Όπου τα κινήματα αυτά έφτασαν να ξεπεράσουν το 25 - 30% αθροιστικά, η Δημοκρατία και οι κατακτήσεις της αλλά και η ευημερία των πολιτών τέθηκε σε κίνδυνο. Ανάλογα με το εκλογικό σύστημα, ή ένα ψευδές διακύβευμα όπως το Brexit, αρκεί ένα ατύχημα για να γίνει το κακό. Στην Ελλάδα συνέβη, όπως και στις ΗΠΑ ή στην Αγγλία.

Κατά βάθος πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο και για παρόμοια κινήματα, που δεν είναι μήτε "δεξιά" μήτε "αριστερά", αλλά για αναβιώσεις του 18ου αιώνα με μεταμοντέρνα χαρακτηριστικά. Για τον λόγο αυτό συναντιούνται και συμπίπτουν στα προτάγματά τους: τον αντιευρωπαϊσμό, το μίσος για τον Διαφωτισμό, τη φεουδαρχική αντικρατική λογική της δήθεν ελεύθερης μικρής κοινότητας, που τελικά γίνεται βορά των μεγάλων, της καινούργιας μαφίας των μεταμοντέρνων τσιφλικάδων, καταλήγοντας σε ολιγοπώλια οικονομικά και ολιγαρχίες πολιτικής εξουσίας τα οποία με τη σειρά τους μεσοπρόθεσμα διαβρώνουν την ανταγωνιστικότητα και τη δυνατότητα καινοτομίας των κοινωνιών όπου επικρατούν.  Η οικονομική ελευθερία με μέγιστο δυνατό ανταγωνισμό είναι αλληλένδετη με την κοινωνική ελευθερία και τον μέγιστο δυνατό κοινωνικό και πολιτικό ανταγωνισμό με ίσες ευκαιρίες, που εξασφαλίζονται από ανεξάρτητους Δημόσιους θεσμούς και Διοίκηση. Αυτοί οι μηχανισμοί, που συνηθίσαμε να αποκαλούμε κράτος Δικαίου, ήταν η βάση του άλματος παραγωγικότητας του 19ου αιώνα, που προέκυψε από τα μεγάλα φιλελεύθερα κινήματα σε συνδυασμό με τα εργατικά κινήματα.

Από αυτή την άποψη οι διεργασίες στον χώρο της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα (στον οποίο δεν ανήκω) είναι και κρίσιμες και θετικές. Από την έκβασή τους θα εξαρτηθεί εάν θα γεννηθεί μια γόνιμη αντιπαράθεση απόψεων με τη συντηρητική παράταξη και με το φιλελεύθερο κέντρο, ικανή να σπρώξει στο περιθώριο το κακοφορμισμένο απολειφάδι που η ίδια άφησε να γεννηθεί και να θεριέψει. Η συντηρητική παράταξη φαίνεται πως τα κατάφερε κάπως καλύτερα, έστω και καθυστερημένα, να περιορίσει το δικό της έκτρωμα, αλλά μένει να αποδειχτεί.

Η συζήτηση για τις μελλοντικές συνεργασίες είναι αυτή τη στιγμή προφανώς και άκαιρη και άστοχη. Τις κυβερνητικές συνεργασίες, εφόσον απαιτούνται, τους συμβιβασμούς και τη σύνθεσή τους, θα καθορίσει η κατανομή των δυνάμεων που η αντιπαράθεση των λογικών θα προκαλέσει. Εάν κατορθώσει να προσελκύσει σε αυτήν την αντιπαράθεση μέρος από τους ένθεν κακείθεν ευεπίφορους στον νεομεσαιωνισμό ψηφοφόρους, περιορίζοντας τον αριστερόστροφο και δεξιόστροφο ανεξάρτητο και ανεξέλεγκτο λαϊκισμό σε ποσοστά κάτω από το επικίνδυνο 25%.

Σημαντικότερο, σε κάθε περίπτωση, για την επιβίωση οποιασδήποτε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας, δεν είναι μια λογική κυβέρνηση (ή συγκυβέρνηση). Αλλά μια έστω σκληρή αλλά λογική αντιπολίτευση, που κάποια στιγμή, είναι ο Δημοκρατικός κανόνας, θα είναι σε θέση να τη διαδεχτεί, χωρίς να διαλύσει το σύμπαν.

Για την ώρα ας τους ευχηθούμε καλή επιτυχία και καλή (αποτελεσματική)  ηγεσία.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Thursday, August 17, 2017

No tinc por


Share/Bookmark
Δεν θα κάνω κανένα σχόλιο για τα γεγονότα στη Βαρκελώνη, στην πόλη μου, στη γειτονιά μου, που αγαπώ και ζω. Δεν θα τους προσφέρω αυτό που αποζητούν για να διεκδικούν την εκπροσώπηση ενός σπαρασσόμενου κόσμου εδώ και εβδομήντα χρόνια, με εκατοντάδες πολέμους, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, εκατομμύρια πρόσφυγες, ξεριζωμένους. Δεν θα συμβάλω στο να γίνουν ήρωες στα μάτια των περιθωριακών, των απλοϊκών και των απελπισμένων. Δεν θα τους κάνω διαφήμιση στη στρατολόγηση διαταραγμένων, αμόρφωτων και ηλίθιων, έτοιμων να αναζητήσουν το νόημα της ζωής στον θάνατο.

Δεν θα τους προσφέρω τον εχθρό που αναζητούν όπως τον θέλουν. Δεν θα παίξω το παιχνίδι τους για να διεκδικήσω κι εγώ ένα (παρόμοιο και συμπληρωματικό κατά βάθος) κομματάκι εξουσίας από τους δικούς μου απλοϊκούς και απελπισμένους.

Έχω εμπιστοσύνη στις αρχές της Δημοκρατίας μου. Κι αν δεν έχω πλήρως, αυτή τη στιγμή θα με υποχρεώσω να έχω. Η δική μου αντίσταση είναι η συμμόρφωση και η επίμονη σιωπή.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Πιο αναλυτικά για το ίδιο θέμα σε παλιότερο κείμενό μου:
Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος








Wednesday, August 9, 2017

Η πολύχρωμη τρέλα


Share/Bookmark
 Ο πορτοκαλί άνθρωπος έχει ξεφύγει. Από το γήπεδο του γκολφ στο ράντσο του, όπου κάνει διακοπές, απείλησε τη Βόρεια Κορέα με "fire and fury like the world has never seen", (φωτιά και μανία που ο κόσμος δεν έχει ποτέ ξαναδεί) κάνοντας σαφή νύξη χρήσης ακόμη και πυρηνικών όπλων, απαντώντας στους λεονταρισμούς του παράφρονα Κιμ μετά την επιτυχή επιβολή αυστηρών κυρώσεων από το Συμβούλιο Ασφαλείας στο ιδιότυπο αυτό κράτος παρία, μετά τις τελευταίες πυρηνικές προκλήσεις του. Και οι συνεργάτες του Τραμπ τρέχουν να τα μαζέψουν. Ο υπουργός εξωτερικών, Τίλερσον, και ο Υπουργός Άμυνας προσπαθούν να καθησυχάσουν τον κόσμο και να περισώσουν το κύρος των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Γερουσίας, ρεπουμπλικάνος Μακ Κέην, δηλώνει ότι "οι μεγάλοι ηγέτες απειλούν μόνον όταν είναι έτοιμοι να πραγματοποιήσουν την απειλή τους".

Ξέρει τι λέει. Οι στρατιωτικοί αναλυτές μιλούν για μήνες προετοιμασίας για τη συγκέντρωση της απαιτούμενης δύναμης πυρός στην περιοχή, στη θάλασσα, στον αέρα και στην ξηρά, ώστε να καταστραφεί το πυροβολικό και η αεράμυνα και να πληγούν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του βορειοκορεατικού καθεστώτος. Επίσης, για την ασφαλή απομάκρυνση των χιλιάδων Αμερικανών πολιτών από τη Νότια Κορέα (ποιος να μιλήσει και για τους Ευρωπαίους συμμάχους).

Η Σεούλ, παγκόσμιο οικονομικό κέντρο των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Βόρεια Κορέα και σε ακτίνα βολής χιλιάδων μονάδων πυροβολικού του Κιμ. Οι αναλυτές μιλούν για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς μόνο στη Σεούλ στις πρώτες ημέρες της σύγκρουσης. Χωρίς να λαμβάνει κανείς υπόψη την πιθανότητα να προλάβει ο Κιμ να σερβίρει μια πυρηνική βόμβα στη Σεούλ ή στην Ιαπωνία.

Ο μισότρελος Κιμ παίζει με τα νεύρα της ανθρωπότητας και με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Το κακό είναι πως όταν κάποιος απειλεί έναν παράφρονα που προκαλεί συνειδητά, αλλά γνωρίζει τα όρια του αντιπάλου του, εγκλωβίζεται ο ίδιος στην παραφροσύνη: ή να δράσει διαπράττοντας το αδιανόητο ή να χάσει το κύρος του. Παρεκτός εάν και αυτός είναι εξίσου ανισόρροπος ή απλώς ανίδεος.

Πράγμα περισσότερο επικίνδυνο όταν αυτός είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ και αρχηγός του ισχυρότερου στρατού του κόσμου, από τον οποίο εξαρτάται η ασφάλεια της Δύσης.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Πηγές πληροφοριών: CNN, BBC, El Pais






Wednesday, August 2, 2017

Τραμπ και Βόρεια Κορέα


Share/Bookmark
Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον 
Τίποτα πιο επικίνδυνο από την έλλειψη καθαρής στρατηγικής και πείρας σε πολύ κρίσιμα θέματα.

Όπως σημειώνουν οι αναλυτές, η διοίκηση Τραμπ (όπως κάθε λαϊκιστής) εξακολουθεί να ψάχνει εύκολες λύσεις σε ένα θέμα που εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Όλες έχουν κόστος, τεράστιο κόστος. 

Ο (σοβαρός, που σκέφτεται να παραιτηθεί) ΥΠΕΞ Τίλερσον διέκοψε τις διακοπές του και πάει στην περιοχή για να συναντηθεί σε μια κρίσιμη συνάντηση με τους Κινέζο, Ιάπωνα και Νοτιοκορεάτη ομολόγους του. Ενώ τα μηνύματα από τη διοίκησή του, τον κύκλο Τραμπ, είναι αντιφατικά. Η στρατιωτική δράση στην περίπτωση αυτή σημαίνει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, εάν επιλεγεί, με απρόβλεπτες συνέπειες, όχι μόνο στη Βόρεια Κορέα αλλά στη Νότια, την Ιαπωνία, στην ακτίνα των πυραύλων του Κιμ. 

Ο Τίλερσον εκπέμπει μήνυμα καθησυχαστικό ("δεν επιδιώκουμε αλλαγή καθεστώτος, δεν είμαστε εχθροί, δεν θα στείλουμε στρατό πάνω από τον 38ο παράλληλο, απλώς δεν θέλουμε να έχετε πυρηνικά") γιατί αισθάνεται ότι, χωρίς ηγεσία στις ΗΠΑ και διεθνείς συσχετισμούς, δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη μιας σύγκρουσης. Ούτε της συνέχειας, διότι όπως έλεγε ο Κόλιν Πάουελ, "αν σπάσεις το κανάτι, σου μένει δικό σου" (όπως το Ιράκ).


Εν τω μεταξύ ο Κιμ κερδίζει χρόνο, αρχές του 2018 υπολογίζουν θάχει διηπειρωτικούς σχετικά λειτουργικούς. 


Δύσκολα, πολύ δύσκολα για οπορτουνιστές πολιτικούς. 


Και άσχημα, πολύ άσχημα, για εκατομμύρια ανθρώπους (και οικονομίες).


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Πηγή: cnn.com/north-korea-united-states-contradictions





Monday, July 31, 2017

Μην ανησυχείτε καθόλου!


Share/Bookmark
Η κωμικοτραγική saga στον Λευκό Οίκο του Πορτοκαλί ανθρώπου φτάνει σε παροξυσμό. Ο Πρόεδρος απέλυσε τον νέο Διευθυντή επικοινωνίας, Σκαραμούτσι, τον οποίο προσέλαβε πριν μερικές μέρες, αντικαθιστώντας έναν προφανώς μειωμένης αντίληψης που είχε προγενέστερα. Ο αθυρόστομος Σκαραμούτσι μέσα στις λίγες μέρες που έμεινε εκεί, με εντολή να αναφέρεται απευθείας στον Πρόεδρο, κατόρθωσε να βρίσει τους πάντες, αλλά και να αποκαλύψει ότι η πηγή των διαρροών για την πορεία ενοχλητικών ερευνών για τον Τραμπ, για τις οποίες ο πορτοκαλί κατηγορούσε τις Υπηρεσίες Ασφάλειας και τους Δημοκρατικούς, ήταν ο ίδιος ο Διευθυντής Προσωπικού που ο Τραμπ είχε επιλέξει, ο Priebus. Με τον οποίο ο Σκαραμούτσι αρχικά είπε ότι είναι σαν αδέλφια, μετά ότι είναι σαν τον Κάιν με τον Άβελ, και μετά ... τον έβρισε. Έτσι πάει, μας τελείωσε και ο Priebius. Ενώ ο Πρόεδρος συνεχίζει να κάνει μπούλινγκ μέσω τουίτερ στον Υπουργό του της Δικαιοσύνης και Γενικό εισαγγελέα, που δεν παραιτείται, και οι Ρεπουμπλικάνοι προειδοποιούν τον Πρόεδρο πως αν τον απολύσει δεν έχουν χρόνο να επικυρώσουν τον διορισμό κάποιου άλλου, οπότε θα αναγκαστεί να μείνει μόνο με τον Υφυπουργό που διόρισε τον Μίλερ, που ερευνά τα θεματάκια του με τη Ρωσία. Και ο πρώτος στην τάξη Υπουργός των Εξωτερικών πάει διακοπές και λέγεται ότι σκέφτεται να εγκαταλείψει το Υπουργείο και, από ό,τι φαίνεται, τον παρακαλούν οι ρεπουμπλικάνοι να μείνει, γιατί η Διεθνής κατάσταση είναι κρίσιμη.

Και ο Πρόεδρος μέσα σε όλα αυτά βγάζει τουίτερ (!) ότι θα αποκλείσει τους transgender από τον στρατό (εδώ ο κόσμος καίγεται...), χωρίς να έχει συνεννοηθεί καν με τον Αρχηγό του επιτελείου, που το μαθαίνει από το τουίτερ, έκπληκτος, και σπεύδει να τιμήσει όσους υπηρετούν στο στράτευμα, ενώ περιμένει τις διαταγές, και τους περισσότερους ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές που εμφανίζονται παραδόξως ενοχλημένοι από τους ψηφοφόρους τους (ναι, η Αμερική, ακόμη και η συντηρητική, έχει αλλάξει αρκετά). Ταυτόχρονα προλαβαίνει να μιλήσει στη γενική συνέλευση χιλιάδων προσκόπων με μια πολιτικάντικη ομιλία σαν τις προεκλογικές, επιτιθέμενος κατά όλων στην Ουάσιγκτον, ξεκινώντας με τη φράση ότι δεν θα μιλήσει πολιτικά (!),  και αναγκάζει τον Αρχηγό των προσκόπων να ζητήσει συγνώμη για το γεγονός, μιας και οι ομιλίες σε τέτοιες εκδηλώσεις είναι κοινωνικού χαρακτήρα.

Και οι ρεπουμπλικάνοι συνειδητοποιούν όλο και παραπάνω μαζί με τους Δημοκρατικούς πως το κέντρο του Διοικητικού συστήματος της χώρας, και μαζί ο Αρχηγός του ισχυρότερου στρατού του κόσμου, έχει γίνει κάτι σαν τσίρκο, σαν μπανανία. Ακόμη κι ο Τσίπρας με τον Καρανίκα και τον Καμμένο φαίνονται να συνεργάζονται αρμονικότερα, μοιάζουν ορχήστρα δωματίου κάπως ξεκούρδιστη, αλλά μπροστά σε τούτο το χάος, τη χολιγουντιανή Υπερπαραγωγή, δεν πιάνουν μία.

Εν τω μεταξύ, ενώ ο Πούτιν συνεχίζει τις προκλήσεις με μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια μαζί με τη Λευκορωσία κοντά στις Βαλτικές Δημοκρατίες, μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αναλαμβάνει εξ ανάγκης εν μέρει δια νόμου το Κογκρέσο, σχεδόν ομόφωνα, (τον οποίο μόνο το ίδιο μπορεί να ανακαλέσει) επικυρώνοντας τις παλαιότερες και επιβάλλοντας νέες κυρώσεις σε Ρωσία (για την αποδεδειγμένη παρέμβασή της στις αμερικανικές εκλογές στις οποίες εξελέγη ο Τραμπ) και Βόρεια Κορέα.

Ο Κιμ πάραυτα αμόλησε έναν βαλιστικό πύραυλο που φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα απειλητικός, με ακτίνα πολύ μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, και συνεχίζει ακάθεκτος το πυρηνικό του πρόγραμμα απειλώντας πως μπορεί να πλήξει ήδη τις ΗΠΑ. Αν δεν είναι ακόμη αλήθεια, είναι θέμα χρόνου, και σίγουρα μπορεί να πλήξει τη Νότια Κορέα ή την Ιαπωνία. Ενώ η Κίνα κάνει τη μεγαλύτερη επίδειξη στρατιωτικής ισχύος με παρέλαση χιλιάδων στρατιωτών και νέων όπλων για την επέτειο του κόκκινου στρατού και, παρότι πιέζεται, δεν φαίνεται να θέλει, πιθανότατα να μην μπορεί, πιστεύουν ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές, να πείσει τον Κιμ να μαζευτεί.

Μέσα σε όλα αυτά το πιο ανησυχητικό είναι πως ο Τραμπ δήλωσε: "μην ανησυχείτε καθόλου, την κατάσταση με τον Κιμ την ελέγχω"!!!.

Ακριβώς όπως ελέγχει τον Λευκό Οίκο, υποθέτω.

Ο Θεός να μας φυλάξει.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Πηγές: CNN, EL PAIS, BBC




Sunday, July 23, 2017

Οι ΗΠΑ στα όρια του Συντάγματος και της ψυχραιμίας


Share/Bookmark
Μια πολύ σημαντική εξέλιξη στις ΗΠΑ: τα  δυο κόμματα, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί, συμφώνησαν στην άμεση ψήφιση νόμου για την επιβολή νεων κυρώσεων στη Ρωσία, για την παρέμβασή της στις αμερικανικές εκλογές,  και το μπλοκάρισμα κάθε απόπειρας του Τραμπ να αποδυναμώσει ή να άρει τις υφιστάμενες. Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα ελέγχου των κυρώσεων και στη μειοψηφία στα δύο σώματα και η από κοινού ψήφιση καθιστά αδύνατο το Προεδρικό βέτο.

Η απόφαση αυτή έρχεται μαζί με την αποκάλυψη από την Washington Post,  ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Jeff Sessions, είχε συζητήσει με τον Ρώσο πρέσβη θέματα σχετιζόμενα με τη στήριξη της Ρωσικής κυβέρνησης στην προεκλογική εκστρατεία του σημερινού Προέδρου, όπως προκύπτει από εσωτερικό Ρωσικό έγγραφο που υπέκλεψαν οι Αμερικάνικες Υπηρεσίες Ασφαλείας. Υπενθυμίζεται ότι ο Τραμπ αποδοκίμασε τον Υπουργό του πρόσφατα γιατί αυτοεξαιρέθηκε από την επίβλεψη της έρευνας επειδή συνελήφθη ψεδόμενος, είχε αρνηθεί τις συναντήσεις με τους Ρώσους, τις οποίες παραδέχθηκε στη συνέχεια, αλλά εξακολουθεί να αρνείται το περιεχόμενό τους.

Ο Ρώσος Πρόεδρος, εν μέσω όλων αυτών, θεώρησε κατάλληλο να μεταθέσει τον Πρέσβη του από την Ουάσινγκτον, ο οποίος θεωρείται πρόσωπο κλειδί από πολλούς και συντονιστής της επιχείρησης.

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι η συμφωνία των δύο κομμάτων επήλθε μετά τις απειλές του Τραμπ ότι μπορεί να διατάξει τη διακοπή της έρευνας του Ανεξάρτητου Ειδικού Συμβούλου Μύλλερ, αλλά και προσωπικές επιθέσεις εναντίον του ίδιου και του επιτελείου του, που διορίστηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, Ροζενστάιν, με επαυξημένες εξουσίες και με εντολή να διερευνήσει για κάθε θέμα που συνέβη ή σχετίζεται με το ζητημα έως και σήμερα.

Οι απειλές του Προέδρου εκφράστηκαν έμμεσα και άμεσα, καθώς  ο Ειδικός Σύμβουλος προσεγγίζει τον στενό προεδρικό πυρήνα, τον γιο του και τον γαμπρό του, με τις αποκαλύψεις και άλλων συναντήσεων και κυρίως  το ευαίσθητο θέμα της πρόσβασης στις δηλώσεις φορολογικών επιστροφών του Προέδρου των τελευταίων ετών, τις οποίες ο Τραμπ αρνείται ήδη προεκλογικά να δώσει στη δημοσιότητα. Αυτές, όπως λέγεται, θα επιτρέψουν να έχει μια πλήρη εικόνα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του και των ειδικών συμφερόντων και σχέσεων σε διάφορες χώρες. Όλοι αναρωτιούνται φυσικά γιατί το φοβάται ο Πρόεδρος. Ο Τραμπ  έφτασε να προειδοποιήσει μέσω τουίτερ ότι το Σύνταγμα του δίνει το προνόμιο να απονέμει χάρη. Εννούσε στον γιο του και στον γαμπρό του ή ακόμη και στον εαυτό του;

Οι Προεδρικές απειλές φαίνεται πως ελήφθησαν σοβαρά. Κάτι τέτοιο θα έφερνε στα όριά τους τις προβλέψεις και τις δικλείδες ασφαλείας του Συντάγματος των ΗΠΑ. Σοβαροί νομικοί σημειώνουν ότι ο Πρόεδρος εν τέλει είναι ο επιβλέπων της διαδικασίας εφαρμογής του νόμου. Η ανεξαρτησία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, που παίζει και τον ρόλο του γενικού εισαγγελέα και επιβλέπει το FBI, ειναι εθιμική και θεσμική μέσω των διαδικασιών. Αυτό λειτουργεί καλά όσο οι έρευνες αφορούν οποιονδήποτε τρίτο. Εάν όμως οι έρευνες αφορούν τον ίδιο τον Πρόεδρο, υπάρχει ένα επικίνδυνο συνταγματικό κενό.

Από αυτή την άποψη, η συμφωνία δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων αυτή την κρίσιμη για την Αμερικανική Δημοκρατία και τον Δυτικό κόσμο στιγμή, είναι πολύ σημαντική. Πέρα από τις θεμιτές διαφωνίες των δυο κομμάτων, σε θέματα κοινωνικής πρόνοιας, φορολογίας, κοινωνικών θεμάτων, υπάρχει ένα πολύ σημαντικότερο διακύβευμα στο οποίο δεν χωρά διαφωνία: η ίδια η ουσία της Αμερικανικής Δημοκρατίας, η διεθνής πολιτική και οικονομική θέση, η αξιοπιστία των ΗΠΑ, η ηγεσία της Δύσης και του Ελεύθερου Δημοκρατικού κόσμου και το μέλλον τους.

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι όλο και παραπάνω εκτός αυτοελέγχου. Οι χειρισμοί είναι λεπτοί και για πολύ μεγάλα παιδιά.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Πηγές: BBC, CNN